Best of My Love…Vol1…

 

“ฉันกลับก่อนนะ เรียวเฮ” ขายาวๆลุกจากที่นั่งของตัวเองไปหยิบกระเป๋าเป้ใบเก่ง ก่อนจะเดินมาหาคนน่ารักที่นั่งอยู่หน้ากระจก “นอนคนเดียว อย่าเหงานะ” ริมฝีปากบางๆประทับลงบนริมฝีปากอิ่มของอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะค่อยๆไล้ต่ำลงไปตรงซอกคอขาว กระเป๋าเป้ในมือค่อยๆถูกปล่อยลงช้า มือใหญ่ๆเคลื่อนเบาไปตามแขนเรียวของร่างเล็ก ก่อนจะสอดเข้าใต้เสื้อยืดตัวใหญ่

“อืมมมมม” เสียงครางเบาๆที่เหมือนจะตอบรับสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเมื่อครู่ “ถ้าไม่อยากให้เหงา ก็มาหาสิ”

อ้อนแบบนี้ ใครจะไปอดใจไหว มือข้างนึงของร่างสูงเริ่มเคลื่อนผ่านขอบกางเกงของร่างเล็กช้าๆ

“อ๊ะ.. เคตะ อย่าซนสิ” ร่างเล็กเริ่มท้วงเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายเริ่มทำอะไรเกินเลยโดยไม่ดูสถานที่เอาซะเลย “เดี๋ยวใครก็เข้ามาหรอก”

“ใครจะเข้ามาได้ ริวมันเฝ้าอยู่หน้าห้องแล้ว” ร่างสูงกระซิบเบาๆ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดการกระทำของตัวเอง

“นั่นแหละ ริวมันรอนานแล้วนะ ฉันก็จะกลับบ้านแล้ว” มือเล็กๆดันร่างอีกฝ่ายออกสุดแรง แม้จะรู้ว่าแรงแค่นั้นทำอะไรร่างสูงไม่ได้เลย

“ขออีกหน่อยน่า”

“ไม่เอาแล้ว ไหนบอกจะกลับแล้วไง”

“ก็นายอยากน่ารักทำไมล่ะ”

“..........” ร่างเล็กก้มหน้าหลบสายตาอีกฝ่าย “ไม่เห็นเกี่ยวเลย กลับไปได้แล้ว”

“โอเคๆ กลับก็ได้” ร่างสูงก้มลงหยิบกระเป๋าที่ทิ้งลงกับพื้นเมื่อกี้ขึ้นมาอีกครั้ง “พรุ่งนี้เจอกันนะ” พูดเสร็จก็ประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากนุ่มนั่นอีกครั้ง “บ๊ายบาย”

“บ๊ายบาย” ร่างเล็กยิ้ม โบกมือให้เบาๆ แล้วร่างสูงก็เปิดประตูเดินออกไป

 

“อ้าว? ร่ำลากันเสร็จแล้วเหรอ” เพื่อนที่รออยู่หน้าห้องพักทัก

“อืม ฝากด้วยนะ ฉันไปก่อนละ”

“โอเค แล้วเจอกัน”

 

“ขอโทษที่ทำให้รอ” ร่างเล็กเปิดประตูเดินออกจากห้องพักมาหาริวอิจิที่รออยู่สักพักแล้ว

“ไม่เป็นไร งั้นก็ไปกัน...” พูดไม่ทันจบ ริวอิจิก้เหมือนจะสังเกตอะไรได้ “เอ่อ...เรียวเฮ..นายเอาผ้าพันคอมาด้วยใช่ปะ?”

“อืมขี้เกียจพัน เลยเก็บไว้ในกระเป๋า ทำไมเหรอ?”

