Note : Fic Arashiค่ะ เป็นฟิกเรื่องแรกที่แต่งเมื่อนานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกแล้ว เนื้อเรื่องดีเลย์มากๆ

มาอ่านตอนนี้แล้วรู้สึกเด๊กด็ก ^^;;;

 

++++HATE YOU , HATE ME+++ Chapter 1

 

“เราเลิกกันเถอะ” เสียงเรียบๆดังขึ้นกลางสวนสาธารณะที่เงียบเสียงสงัด ทำเอาคนฟังนิ่งอึ้งไปด้วย

“หา!! นายว่าไงนะ” ชายหนุ่มถามทันทีที่เขารู้สึกตัวหลังจากที่ใจหายวูบไปพักหนึ่ง

“......” ไม่มีเสียงตอบจากคู่สนทนา ทำให้ชายหนุ่มยิ่งว้าวุ่นใจมากขึ้น

“ทำไม่ล่ะ นายล้อเล่นใช่ไม๊ ยามะจัง นายแปลกๆไปนะพักนี้” “นายตอบเรามาสิ” ชายหนุ่มพูดพร้อมเขย่าอีกฝ่ายอย่างลืมตัว

“โอ๊ย เราเจ็บนะทักกี้ นายปล่อยเราก่อนเหอะ” takkyได้สติ ถึงปล่อยตัวชายหนุ่มร่างบาง

“นายก็อธิบายเรามาสิ”

“.....” ยามะจังยังคงนิ่งเงียบก้มหน้าก้มตา เขาไม่รู้ว่าควรจะบอกทักกี้อย่างไรดี

“นายอย่าเงียบไปสิ” ทักกี้ไม่สบายใจอย่างแรง การที่ยามะจังไม่พูดอะไรออกมายิ่งทำให้เขารู้สึกกังวลมากขึ้น

“เรา.. เรา คือ....” ยามะจังนิ่งไปก่อนกลั้นใจพูดออกมา เอาวะ มันจะได้จบซะที “เราชอบคนอื่นแล้วน่ะ”

ทักกี้ใจหายวูบ(อีกแล้ว) เขานิ่งไปนานราวกับวิญญาณออกจากร่างไปแล้ว ก่อนจะได้สติ “งะ งั้นหรอ ..ใครล่ะ” เขาไม่คิดจะห้ามยามะจังอีกแล้ว เขาพอเข้าใจว่ายามะจังคงคิดดีแล้วที่มาบอกเลิกเขาอย่างนี้ ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะรั้งเขาไว้อีกแล้ว

“เอ่อ...” ยามะจังอัดอั้นที่จะบอกว่าใครแต่ยังไม่ทันได้พูด ทักกี้ก็แทรกขึ้นก่อน “ช่างเหอะ จะเป็นใครก็ช่าง ในเมื่อมันไม่ใช่ชั้น มันก้อไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว ชั้นไม่อยากรู้นักหรอกว่า นายเปลี่ยนใจจากชั้นไปหาใคร” ทักกี้พูดออกมาอย่างเจ็บปวดใจที่สุด ก่อนจะยืนหันหลังให้อีกฝ่าย

“เราขอโทษ ขอโทษจริงๆ เรา...” ยามะจังยื่นมือออกไปจะจับแขนของชายหนุ่มตรงหน้า น้ำใสๆเออล้นดวงตาคู่สวย 

“พอได้แล้ว นายไปซะเถอะ ชั้นไม่อยากมองหน้านายตอนนี้” ทักกี้พูดแทรกขึ้นมา แค่นี้เขาก้อเจ็บปวดมากพออยู่แล้ว

“ทักกี้…”

“ไปซะ” ทักกี้ตวาดทั้งๆที่ยังยืนหันหลังอยู่อย่างนั้น ยามะจังจึงต้องจำใจเดินกลับไป ทักกี้ไม่ได้หันมามองตาม เมื่อแน่ใจว่ายามะจังไปแล้ว เขาก้อได้แต่เหม่อลอย ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป เขาเดินวนไปวนมาอยู่ในสวนสาธารณะนั้นจนมืด ก่อนจะมาลงเอยนั่งบนม้านั่งตัวหนึ่ง เขายกมือขึ้นกุมหัว แล้วนั่งเงียบอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานาน ก่อนหยิบถือถือขึ้นมา โทรหาใครคนหนึ่ง

“สวัสดีครับ” เสียงใสๆรับโทรศัพท์

“ฮัลโหล ไอบะจัง”

++++++++++++++++++++

 

เช้าวันรุ่งขึ้น ที่studio

“อรุณสวัสดิ์” เสียงชายหนุ่มร่างบางแหกปากทักทายเพื่อนๆที่อยู่ในstudio

“โอ๊ย หนวกหูน่า ไอบะจังแค่อรุณสวัสดิ์ไม่ต้องแหกปากขนาดนั้นก้อได้ คนจะหลับจะนอนเฟ้ย” จุนตะโกนกลับทั้งๆที่ยังหลับตาหนุนตักโอจังอยู่

“ไปอดหลับอดนอนที่ไหนมาวะ เอ๊ะ หรือว่าเมื่อคืนจะหนักไปหน่อย” ไอบะยิ้มเจ้าเล่ห์หันไปมองโอจัง โอจังยิ้มให้ไอบะไม่พูดอะไร แต่จุนหนาแดงไปถึงหู ทนนอนเฉยๆไม่ไหวแล้ว

“ไม่ใช่เฟ้ย ไอบ้า เมื่อคืนชั้นซื้อการ์ตูนมาอ่านจนดึกเลยได้นอนต่างหาก”

“ทั้งๆที่มีนัดเดทกะชั้นแท้ๆ พอเห็นการ์ตูนก้อทิ้งกันเฉยเลย” โอจังบ่นอุบ

“โอ๋ โอ๋ โอจังอย่างอนเลยน๊า~~~ เดี๋ยววันนี้เลิกแล้ว ไปกินราเมงด้วยกันน้า”

โอจังได้ยินเรื่องของกินก้อหายงอนในพริบตา “นายเลี้ยงใช่ป่าว”

“ป่าว” จุนตอบหน้าตาเฉย แล้วหันมาแลบลิ้นใส่โอจัง ว่าแล้วทั้ง2คนก้อเริ่มเล่นวิ่งไล่จับไปรอบstudio ไอบะที่ยืนดูอยู่ก้อได้แต่หัวเราะ

“โครม” จุนที่วิ่งไม่ดูตาม้าตาเรือ ดั๊นวิ่งไปชนชายร่างใหญ่ที่ยืนขวางหน้าอยู่ล้ม แถมโอจังที่วิ่งตามมาตืดๆก้อเบรคบ่อยู่ ล้มตามไปอีกคน (555)