“ฉันว่านายพันไปดีกว่านะ”

“หืมมม”

“ตรงเนี๊ยะ” เห็นร่างเล็กทำหน้างงๆ เพื่อนก็เลยชี้นิ้วที่คอตัวเองให้ดู

มือเล็กรีบยกขึ้นปิดตำแหน่งที่ริวอิจิชี้ให้ดูทันที ไม่ต้องดูก็รู้ว่าริวอิจิหมายถึงอะไร แค่นั้นผิวขาวๆก็แดงระเรื่อขึ้นมา

“เจ้าเคะนี่น้า.. จะประกาศให้ทุกคนเค้ารู้กันรึไงนะ” ริวอิจิพูดไปก็แอบขำเบาๆ แต่เรียวเฮดูเหมือนจะไม่ขำด้วย รีบวางกระเป๋าลง คว้าผ้าพันคอที่เมื่อเช้าพันมาด้วยออกมาใช้ทันที

“เอ่อ...โอเคยัง?” ร่างบางถามเพื่อน

“โอเค. “ ริวอิจิยิ้ม

“งั้นก็กลับเหอะ” ขาเรียวรีบสาวก้าวออกจากที่นั่นทันที ถึงจะพันผ้าพันคอปิดรอยเจ้าปัญหาแล้ว แต่ถ้าไม่ต้องเจอใครตอนนี้จะเป็นดีที่สุด

 

“ขอบคุณที่มาส่งนะริว” ร่างเล็กว่าเมื่อรถสปอร์ตสีดำมารอดถึงหน้าบ้าน

“ไม่เป็นไร” เจ้าของรถว่า พลางเอื้อมมือไปหยิบของที่เบาะหลังยื่นให้ร่างเล็ก “เอ้านี่! เดี๋ยวพรุ่งนี้จะไม่ได้ให้”

มือเล็กๆรับกล่องของขวัญใบใหญ่มา “ขอบใจนะ”

“พรุ่งนี้คงมีโปรแกรมกับเจ้าเคตะมันทั้งวันสินะ”

“อ...อืมม ก็....” ที่จริงยังไม่ได้คุยกับเคตะเลย แต่ยังไงก็คงได้อยู่ด้วยกันทั้งวันละ

“แฮปปี้เบิร์ธเดย์นะ”

“ขอบใจนะริว ฉันไปก่อนนะ” ขาเรียวค่อยๆก้าวลงจากรถ ก่อนจะหันมาโบกมือให้คนขับอีกที

“บาย” แล้วรถสีดำคันหรูก็เคลื่อนออกไป...

 

ร่างบางเปิดประตูเข้าบ้าน ถอดเสื้อโค้ตกับผ้าพันคอผืนใหญ่ออก เดินผ่านหน้ากระจก

“เคตะบ้า” พอเห็นเงาตัวเองใรกระจกแล้วก็นึกไปถึงเจ้าคนที่เป็นคนสร้างรอยแดงๆที่คอตัวเองไว้

........ตกลง...คืนนี้เคตะจะแวะมาไม๊นะ....

แค่คิดเล่นๆ แล้วก็เดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ เตรียมตัวเข้านอน

......พรุ่งนี้จะเป็นยังไงบ้างน้า.....

 

“เรียวเฮ.....” เสียงกระซิบเบาๆดังขึ้นข้างหูพร้อมกับสัมผัสที่คุ้นเคย ร่างเล็กไม่ได้ลืมตาขึ้นมองเพราะรู้ว่ายังไงห้องก็มืดอยู่ดี แค่เสียงกระซิบที่ได้ยิน สัมผัสจากริมฝีปาก ปลายนิ้ว และผิวกายที่ได้รับก็บอกให้รู้อยู่แล้วว่าเจ้าของเสียงนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน นอกเสียไปจากเคตะ

“อย่าเพิ่งหลับสิเรียวเฮ” ริมฝีปากบางไล่ไปตามแก้มขาวๆนุ่มๆของร่างบาง มือเรียวค่อยๆลูบไล้ร่างนั้นอย่างรักใคร่

“อืมมมม” เสียงครางเบาๆ ที่เกิดขึ้นจากสัมผัสที่ได้รับ “เคตะ.... ไปอาบน้ำก่อนสิ” คนน่ารักว่าทั้งที่ตายังปิดสนิท

“ไม่เอาหรอก ฉันหิวนะ” มือใหญ่ๆค่อยๆเคลื่อนไปเรื่อยๆอย่างห้ามใจไม่ได้

“อืมมม” ร่างเล็กครางในลำคอเมื่อร่างสูงประกบริมฝีปากพร้อมกับส่งลิ้นอุ่นๆเข้ามาช้าๆ ก่อนจะเริ่มผ่อนแรงให้มากขึ้น

“เรียวเฮ..... นาย...น่ารักจัง...”

“อื้อ.....” แขนเรียวโอบรอบคอร่างสูงไว้ นิ้วมือเคลื่อนผ่าน เส้นผมนุ่มสีเข้มช้าๆ “พูดอีกสิ”

คำพูดเดิมที่ได้ยินซ้ำทุกวัน แต่จะได้ยินกี่ครั้งก็ไม่เคยเบื่อ

“ฉันรักนาย.. เรียวเฮ.....”

 

เช้าวันใหม่ แสงแดดส่องผ่านม่านบางๆตรงหน้าต่างเข้ามา ร่างเล็กสลึมสลือพลิกตัวหันหน้าหนีไม่ให้แสงแยงตา

“อืมมมม” แขนเรียวๆสัมผัสลงบนที่นอนนุ่ม แต่มันจะดีกว่านี้ถ้าไม่ใช่ที่นอน แต่เป็นแผ่นอกกว้างของใครบางคน

เมื่อรับรู้แล้วร่างสูงไม่ได้นอนอยู่ที่เตียง ร่างเล็กก็ค่อยๆหรีตาขึ้นมองไปรอบๆห้อง

....ไม่มีวี่แววของใครภายในห้องนั้นเลย....

ร่างบางค่อยๆลงจากที่นอน เดินไปทั่วทุกมุมของห้องตัวเอง แล้วก็พบว่ามีเพียงตัวเองเท่านั้นที่อยู่ภายในห้องนี้

....ไม่อยู่จริงๆน่ะเหรอ....

....ไม่หรอกน่า...เคตะไม่ลืมหรอกน่า...

....วันนี้วันเกิดเรานะ....

ร่างบางได้แต่คอตก สีหน้าแสดงออกว่า”น้อยใจ”อย่างเห็นได้ชัด ขาเรียวๆค่อยๆเดินพาร่างเล็กกลับมานั่งที่เตียงเหมือนเดิม ดวงตากลมเหลือบไปมองนาฬิกาที่หัวเตียง แต่สิ่งที่ผ่านเข้ามาในสายตาไม่ใช่ตัวเลขหน้าปัด แต่กลับเป็นกระดาษแผ่นเล็กๆที่มีใครวางทิ้งเอาไว้ เรียวเฮเพิ่งจะได้เห็นเพราะเมื่อกี้มัวแต่มองหาร่างของใครบางคน

มือเล็กเอื้อมไปหยิบกระดาษโน้ตขึ้นมาอ่านทันที

....ขอโทษนะเรียวเฮ ฉันมีงานด่วน ต้องเข้าไปอัดเสียงใหม่ ยังไงจะรีบเร่งให้เสร็จแล้วกลับมาหานะ....เคตะ...

แล้วรอยยิ้มน้อยๆก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวาน

...ค่อยโล่งอกหน่อย...

ร่างเล็กหันกลับไปที่นาฬิกาอีกรอบนึง

...สิบโมงกว่าแล้ว เคตะออกไปตั้งแต่กี่โมงก็ไม่รู้ เดี๋ยวอาจจะใกล้กลับมาแล้วก็ได้...