“เฮ๊ย ลุกซะทีซิหนักนะโว้ย เล่นบ้าอะไรของพวกแกวะ”

“โทษทีๆ แล้วนายมายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะโช” จุนลุกขึ้นพูด

“ก็ตั้งแต่พวกนายเริ่มวิ่งไล่จับกันนั่นแหละ เมื่อไหร่จะเลิกเล่นเป็นเด็กๆซะทีนะนายน่ะ โตเป็นควายขนาดนี้แล้ว”

“อิจฉาที่เห็นคนอื่นเค้าเล่นกันสนุกก้อบอกมาเหอะ อย่างนายอ่ะวันๆก้อเอาแต่ท่องตำราน่าเบื่อชะมัด” จุนเถียง

“หึ ก้อยังดีกว่าทำตัวไร้สาระไปวันๆอย่างนยแหละ”

“หนอยยยย ว่าไงนะ” และแล้วจุนและโชก้อเริ่มเปิดศึกประจำวัน (แล้วหยั่งงี้ไม่เรียกเด็กเหรอโช)

“เอาอีกแล้ว เฮ้อ~~” โอจังบ่นที่เห็นคู่นี้ตีกันได้ทุกวี่ทุกวัน

ไอบะที่เห็นสภาพเพื่อนๆแต่ละคนก้อหัวเราะเสียงดังออกมา จนทุกคนหยุดหันมามอง

“นายดูอารมณ์ดีจังนะ ไอบะ” โอจังหันมายิ้มให้

“อ๊ะ เหรอ” ไอบะไม่ได้รู้ตัวเองเล้ยยย

“อืม ก้อเห็นนายยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่ได้หุบตั้งแต่เข้ามาแล้ว”

“ฮึ ฮึ” ไอบะหัวเราะเบาๆ (เอ๊ะ บ้ารึป่าวว)

“นี่ๆ มีอะไรดีๆรึป่าว ถ้ามีก้อรีบๆเล่ามาเลย อย่ามาทำเล่นตัวอยู่ได้” จุนพูดเสียงดังใส่หน้า เขาหายง่วงเป็นปลิดทิ้งหลังเล่นไล่จับกะโอจัง และตีกับโชเมื่อกี๊นี้

“เล่าก้อได้ แต่รอนิโนะก่อนดิ ทำไมวันนี้มาช้าได้นะ”

“โอ๊ย ช่างหัวมันเหอะ นิโนะมันไม่สนใจอยากรู้หรอกน่า” จุนบ่น เพราะอยากรู้เรื่องใจจะขาด

“ชั้นทำไมเรอะ” นิโนะ ที่ยืนอยู่ข้างหลังพูดขึ้นจนจุนตกใจ “อ้าว เฮ้ย มาเมื่อไหร่ไม่ให้สุ้มให้เสียง”

“ก้อเพิ่งเข้ามา” นิโนะพูดเสียงเรียบๆ แล้วเดินไปวางเป้ “พวกนายมีอะไรกันเหรอ”

“เจ้าไอบะอ่ะดิ มันบอกว่ามันมีอะไรดีๆมาเล่า” จุนพูดเสียงใส แล้วเดินไปลากแขนนิโนะเข้ามาร่วมวง

“เหรอ เรื่องอะไรล่ะ” นิโนะยังคงพูดด้วยน้ำเสียงเดิมๆ เหมือนไม่ค่อยสนนัก

“เฮ้ย มาครบแล้ว รีบๆเล่าซะที” จุนเร่ง ไอบะมองหน้าเพื่อนๆก่อนเงียบไป2วิ แล้วโพล่งขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอายๆ ปนภูมิใจเล็กๆว่า “ชั้นมีแฟนแล้ว”

“หา!!!!” สิ้นเสียงไอบะได้ไม่ถึง0.5วิ ทุกคนก้อร้องออกมาเป็นเสียงเดียวกัน หารู้ไม่ว่า คำพูดของไอบะ ทำให้ใครคนหนึ่งใจหายวูบ

“ใครอ่ะๆ” จุนแทรกถามขึ้นมาก่อนที่ไอบะจะได้อ้าปากพูดต่อ ไอบะมองหน้าเพื่อนๆอกทีก่อนก้มหน้าตอบอายๆ “ทักกี้”

“หา!!!!” เสียงเพื่อนๆร้องออกมาอีกที

“ได้ไงอ่ะ ทักกี้มันแฟนยามะจังนี่นา” โชพูดขึ้น

“เอ๊ะ เหรอ ไม่ยักรู้” นิโนะถาม ไม่แปลกี่เขาจะไม่รู้ เขาเป็นคนเฉยๆ ไม่ค่อยแสดงสีหน้าอะไร ไม่ค่อยสนใจใครเท่าไหร่ จนกลายเป็นคนตกข่าวอยู่บ่อยๆ

“แล้วนายเคยรู้อะไรมั่งเนี่ย” โชแอบกัดก่อนพูดต่อ “ก็2คนนั้นเค้าคบกันได้หลายเดือนแล้วล่ะ เห็นว่ายามะจังเป็นคนมาสารภาพก่อนด้วยนะ”

“ตกลงนายเป็นแฟนทักกี้ได้ไงอ่ะ” จุนยังซักไม่หยุด.....

(โอจังหลับยัง ตื่น ตื่น)

+++++++++++++++++++++++++++

ย้อนกลับไปเมื่อคืน

“สวัสดีครับ” เสียงใสๆรับโทรศัพท์

“ฮัลโหล ไอบะจัง”

“ครับ ใครครับ”

“....” ไม่มีเสียงตอบ

“ฮัลโหลๆ นั่นใครครับ”

“เราเอง ทักกี้” ไอบะรู้สึกเหมือนเสียงทักกี้แปลกไป เลยถามออกไปด้วยความเป็นห่วง

“นายเป็นไรรึป่าว เสียงนายแปลกๆนะ” “เฮ้ย นี่นายร้องไห้อยู่เหรอเนี่ย” ไอบะได้ยินเสียงสะอื้น “เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ” ไอบะถามเป็นชุดเมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบซักที

“ยามะจังขอเลิกกะเรา” ทักกี้พูดสั้นๆ แต่ไอบะถึงกับนิ่งเป็นหุ่นไปเลย

“ไอบะจัง ไอบะจัง” ทักกี้เรียกเมื่อเห็นไอบะเงียบหายไป

“หะ หา เออแล้วนี่นายอยู่ไหนเนี่ย เดี๋ยวเราไปหานายดีไม๊”

“ยังอยู่ในสวนสาธารณะอยู่เลย นายไม่ต้องออกหรอก”