ว่าแล้วก็ลุกขึ้นไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบชุดเก่งออกมา ...เสื้อจัมเปอร์ตัวที่เคตะเป็นคนซื้อให้... ก่อนจะเปิดประตูเดินเข้าห้องน้ำไป

ไม่นานนัก คนน่ารักก็กลับออกมา แต่งตัวอีกนิดหน่อย แค่นี้ก็โอเคสุดๆแล้ว ที่เหลือก็รอแค่ให้เคตะกลับมา อย่างน้อยวันนี้คงจะได้ฉลองด้วยกันสองคนละนะ

 

2B Continued

 

Best of My Love >>Vol2<<

 

....ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด...

เสียงโทรศัพท์ปลุกให้ร่างเล็กๆรีบลืมตาตื่นมารับ หวังว่าคงจะเป็นคนที่รออยู่

....เฮ๊ย ฉลองกันสองคนเป็นไงบ้าง คงไม่ได้เมลล์มารบกวนนะ ยังไงก็แฮปปี้เบิร์ธเดย์อีกที มีความสุขมากๆละ (ที่จริงตอนนี้คงมีความสุขสุดๆอยู่แล้วล่ะสิ อิจฉาจังวุ้ย) หวังว่านายคงชอบของขวัญที่ให้นะ  จากริวอิจิ...

“มีความสุขสุดๆบ้าอะไรล่ะ” ร่างเล็กโวยออกมาคนเดียว สีหน้าผิดหวังเมื่อคนที่เมลล์มาไม่ใช่เคตะ

ที่จริงวันนี้มีคนเมลล์มาอวยพรวันเกิดตั้งเยอะแยะ ร่างบางคงจะรู้สึกดีกับข้อความเหล่านั้นมากกว่านี้ หากเพียงหนึ่งในนั้นจะมีข้อความมาจากเคตะบ้าง

“โทรไปก็ไม่ติด ทำบ้าอะไรอยู่นะ” แล้วก็โวยวายถึงคนที่หายหน้าไปตั้งแต่เช้า

......แล้วนี่เราหลับไปตั้งแต่เมื่อไรกัน...

ตากลมๆก้มลงดูตัวเลขหน้าจอมือถืออีกครั้ง สี่โมงเย็นแล้ว ใกล้จะหมดวันเข้าไปทุกทีแล้ว

.....เมื่อไหร่จะกลับมาซะทีนะ เคตะ...

น้ำใสๆพาลจะไหลกลบดวงตากลมๆนั่น แต่ร่างเล็กก็พยายามกลั้นมันเอาไว้

....อย่าบ้าน่าเรียวเฮ เคตะไม่ลืมหรอก ก็แค่งานยุ่งเท่านั้นเองเนอะ...

ร่างเล็กให้กำลังใจตัวเอง แล้วก็หันไปมองกล่องของขวัญใบใหญ่ที่ริวอิจิให้ตั้งแต่เมื่อวาน แต่คนรับยังไม่ทันได้แกะดูเลย

“อ้าาา อยากได้อยู่พอดีเลย” ในที่สุดคนน่ารักก็ยิ้มออกมาได้บ้าง หลังจากเปิดกล่องของขวัญของริวอิจิมาดู ข้างในเป็นถุงมือเบสบอลรุ่นใหม่ที่เพิ่งออกวางขายไม่นาน

ว่าแล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาใหม่เพื่อเมลล์กลับไปขอบคุณเพื่อนก่อนจะพับโทรศัพท์ลงกลับเหมือนเดิม แล้วร่างเล็กก็ทิ้งตัวนอนลงบนเตียงนุ่มอีกครั้ง...

 

....ระหว่างนั้นเอง...

“โอเค. ขอบใจมากนะเคตะ” เสียงทีมงานบอกร่างสูงว่างานวันนี้เสร็จลงเรียบร้อยดี

“ขอบคุณมากครับ”

“โทษทีนะ เรียกออกมาด่วนแบบนี้ วันนี้วันเกิดเรียวเฮคุงด้วยนี่ พวกนายคงจะฉลองด้วยกันสามคนสินะ”

“อืมม..คงไม่หรอกครับ” ร่างสูงว่า หยิบเสื้อแจ็คเก็ตมาใส่ท่าทางรีบเร่ง “เอ่อ..ผมมีธุระด่วน ขอตัวก่อนนะครับ สวัสดีครับ”

“อ่ะ..อ่าว??” ไม่ทันไร ร่างสูงก็หิ้วกระเป๋าแล้วก็รีบแจ้นออกไปจากสตูดิโอทันที

...เรื่องอะไรจะฉลองกันสามคนให้เจ้าริวมันมาเป็น กขค. ล่ะ... ร่างสูงนึกในใจ พลางยิ้มคิดไปถึงงานฉลองวันเกิดที่รักในคืนนี้

 

เวลาค่อยๆผ่านไป ใกล้เข้าฤดูหนาวแบบนี้ฟ้าย่อมมืดเร็วเป็นธรรมดา บวกกับอากาศเย็นๆยิ่งทำให้ใครบางคนรู้สึกเหงาขึ้นมาจับใจ

....ตี๊ด..ตี๊ด..ตี๊ด...

เสียงโทรศัพท์ยังคงดังเป็นระยะๆให้เจ้าของเครื่องต้องรีบหยิบมาดู แต่ทุกครั้งก็เป็นข้อความอวยพรวันเกิดจากเพื่อนๆ ไม่ใช่เมลล์หรือสายจากคนที่กำลังรออยู่เลยสักครั้งเดียว

เรียวเฮตัดสินใจกดตัวเลขบนโทรศัพท์ไปหาร่างสูงอีกครั้ง

......หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้.....

มือเล็กๆพับโทรศัพท์ลงช้าๆ แววตาเศร้าปรากฏขึ้นอยู่ในดวงตากลมๆคู่นั้น

“เคตะบ้าที่สุด! ไม่ต้องกลับมาเลยนะ!” แล้วร่างเล็กก็ตะโกนออกมาภายในห้องที่อยู่เงียบๆคนเดียวตลอดทั้งวัน “คน..บ้า...” เสียงนั้นค่อยๆเบาลง สั่นคลอนอย่างห้ามไม่ได้

 

...ตี๊ด..ตี๊ด..ตี๊ด...

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง มือเล็กเปิดโทรศัพท์ขึ้นดูทันทีอีกครั้ง

...เคตะ...เมลล์จากเคตะ....

รอยยิ้มใสระบายขึ้นบนใบหน้าสวยหวานนั่นในทันใด จนกระทั่งเมื่ออ่านข้อความนั้นจบ

....วันนี้ฉันเหนื่อยมากเลย กะว่าจะนอนที่บ้าน คงไม่ได้แวะไปหานาย ขอโทษด้วยนะ ราตรีสวัสดิ์นะที่รัก...จากเคตะ...

รอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นเมื่อครู่เหือดหายไปในทันที

....ไม่มา??...หมายความว่าไงเนี่ย??...

....นี่นายลืมวันเกิดฉันจริงๆน่ะเหรอ??...

มือเล็กๆทิ้งโทรศัพท์ลงข้างตัวช้าๆ น้ำตาที่เหมือนจะไหลผ่านดวงตากลมมาทั้งวันนั้นไม่ได้ร่วงหล่นลงมาให้เห็นแม้แต่น้อย มีเพียงอาการ “ช็อค” เท่านั้นในตอนนี้

...นี่น่ะเหรอ..ที่เรานั่งรอมาทั้งวัน...

...นี่น่ะเหรอ...วันเกิดปีที่21ของเรา...

ร่างบางทำได้เพียงนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น ...รู้สึกเหมือนชาไปทั้งตัว...ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะลุกขึ้นยืน...

 

“บ้าน่า คิดเหรอว่าฉันจะยอมให้มันเป็นแบบนี้” ร่างเล็กฮึดเรียกเรี่ยวแรงเท่าที่เหลืออยู่ขึ้นมา ลุกขึ้นยืน หยิบเสื้อแจ็คเก็ตที่วางเตรียมไว้แต่เช้าขึ้น แล้วก็รีบออกจากบ้านไปทันที...