“เฮ้ย ได้ไง เดี๋ยวนายเกิดคิดสั้น ฆ่าตัวตายก้อแย่ดิ นายรออยู่ที่นั่นแหละเดี๋ยวเราไปหา” แล้วไอบะก้อวางหู แล้วคว้าเสื้อคลุมวิ่งออกไป

 

ไอบะเดินเข้าไปในสวนสาธารณะ เห็นทักกี้นั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ตรงมานั่งเงียบๆ ท่ามกลางความมืด (แล้วเห็นได้ไงเนี่ย) ไอบะเดินเข้าไปนั่งลงข้าง ไม่พูดอะไร ปล่อยให้ทักกี้นั่งเงียบอยู่อย่างนั้น

“นี่ มืดแล้วนะ กลับเหอะ เดี๋ยวก้อเป็นหวัดหรอก” ไอบะพูดขึ้น ทักกี้เงยหน้ามองคนตรงหน้า ยังไม่ทันพูดอะไรไอบะก้อแย่งพูดซะก่อน

“ไปเหอะ เดี๋ยวเราไปส่งนายเอง”

“ไม่ต้องหรอก apartmentนายอยู่ไม่ไกลนี่นา ไปส่งเราก้ออ้อมเปล่าๆ” ทักกี้รีบปฏิเสธเพราะไม่อยากรบกวน

“ไม่เป็นไรหรอกน่า เราเป็นเพื่อนกันนะโว้ย ไม่เห็นต้องเกรงใจเลย” ทักกี้ได้ยินอย่างนั้นก้อสบายใจขึ้น หันมายิ้มให้ไอบะ

“เฮ้ย” เสียงไอบะร้องเสียงหลงจนทักกี้ตกใจ “รถไฟหมดแล้วนี่หว่า นายจะกลับยังไงเนี่ย”

ทักกี้ดูจะไม่ได้สนใจเลย ตอนนี้ในหัวของเขามันว่างเปล่าไปหมด

“เอางี้ นายมาค้างกะเราละกัน” ทักกี้คิดอยู่พักนึงก่อนตอบตกลง “อืม เอางั้นก้อได้” ก้อดีเหมือนกัน จะได้มีใครอยู่เป็นเพื่อน

++++++++++++++++++++++++

ที่apartmentของไอบะ

ไอบะพาทักกี้มานั่งที่เตียง

“นายนั่งรอตรงนี้นะ เดี๋ยวชั้นไปหาอะไรร้อนๆมาให้ดื่ม” ไอบะพูดแล้วก้อทำท่าจะเดินออกไปแต่ถูกทักกี้ดึงข้อมือไว้ จนไอบะตกใจ

“นายดีกะเราอย่างนี้เสมอเลย ขอบใจนะ” ไอบะยิ้มให้ไม่พูดอะไรก่อนจะลุกไปอีกที แต่ก้อกลับถูกทักกี้ดึงกลับเข้ามาแรงกว่าเดิมจนไอบะล้มมาตรงหน้า ทักกี้ดึงหน้าไอบะลงมาจูบ ไอบะอายหน้าแดง เขาไม่ได้ปฏิเสธจูบของทักกี้ แต่ก้อไม่ได้จูบตอบ ทักกี้ถอนจูบออก มองหน้าไอบะ ไอบะก้มหน้าอายๆ ไม่พูดอะไร

“เราขอโทษ นายอาจจะคิดว่าเราไม่จริงใจก้อได้แต่เรา.. เรา...” ยังไม่ทันพูดจบไอบะก้อก้มลงปิดปากทักกี้ด้วยจูบเบาๆที่นุ่มนวล แล้วทั้ง2ก้อยิ้มกัน

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กลับมาที่studio หนุ่มๆได้แต่นั่งฟังไอบะเล่าอย่างสนอกสนใจจนลืมว่าต้องซ้อมเต้น

“ง่ายๆเงี้ยนะ” นิโนะโพล่งออกมา จนทุกคนตกใจ ที่จริงแล้ว ก้อไม่น่าแปลกที่ไอบะจะตกลงกะทักกี้ง่ายๆ เพราะใครๆก้อรู้ว่าไอบะน่ะปลื้มทักกี้มาตั้งนานแล้ว

“เขาหันมาชอบแก เพราะถูกยามะจังหักอกอย่างงี้ แล้วเค้าจะรักนายจริงเหรอ” นิโนะยังไม่หยุด ไอบะได้ยินก้อหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย แต่ก้อไม่ได้คิดอะไรมาก เขารู้นิสัยขวานผ่าซากของนิโนะข้อนี้ดี ที่เค้าพูดออกมาอย่างงี้ก้อเพราะเป็นห่วงมากกว่า อีกอย่างที่จริงแล้วเพื่อนๆคนอื่นก้อคงคิดเหมือนกัน เพียงแต่ไม่ได้พูดออกมา

“ไหงนายพูดงี้อ่ะ เพื่อนกำลังมีความสุขแท้ๆ” จุนเถียงแทนไอบะ

“ป่าวว่าอะไรนี่ ก้อแค่เตือน”

“พอเลยๆ แล้ววันนี้จะได้ซ้อมไม๊ห๊ะ” โอจังรีบหยุดก่อนที่จุนจะหาเรื่องกะเพื่อนร่วมวงอีก (อ้าวโอจังตื่นแล้ว)

ว่าแล้วหนุ่มๆก้อถึงฤกษ์ซ้อมซะที

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

เย็นวันนั้น

“เฮ้อเหนื่อยชะมัด ได้กลับบ้านซะที” จุนพูดเสียงดัง

“เออนี่ งั้นชั้นกลับก่อนนะ บ๊ายบาย” ไอบะพูดเสร็จก้อหายจ้อย ปล่อยให้เพื่อนๆยืนเอ๋ออยู่

“รีบไปไหนของมันวะ” โชบ่น แล้วหันมาหาเพื่อนๆที่เหลือ “พวกนายว่าไง กลับเลยไม๊ ชั้นจะได้ไปส่ง”

“ชั้นกลับ” นิโนะพูด

“ชั้นด้วย” ตามด้วยโอจัง

“อ้าว โอจังจะกลับเลยเหรอ” จุนหันมาถาม สีหน้าออดอ้อน

“ไมล่ะ”

“ก้อจะไปกินราเมงด้วยกันนี่นา” จุนพูดน้อยใจแล้วหันหลังจะเดินไป “ช่างเหอะจะกลับก้อกลับไปเลย ชั้นไปคนเดียวก้อได้”

“เฮ้ย อย่าเพิ่ง ไปจ๊ะไป รอด้วย” “เออ งั้นชั้นไปนะเพื่อน” โอจังหันมาลาเพื่อนๆ ก่อนวิ่งตามจุนไป

“เฮ้อ น่าอิจฉาจริงน้า~~คู่นี้” “งั้นเราก้อกลับกันเถอะ” โชหันไปพูดกะนิโนะ แล้วรถหันงามก้อเคลื่อนออกจากstudioไป