....อ๊อดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด.....

นิ้วเรียวเล็กกดลงบนกริ่งหน้าห้องของใครบางคนแบบไม่เกรงใจ รับรองว่าถ้าคนข้างในเปิดประตูมาถึงจะวีนไม่ยั้งเลย

“มาแล้วคร้าบ มาแล้ว” เสียงเจ้าของห้องดังมาจากข้างใน

ร่างเล็กสูดลมหายใจเข้า เตรียมตัว และเตรียมใจประจันหน้ากับคนในห้อง

“มาแล้วเหรอ” คนในห้องตอบรับด้วยรอยยิ้มสดใสเหมือนทุกครั้ง ไม่สิ ยิ่งกว่าทุกครั้งด้วยซ้ำ จนร่างเล็กได้แต่อึ้ง ที่เตรียมจะพูดจะวีนอะไร เลยไม่ยอมหลุดออกจากปากมาสักที

“อ่าว อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย เข้ามาก่อนๆๆๆ ข้างนอกมันหนาวนะ” มือใหญ่จับไหล่เล็กๆของอีกฝ่ายให้เดินเข้าห้อง

แล้วเรียวเฮก็ได้แต่อ้าปากค้าง...

ภายในห้องที่เคยวางของเกะกะไม่เป็นที่เป็นทาง ต้องให้เรียวเฮเป็นคนคอยช่วยเก็บกวาด วันนี้กลับดูเรียบร้อยกว่าทุกครั้ง

ห้องที่คุ้นเคยกับแสงไฟสีขาวธรรมดาๆ คืนนี้กลับมีแสงของเปลวเทียนนับสิบนับร้อยที่ย้อมห้องมืดๆให้เป็นสีส้มสดใส

 “สวยใช่ม๊า ชอบรึเปล่า” เจ้าของยิ้ม ท่าทางภูมิใจ

“นี่นาย...” เสียงเล็กๆฟังสั่นน้อยๆ น้ำใสๆค่อยๆเอ่อล้นดวงตาคู่นั้นในที่สุด

น่าแปลกที่มันไหลออกมาได้ง่ายๆเมื่ออยู่ต่อหน้าใครบางคน

“นายหลอกฉันนี่นา” ร่างเล็กว่าเสียงงอนๆ แต่ในใจกลับรู้สึกพองโต “นี่ถ้าฉันไม่ได้มาหานายที่บ้านล่ะ?” พูดทั้งๆที่ยังหันหลังให้ร่างสูง เพราะไม่อยากให้เห็นว่าตัวเองกำลังร้องไห้ แต่ถึงจะไม่เห็นก็ใชว่าร่างสูงจะไม่รู้นี่นา

“ก็ฉันรู้ไงว่านายต้องมา” แขนเรียวค่อยๆโอบร่างบางจากข้างหลังเบาๆ “บอกสิว่านายชอบ บอกสิว่านายดีใจ”

“ไม่เห็นจะดีใจเลยสักนิด” เสียงเล็กๆยังบ่งบอกว่ายังงอนอยู่

“แน่ใจนะ”

“................” ร่างเล็กไม่ตอบ ก็ทีจริงน่ะ ดีใจจนน้ำตาไหลอยู่นี่แล้วไง

มือเรียวค่อยๆหมุนให้ร่างเล็กหันหน้าเข้าหาตัวเอง เชยคางมนๆนั่นขึ้น “ถ้างั้น...แบบนี้ล่ะ” พูดเสร็จก็ประกบริมฝีปากบางของตัวเองลงไปช้าๆ ลิ้นอุ่นๆค่อยๆแทรกเข้าไปช้าๆเบาๆอย่างเคย แต่ก็เนิ่นนานพอที่จะทำให้ร่างบางหายใจติดขัดได้

ริมฝีปากบางค่อยๆถอนออกช้าๆ แล้วไล้ลงไปตามซอกคอขาวๆแทน “ว่าไง...ชอบรึเปล่า...”

“อื้อ....” มือเล็กยกขึ้นโอบรอบคาร่างสูงอบอุ่นตรงหน้าไว้ “ชอบ....ที่สุด...”

วงแขนกว้างค่อยๆคลายอ้อมกอด ยิ้มหวานให้คนน่ารักตรงหน้า “เหงาไม๊ วันนี้?”

“ไม่ต้องมาถามเลย” ร่างเล็กงอน หันหน้าหนี

“โธ่เอ๊ย ขอโทษๆ ฉันไปทำงานจริงๆนะ แล้วก็...” มือใหญ่ๆจูงมือเล็กๆของอีกฝ่ายให้เดินตาม “มานี่สิ...” “เดินดีๆ อย่าไปชนเทียนล้มล่ะ เดี๋ยวไฟไหม้ขึ้นมาล่ะแย่”

“รู้แล้วน่า ฉันไม่ได้ซุ่มซ่ามขนาดนั้นซะหน่อย”

ร่างสูงพาร่างเล็กให้นั่งลงบนเตียงนุ่มๆ ส่วนตัวเองก็ยืนอยู่ตรงหน้า ล้วงกระเป๋ากางเกงตัวเอง หยิบกล่องเล็กขึ้นมา เปิดมันออก แล้วยื่นให้

“เคตะ........” 

แหวนทองคำขาวเกลี้ยงๆธรรมดาๆ สลักชื่อRYOHEIเรียบๆ ไม่ได้หรูหราอะไรมากมาย แต่แค่นั้นคนรับก็ดีใจที่สุดแล้ว

“ไม่ใช่แค่นี้นะ ดูข้างในแหวนซะก่อน” นิ้งเรียวหยิบวงขึ้นมายื่นให้ร่างเล็กส่องดูข้อความสำคัญที่สลักไว้ข้างใน

[YOU’RE THE BEST OF MY LOVE]

“.....................”

“ชอบไม๊” ร่างสูงถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไป

ร่างเล็กไม่ตอบอะไร แต่ยกสองมือขึ้นประคองใบหน้าของร่างสูงแล้วจูบลงไปบนริมฝีปากบางนั่น ส่งลิ้นเข้าไปเหมือนแบบที่เคตะทำทุกครั้ง

ถึงจะตกใจนิดหน่อย แต่ร่างสูงก็ไม่เคยปฏิเสธอยู่แล้ว จูบตอบกลับไปแบบเดียวกัน หากแต่หนักหน่วงกว่าเดิม

“อือ....” ร่างเล็กครางเบาๆ สลับกับหายใจหอบ จนเคตะต้องยอมถอนริมฝีปากออก

“หิวรึไงเรียวเฮ” ก็ปกติเรียวเฮไม่ค่อยจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อนเลยนี่นา ร่างสูงค่อยๆขยับตัวเองขึ้นไปอยู่บนเตียงบ้าง ในขณะที่ร่างบางก็ถอยหลังช้าๆเพื่อให้อีกฝ่ายเคลื่อนเข้ามาได้

“หิว..จะตายอยู่แล้วละ” แขนเรียวยกขึ้นโอบคออีกฝ่ายไว้อีกครั้ง เริ่มต้นส่งรสหวานๆเข้าไปยังริมฝีปากสวยนั่นอีกครั้ง

“อย่าห่วงเลยเรียวเฮ คืนนี้ฉันไม่ปล่อยให้นายหิวแน่ๆ”

 

....มีคนน่ารักอย่างนายอยู่ทั้งคน จะให้ฉันไปรักใครที่ไหนได้อีก...

....แฮปปี้ เบิร์ธเดย์นะ เรียวเฮ คนน่ารักของฉัน...

 

..Fin..