 

to be con

 

+++HATE YOU, HATE ME+++ Chapter2

 

บนรถโช

นิโนะนั่งเงียบตลอดตั้งแต่ขึ้นรถมาแล้ว จนโชรู้สึกอึดอัด

“มีอะไรไม่สบายใจรึป่าว นายน่ะ”

“ไม่มีอะไรซะหน่อย ทำไมนายถามงั้นอ่ะ” นิโนะตอบเสียงเรียบๆเหมือนเดิม ราวกับจะบอกว่าไม่มีอะไรจริงๆ

“ดูนายเงียบผิดปกติน่ะ”

“......” นิโนะไม่พูดอะไร ไม่มีใครเข้าใจหรอกว่าภายใต้ใบหน้านิ่งเฉย และน้ำเสียงเรียบนั้น เขาซ่อนความเจ็บปวดไว้แค่ไหน

“เพราะไอบะใช่ไม๊” โชพูดราวกับรู้เรื่องทั้งหมดดี

นิโนะตกใจมาก หันไปมองหน้าโช เขาไม่คิดมาก่อนว่าจะมีใครรู้ว่าเขาคิดยังไงกับไอบะ

“นะ.นาย” นิโนะงงจนพูดอะไรไม่ถูก

“ชั้นรู้ได้ไงน่ะเหรอ” โชหันมายิ้มให้นิโนะ “ชั้นแค่สังเกตได้น่ะ ที่จริงก้อไม่แน่ใจนักหรอก”

นิโนะยังคงนิ่งเงียบ แต่สีหนาเริ่มแสดงให้เห็นถึงความกังวลใจ โชเห็นอย่างงั้นเลยพูดขึ้น

“นายอย่าห่วงเลย เจ้าไอบะมันคงไม่รู้หรอก ส่วนจุนกะโอจังก้อคงไม่รู้เหมือนกัน”

นิโนะเงียบไปพักนึงก่อนพูดขึ้นเบาๆ “ช่างเหอะ ยังไง มันก็สายแล้ว”

“เมื่อไหร่นิสัยจะเลิกนิสัยปากไม่ตรงกะใจอย่างงี้นะ รักเค้าชอบเค้าก้อบอกเค้าไป ไปแย่งมาซิวะ” โชเริ่มมีน้ำโหเมื่อเห็นเพื่อนยังทำไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่อย่างนี้

“ถ้าเป็นอย่างนี้แล้วไอบะมีความสุขก้อดีแล้วไม่ใช่เหรอ นายไม่ต้องห่วงชั้นขนาดนั้นหรอก”

“จะไม่ให้ห่วงได้ไงฟะ นายก้อเพื่อนชั้นคนนึง แถมเวลามีอะไรนายก้อไม่ค่อยยอมบอกใครอย่างงี้น่ะ... แล้วอีกอย่างนะ ถ้าไอบะมีความสุขจริงมันก้อดีไป แต่นายก้อพูดเองไม่ใช่เหรอว่าทักกี้มันคงไม่รักไอบะจริง ที่จริงชั้นก้อคิดเหมือนนายนั่นแหละ” ได้ยินอย่างนั้นนิโนะก็ยิ่งใจไม่ดี

“ชั้นก็เป็นห่วงทั้งนาย ทั้งไอบะนั่นแหละ” โชพูดเมื่อเห็นนิโนะนั่งนิ่งเป็นหินไปแล้ว ใบหน้าที่แสดงให้เห็นถึงความกังวล ช่างต่างจากนิโนะที่โชคุ้นเคย

“เอาเหอะ นายทำใจให้สบายดีกว่า แล้วชั้นจะหาทางช่วยนายเอง” โชพูดแล้วหันมายิ้มให้กำลังใจเพื่อนร่างเล็กของเขา

“ขอบใจนะเพื่อน” นิโนะหันมายิ้มให้โช หลังจากที่วันนี้เขาปั้นหน้าเครียดมาทั้งวัน เขาสบายใจขึ้นมากที่อย่างน้อยก้อยังมีคนเข้าใจและให้กำลังใจเขาอย่างนี้ โชเองพอเห็นนิโนะยิ้มได้ก้อสบายใจขึ้นเหมือนกัน

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

สัปดาห์ต่อมา ที่studio รายการshinen club

“วันนี้พอแค่นี้ ขอบคุณทุกคนมาก” เสียงทีมงานกล่าวเลิกงาน

“ขอบคุณมากคร๊าบบบบ” หนุ่มjr กล่าวขอบคุณก่อนจะแยกย้ายกันไปตามห้องพัก แล้วค่อยๆทยอยออกมาจาก studio

“ยังเช้าอยู่เลย ไปต่อที่ไหนกันดีไม๊” โทมะพูดเสียงดัง ตามด้วยเสียงของอีกหลายหนุ่มที่เสนอความเห็นต่างๆนานา ว่าจะไปไหนกันดี

“เราขอตัวนะ” ยามะจังพูดขึ้นเบาๆก่อนเดินออกไป “ไปนะ”

“ยามะจังพักนี้ดูแปลกๆนะ ไม่ค่อยร่าเริงเลย” เพื่อนที่เหลือพูดขึ้นหลังจากที่อาทิตย์นึงมานี้เห็นยามะจังมีอาการเนือยๆ แถมไม่ค่อยร่าเริงเหมือนเมื่อก่อน ทักกี้ที่ยืนอยู่ คิดอยู่2วิ ก่อนตัดสินใจตามยามะจังไป

“วันนี้ชั้นไม่ไปดีกว่า ขอตัวก่อนนะ บ๊ายบาย พรุ่งนี้เจอกัน” พูดเสร็จก้อรีบวิ่งออกไปปล่อยให้เพื่อนๆยืนงง

“ยามะจัง ยามะจัง” ยามะจังหันไปเห็นทักกี้เรียกก้อรีบเดินหนี

“เดี๋ยวสิ รอด้วย จะไปไหน” ทักกี้เรียกเสียงดังขึ้นเมื่อเห็นยามะจังทำท่าจะเดินหนี

ยามะหยุดเดินแล้วหันกลับมา ไม่พูดอะไร รอจนทักกี้มาหยุดตรงหน้า

“แฮ่ก แฮ่ก ... นายเป็นอะไรรึป่าว ดูนายไม่ค่อยสบายนะ” ทักกี้ที่เหนื่อยหอบเพราะวิ่งตามมา ยังอุตส่าห์ถามยามะจังด้วยความเป็นห่วง ยามะจังไม่ตอบ น้ำใสๆเริ่มคลอดวงตาโตๆคู่นั้น

“นายอย่าทำอย่างนี้เลย นายอย่ามาห่วงเราดีกว่า” ยามะจังพูดเสียงสั่น น้ำตาไหลตามแก้มใสนั่น

ทักกี้ตกใจที่เห็นยามะจังร้องไห้ เขาไม่แน่ใจเลยจริงๆว่ายามะจังเป็นอะไรไปกันแน่ เขาเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้ แล้วดึงตัวยามะจังเข้ามากอดเบาๆ

“นายเป็นอะไรไปนะ ถ้านายมีอะไรไม่สบายใจ นายเล่าให้ชั้นฟังได้นะ” ยามะจังร้องไห้หนักกว่าเดิม ทำไมเขาถึงได้ทำร้ายคนดีๆอย่างนี้นะ เขายกมือขึ้นจะกอดทักกี้ แต่เขาก้อต้องลดมือลง ไม่นะ ยังไงเขาก้อทำอย่างนั้นไม่ได้ .....

+++++++++++++++++++++++++++++++++

เวลานั้นหนุ่มarashi ก้อเพิ่งเลิกซ้อมพอดี

“เฮ้อ ไปหาไรกินกันเหอะ” โชพูดเสียงดัง (พวกนี้มันไม่ทำอย่างอื่นนอกจากกินใช่ไม๊เนี่ย)

“เย้ๆ ไปๆ” จุนยังคงสดใสร่าเริงเฉกเช่นทุกวัน

“ว่าไงไอบะ วันนี้ต้องรีบไปไหนรึป่าว” โอจังหันไปชวนไอบะ

“อื้อ ไม่หรอก ก็ไปกะพวกนายแหละ” ไอบะส่ายหน้า แล้วยิ้มให้เพื่อนๆ

“งั้นวันนี้ก้อครบทีซะทีเนอะ” จุนยังส่งเสียงเจื้อยแจ้วไม่ได้หยุด (น่ารักที่สุด ^^ ;;) “งั้นก้อไปกันเล้ยยย”

ว่าแล้วจุนก้อเดินไปลากนิโนะที่ยืนเงียบอยู่ไปด้วยกัน ทำเอาโอจังแอบงอนเล็กน้อยที่จุนไปเดินควงคนอื่น แต่จริงๆแล้วถ้าจุนไม่ไปเดินกะนิโนะ เขาก้อจะเข้าไปเดินด้วยเองอยู่แล้ว (รักเพื่อนกันจริงๆเลย) ทั้ง2คนต่างหารู้ไม่ว่านิโนะอยากจะเดินกะไอบะต่างหาก  โอจังจึงไปเดินกะโชแทน แล้วก้อถือโอกาสปรึกษางานไปในตัว  ส่วนไอบะก็ช่างมัน กำลังin loveอยู่นี่นา ปล่อยให้มันเดินคนเดียวซะมั่ง  ไอบะงอนที่เพื่อนๆทำเป็นไม่สนใจ เลยวิ่งขึ้นไปเดินนำหน้า (เกี่ยวกันไม๊เนี่ย ^^;;) เขาไม่ได้รู้เลยว่ามีสายตาอยู่หนึ่งคอยจับจ้องอยู่ที่เขาด้วยความกังวลอยู่ตลอดเวลา

“ปึก” จุนที่เดินคุยกะนิโนะอย่างหนุกหนาน ไม่ได้มองทางจนไปชนไอบะที่อยู่ๆก้อหยุดเดิน (อีกแล้วนะจุน ระวังมั่งดิ)

“เฮ้ย หยุดทำไมวะ” จุนบ่น

ภาพข้างหน้าที่ไอบะเห็นทำให้เขาถึงกับก้าวขาไม่ออก จุนกะนิโนะมองตามตามองไอบะ แล้วสายตาก้อไปหยุดที่ภาพทักกี้กอดยามะจัง ที่ร้องไห้อยู่ พอไอบะเริ่มได้สติก้อรีบหันหลังวิ่งกลับไปทันที

“อ้าว ไอบะ” จุนเรียก แต่สถานการณ์อย่างนี้ เป็นใครจะยอมหยุด ไอบะไม่สนใจเสียงของจุน วิ่งหนีไปซะแล้ว

เสียงของจุน ทำให้ทักกี้และยามะจังรู้สึกตัว หันมามอง ทักกี้ทำท่าจะตามไอบะไป แต่ก้อไม่ทันแล้ว นิโนะที่ยืนกำหมัดแน่น เดินตรงเข้าไปหาทักกี้ โชรู้ดีว่านิโนะจะทำอะไร เขากำลังจะเดินข้าไปห้าม แต่ก้อไม่ทันความไวของตาลิง

“เปรี้ยง” นิโนะปล่อยหมัดใหญ่ใส่หน้าทักกี้ จนเลือดไหล ยามะจังร้องเสียงดังรีบเขาไปดูทักกี้ ส่วนจุนกะโอจังได้แต่ยืนตะลึง อ้าปากค้าง เพราะไม่คิดว่านิโนะจะเลือดขึ้นหน้าได้ขนาดนี้

“นาย.. นาย ทำอย่างงี้กะไอบะได้ยังไง” นิโนะกระชากคอเสื้อทักกี้แล้วตวาดใส่

“เดี๋ยวก่อน พวกนายเข้าใจผิดนะ” ยามะจังพยายามเข้ามาห้าม

“ไม่ต้องหรอก ยามะจัง” ทักกี้ท้วงแล้วหันมาหานิโนะ “นายอยากอัดชั้น ก้อเอาสิ เอาให้พอใจ”

“นายนี่มัน..”นิโนะโกรธจนไม่รู้จะด่ายังไง เขากำหมัดแน่น เตรียมยกขึ้นชกคนตรงหน้า แต่โชเข้ามาขวางซะก่อน

“พอเหอะนิโนะ” นิโนะที่กำหมัดค้างอยู่ หันมามอง “ชกเจ้านี่ไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ ชั้นว่านายตามไอบะไปดีกว่า”

“เฮอะ” นิโนะไม่พอใจที่โชมาขวาง แต่เขาก้อเห็นด้วยกะโช เขาลดหมัดที่กำอยู่ ปล่อยทักกี้ลง แล้วรีบวิ่งตามไอบะไป (จะทันเร้ออ) ส่วนจุนกะโอจังที่ไม่รู้เรื่องอะไรก็ได้แต่ยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่อย่างนั้น

 

to be con

 

++HATE YOU, HATE ME++Chapter 3

 

“หมัดหนักชะมัด ตัวเล็กแค่นั้นน่ะ” ทักกี้บ่นพลางยกมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปาก

“โชคยังดี ที่นายโดนแค่หมัดเดียว ไม่งั้นนายได้หมดหล่อแน่….เอ้า” โชพูดเสร็จก้อโยนผ้าเช็ดหน้าให้ หลังจากที่นิโนะวิ่งตามไอบะไป เข้าก้อให้จุนกะโอจังช่วยพายามะจังไปส่ง ส่วนเขาก้ออยู่ดูทักกี้ “ตกลงนายจะเอาไง”

ทักกี้ไม่ตอบอะไร แต่หันมามองโชงงๆ เหมือนจะถามว่าพูดเรื่องอะไร

“ก้อยามะจังกะไอบะไง...นายจะเอาไงแน่” โชหันมามองสีหน้าจริงจังต้องการคำตอบ เพราะเขาเป็นห่วงทั้งไอบะ และนิโนะในตอนนี้ ส่วนเจ้าทักกี้ก้อช่างหัวมัน จะไปห่วงมันทำไม อยากก่อเรื่องดีนัก(อ้าวว!!??)

takkyหันไปมองโชแว่บนึง ก่อนหันออกไปอีกทางสายตาจริงจัง แต่มองออกไปไกล นั่นสินะ เขาจะทำยังไงดี เขาไม่อยากทำร้ายไอบะ เขารู้มาตลอดว่าไอบะรักเขา ไอบะทำดีกะเขามาตลอดแม้ช่วงที่เขาคบกะยามะจัง ไอบะก้อคอยช่วยและให้กำลังใจเขาเสมอ เขาเองก็รักไอบะ รักมากถ้าในโลกนี้ไม่มียามะจัง ทำไมนะ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไป ไม่ว่าจะมีใครเข้ามาแทนที่ แต่ทุกครั้งที่ได้ยินชื่อยามะจัง ทำไมเขาจะต้องหวั่นไหวเสมอ ความรู้สึกนี้มันไม่เคยหายไปเลย เมื่อไหร่กันที่มันจะหมดไปจากใจซะที เขาควรจะทำอย่างไรต่อไปดี

โชเห็นทักกี้นั่งหน้าซีเรียสเลยยื่นมือออกไปวางบนบ่าทักกี้เบาๆ “เอาเหอะ นายกลับไปคิดดูให้ดีละกัน….กลับได้แล้วแหละ เดี๋ยวชั้นเดินไปส่ง”

“ขอบใจ แต่ไม่ต้องหรอก ชั้นอยากเดินกลับเงียบๆคนเดียว” ทักกี้รีบปฏิเสธ โชเองก้อรีบรับคำปฏิเสธนั่น เพราะที่จริงก้อพูดไปงั้นๆแหละ (เอ๊ะ!! ไหงโชชั้นเป็นงี้อ่ะ)

“เอางั้นเหรอ ตามใจ งั้นชั้นไปเลยนะ กลับดีๆให้ถึงบ้านล่ะ”

“เออๆ ขอบใจที่อยู่เป็นเพื่อนนะ”

โชยิ้มให้ไม่พูดอะไร แล้วก้อโบกมือให้ก่อนเดินออกไป

++++++++++++++++++++++++++

ฝ่ายยามะจังในตอนนั้นก้อได้แต่เดินเงียบ สีหน้าเป็นกังวล เพราะเป็นห่วงทักกี้ จุนกะโอจังก้อไม่รู้จะทำไงดีนอกจากพูดปลอบ ยามะจังเห็นจุนกะโอจังท่าทางลำบากไม่น้อย เลยยิ้มบางๆให้เพื่อให้ทั้ง2สบายใจขึ้น จุนเห็นอย่างนั้นก้อเลยพยายามหาเปลี่ยนมาพูดอะไรสนุกๆ เผื่อยามะจังจะร่าเริงขึ้นบ้าง ยามะจังเองก้อพยายามฝืนยิ้มเพราะไม่อยากให้ทั้ง2คนเป็นห่วง

และแล้วทั้ง3คนก้อเดินมาจนถึงหน้าบ้านยามะจัง

“ขอบใจที่เดินมาส่งนะจุน โอจัง”

“ไม่เป็นไรหรอก ยามะจังทำใจให้สบายดีกว่านะ อย่าเพิ่งคิดมากไปเลย” จุนพูดยิ้มๆ

“ชั้นว่านายพักผ่อนก่อนดีกว่า ดูนายเพลียๆด้วย” โอจังพูดด้วยความเป็นห่วง

“อืมๆ พวกนายกลับกันดีๆล่ะ” ยามะจังยิ้มให้

“งั้นไปนะ บ๊ายบาย” จุนบอกลาเสียงใส โบกมือให้ ยามะจังเองก้อยืนโบกมืออยู่หน้าบ้านจนทั้ง2คนเดินไกลออกไปก่อนเปิดประตูเข้าบ้านไป

“ค่ะๆ อ้อกลับมาพอดีเลยค่ะ รอสักครู่นะคะ...ยามะชิตะ..โทรศัพท์จ้ะ”แม่ของยามะจังที่คุยโทรศัพท์อยู่เรียกทันทีที่ยามะจังปิดประตูบ้าน

“ครับ” ยามะจังเดินไปรับโทรศัพท์ “ครับๆ....ครับ...ผมตัดสินใจแน่แล้วครับ...เข้าใจแล้วครับ..สวัสดีครับ” แล้วก้อวางโทรศัพท์ไปสีหน้าเหนื่อยอ่อน ก่อนจะเดินขึ้นห้องไป โดยมีคุณแม่มองตามด้วยความเป็นห่วง

 

“เรื่องมันยังไงกันแน่นะเนี่ย” จุนพูดบ่นๆ ขณะที่เดินกลับจากส่งยามะจัง

“ถึงเวลาก้อรู้เองแหละ หวังว่าเรื่องมันคงจะไม่เลวร้ายไปกว่านี้แล้ว” โอจังที่เดินตามหลังพูดพร้อมกับวางมือลงบนหัวจุนแล้วขยี้เบาๆจนผมยุ่ง จุนหันมายิ้มให้นิดนึง แล้วก้อหันกลับไป

“เฮ้อ~~~เลยอดไปกินข้าวพร้อมกันยกแก๊งเลย” จุนก้อยังคงบ่นต่อไป โอจังยิ้มหวานมองหน้าจุน

“ก้อเราไปกัน2คนไง ไม่ดีเหรอ” จุนค้อนให้โอจังอายๆ แล้วทั้ง2ก้อจูงมือกันเดินไป คงจะลืมไปแล้วล่ะว่าเพื่อนๆกำลังมีปัญหากัน

+++++++++++++++++++++++

ส่วนนายโนะที่พยายามตามไอบะไป ก้อวิ่งไม่ทันอย่างที่ทุกคนคิด ไอบะวิ่งกลับไปถึงapartment เข้าห้องแล้วก้อlock ทันที นิโนะที่วิ่งตามมาถึงก็พยายามเคาะเรียกแต่ไอบะก้อไม่ได้สนใจเลย ตอนนี้เขาไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น น้ำใสๆไหลออกมาจาดวงตาคู่นั้นไม่ได้หยุด นิโนะพยายามอยู่นานก้อไม่เป็นผล ไอบะไม่เปิดประตูให้เขาเข้าไปซะที เขาเลยตัดสินใจนั่งรอที่หน้าห้องอยู่เงียบๆอย่างนั้นจนดึก 

 

เวลาเลยมาจนเกือบเที่ยงคืน โทรศัพท์นิโนะดังขึ้น

“ครับๆ วันนี้ไม่กลับนะครับ จะค้างกะเพื่อนครับ.. ครับไม่ต้องเป็นห่วงครับ” นิโนะตอบรับโทรศัพท์ไปอย่างนั้น ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าคืนนี้จะต้องนั่งอยู่หน้าห้องอย่างนี้ทั้งคืนรึเปล่า

ไอบะได้ยินเสียงโทรศัพท์ของนิโนะ เลยรีบเปิดประตูออกมาดู พอเห็นนิโนะนั่งรออยู่ก้อตกใจมาที่รู้นิโนะยังไม่กลับไปอีก

“นี่นายรออยู่หน้าห้องตลอดเลยเหรอเนี่ย” ไอบะถาม ยกมือขึ้นดูนาฬิกา นี่มันก้อผ่านมา6ชั่วโมงกว่าได้แล้ว

“อื้ม” นิโนะยิ้มให้ “ก้อนายไม่ยอมออกมาซะที ชั้นเป็นห่วงนายก้อเลยนั่งรออยู่น่ะ” “แต่ถ้านายไม่เป็นไรแล้ว ชั้นกลับ..”

นิโนะยังไม่ทันพูดจบไอบะก้อโผเข้ากอด แล้วน้ำตาก้อไหลรินออกมาอีกครั้ง นิโนะตกใจ ยืนอึ้งอยู่พักนึง ก่อนยกมือขึ้นกอดไอบะเบาๆ

 

ไอบะที่ร้องไห้จนเหนื่อย ก้อหลับไปในที่สุด นิโนะจัดท่านอนให้ไอบะแล้วห่มผ้าให้ เขามองหน้าของผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักแล้วยิ้มบางๆ พลางก้มลงจูบหน้าผากเบาๆ เขาลุกขึ้น มองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วก้อถอนหายใจออกมาเบาๆด้วยความเหนื่อยอ่อน “นายจะรู้บ้างไม๊นะว่าชั้นรักนายมากแค่ไหน มาซากิ”

 

To be con

 

++HATE YOU, HATE ME++Chapter4

 

เช้าวันต่อมา ไอบะลืมตาตื่นขึ้นบนเตียงนุ่มๆในห้องของเขาเอง เขาดันตัวให้ลุกขึ้นแล้วเหลือบไปเห็นนิโนะที่นอนฟุบอยู่ข้างเตียง ไอบะยิ้มให้ร่างเล็กที่นอนหลับอยู่ พลางเอามือลูบผมนุ่มๆก่อนมองออกไปนอกหน้าต่าง เช้านี้อากาศดีจนไอบะรู้สึกดีขึ้นตามไปด้วยหลังจากที่เมื่อวานร้องไห้มามาก

“ขอบใจนะนิโนะ นายเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ” ไอบะพูดขึ้นก่อนค่อยๆลุกพยายามไม่ให้นิโนะตื่น แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

“ปัง” สิ้นเสียงปิดประตู นิโนะก้อลืมตาขึ้นทั้งๆที่ยังฟุบอยู่กับขอบเตียง แล้วพูดขึ้นเบาๆ

“สำหรับนาย ชั้นคงเป็นได้แค่เพื่อนที่แสนดีสินะ มาซากิ”

+++++++++++++++

ที่Studio

“ทำไม2คนนั้นยงไม่มาอีกนะ” โชพูด เป็นห่วงที่ไอบะยังไม่มาซักที เพราะปกติไอบะไม่ค่อยจะมาสาย “ไม่รู้เมื่อวานนิโนะจะได้เรื่องรึป่าว”

จุนที่นอนพิงไหล่โอจัง ได้ยินโชพูดถึงไอบะกะนิโนะก้อหูผึ่งทันที แล้วก้อรีบคลานเข้าไปหาโชอย่างรวดเร็ว โอจังหันไปมองก้ออดขำไม่ได้

“นี่ๆ โช เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ เล่าให้พวกชั้นฟังมั่งดิ” จุนพูดอย่างตื่นเต้น อยากรู้อยากเห็นเป็นที่สุด (ฟังดูไม่ค่อยดีเนอะ ^^;; )

โชมองหน้าจุนแล้วก้อหันไปมองโอจังที่ยังนั่งอยู่ที่เดิม โอจังก้อมองหน้าโชไม่ได้พูดอะไรแต่สายตาเหมือนจะบอกว่า ใช่ชั้นก้ออยากรู้เหมือนกัน

โชคิดแล้วคิดอีกว่าจะบอก2คนนี้ยังไงดี

“นี่ หรือนายไม่เห็นเรา2คนเป็นเพื่อน” จุนชักโมโห ปนน้อยใจที่เห็นโชลำบากที่จะพูดขนาดนั้น

“เฮ้ย! ไม่ใช่ เพียงแต่มันไม่ใช่เรื่องของชั้น ถ้าชั้นเล่าให้พวกนายฟังเองมันจะดีเหรอ”

“แต่ถ้าเพื่อนมีปัญหา เราก็น่าจะช่วยกันไม่ใช่เหรอ” โอจังลุกขึ้นพูดแล้วเดินมานั่งกับร่วมวงอีก2คน

โชมองหน้าโอจังทีนึง แล้วก้อหันมามองจุนทีนึง สายตาจุนเหมือนจะคาดคั้นเอาความให้ได้ โชถอนหายใจเบาๆ

“โอเค คืองี้..” แล้วโชก้อเริ่มร่ายยาว.... พอโชพูดถึงว่านิโนะแอบชอบไอบะอยู่นั้นก้อมีเสียงนรกแตกดังขึ้นมา

“หา!!!!!” จะเป็นเสียงใครไปไม่ได้ ถ้าใช่จุน จุนตะโกนเสียงดังจนโชกะโอจังต้องรีบยกมือขึ้นปิดหูกันแทบไม่ทัน

“ไอบ้า!! ไม่ต้องแหกปากขนาดนั้นก้อได้ หูจะแตกตาย” โชพูดพร้อมยกมือขึ้นตบหัวจุน1ที จุนหน้าหงิกยกมือขึ้นลูบหัวตัวเอง ก่อนหันมายิ้มแห้งๆหโอจัง โอจังหันมามองจุนแว่บนึงแบบไม่ค่อยสนใจ แล้วก้อหันกลับไปหาโชจนจุนหุบยิ้มแทบไม่ทัน

พอจุนกะโอจังได้ฟังเรื่องทั้งหมดก้อเป็นอึ้ง พูดอะไรไม่ออก เพราะสงสารทั้งนิโนะและไอบะ ... และแล้วก้อมีเสียงหนึ่งดังขึ้นขัดวงสนทนา

“ขอโทษที่มาสาย แฮ่ก...แฮ่ก..” เสียงไอบะตะโกนหลังจากเปิดประตูเข้ามาพร้อมนิโนะ

“แฮ่ก..แฮ่ก.. โทษทีๆ” นิโนะพูดทั้งที่ยืนหอบอยู่

“ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก้อได้ วิ่งมากันล่ะสิ” โอจังพูด

“แล้วทำไมมาสายล่ะ” จุนถาม ไอบะที่ยังหอบอยู่ สูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ก่อนพูด

“ก้อเจ้าบ้านิโนะอ่ะ นอนไม่ตื่นซะที ชั้นปลุกอยู่ตั้งนาน” ทุกคนหันไปมองหน้านิโนะ

“เฮ้ย ใครว่า นายตะหากแต่งตัวนานเป็นบ้า” จริงๆนิโนะน่ะตื่นตั้งนานแล้ว แต่แกล้งหลับไปอย่างนั้นเพราะไม่5อยากให้ไอบะรู้ว่าเค้ามีเรื่องไม่สบายใจจนนอนไม่ค่อยหลับ

“ไม่จริงอ่ะ นายน่ะแต่งตัวเร็วเกินไปเองน่ะสิ” ไอบะรีบเถียง

“พอเลยๆ เพิ่งมาถึงเหนื่อยๆยังจะมีแรงกัดกันอีกนะ” โชรีบพูดดักก่อนที่เพื่อนรักทั้ง2จะทะเลาะกันยาว ไอบะยิ้มนิดๆยักคิ้วให้นิโนะ ก่อนเดินไปวางของ โชเดินเข้าไปคุยกะนิโนะ

“เมื่อวานเป็นไงวะ ไหงเจ้าไอบะมันหายเศร้าเร็วจัง”

“เอ้อ... ไม่รู้เหมือนกัน ชั้นก้อไม่ได้ทำอะไรซะหน่อย” นิโนะเองก้องงๆอยู่เหมือนกัน แต่เอาเหอะไอบะเป็นอะไรก้อดีแล้วนี่นา ว่าแล้วก้อเดินไปวางของ ปล่อยให้โชยืนงงต่อไป ส่วนจุนกะโอจังที่เพิ่งรู้ว่าเรื่องมันเป็นไงมาไงเมื่อกี้ก้อยิ่งงงเข้าไปใหญ่

++++++++++++++

เย็นวันนั้น

“เฮ้อ~~ เหนื่อยจัง กลับกันเถอะ” ไอบะพูดเสียงใส เพื่อนๆก้อได้แต่มองหน้ากันงงๆ ว่าทำไมไอบะถึงดูร่าเริงได้ทั้งๆที่เมื่อวานเพิ่งเจอเรื่องมา ตอนซ้อมวันนี้ไอบะก้อดูร่าเริงดี ไม่มีทีท่าว่ากำลังเศร้าอะไรเลย

“เอ่อ.. ไม่ไปไหนก่อนเหรอ ยังเช้าอยู่เลย” โชชวนเพื่อนๆ เพราะอยากคุยกะพร้อมกันทุกคน จะได้รู้ว่ามันยังไงแน่

“เอ่อ...”จุนมองหน้าโช “โทษทีนะโช เรากะโอจังมีนัดกันไว้แล้วน่ะ”

“เฮ้ย! ไม่เป็นไร ไปได้” โอจังสวนขึ้นมา เพราะพอรู้ว่าโชชวนไปทำไม แต่ทำเอาจุนที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรหน้าหงิกขึ้นมาทันที

“อ้าว โอจัง อะไรอ่ะ” จุนแบบว่างงมาก “ไหงทำงี้อ่ะ นัดกะเราแล้วนี่นา”

“ป่าว..เอ่อ..คือ...”โอจังพยายามจะอธิบายแต่ก็พูดไม่ออกเพราะอยู่ต่อหน้าไอบะ แล้วนิโนะก้อแทรกขึ้นมา

“ชั้นมีธุระ  ต้องรีบกลับ” (ตานี่ผ่าซากอีกแล้ว -_-;; )

“ว้า~~ งั้นเหรอ พวกนายไม่ว่างกันหมด งั้นก้อกลับเหอะ เดี๋ยวชั้นกลับไปดูหนังสือก้อดีเหมือนกัน ไม่ได้ดูมาหลายวันแล้ว” โชพูดเมื่อเห็นว่าเพื่อนๆไม่ว่างกันหมด ยกเว้นไอบะที่ไม่ได้พูดอะไร

“ดูหนังสืออีละ เฮ้อ~น่าเบื่อชะมัด” จุนมีอาการเซ็งทันทีที่โชพูดเรื่องดูหนังสือ

“จุน!!แก...” โชเห็นจุนทำท่าจะหาเรื่องอีกก็ยอมไม่ด๊ายยย

“ทำไม..” จุนยังไม่ทันได้พูดอะไร โอจังก้อลากคอเสื้อจุนจากด้านหลังออกมา

“เฮ้ย งั้นพวกชั้นไปนะ บ๊ายบาย” โอจังบอกลาเพื่อนๆที่เหลือจุนก้อดิ้นไปดิ้นมา พลางแหกปากร้อง

“โอจัง ปล่อยชั้นนะ โอจ๊างงงงง” โอจังก้อไม่สนใจ เดินลากนู๋จุนต่อไป

“บ๊ายบายจุน โอจัง อย่าเพิ่งทะเลาะกันน้า” ไอบะตะโกนกลับ สร้างความฉงนให้กับเพื่อนๆอีกแล้ว จุนเองก้อหยุดแหกปากทันที ทำไมหมอนี่มันร่าเริงได้ขนาดนี้นะ โอจังปล่อยจุนให้ลุกมาเดินดีๆ แล้วก้อเดินงงๆออกไปกัน2คน ส่วนโชก้อหันมามองหน้านิโนะ เมื่อวานมันมีอะไรกันแน่ ทำไมไอบะถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้

“งั้น เราก้อกลับกันเถอะ” ไอบะหันมาพูดกะเพื่อนอีก2คน

“อะ..อื้ม” เสียงไอบะทำให้โชรู้สึกตัว “กลับเหอะ” แล้วทั้ง3ก้อขึ้นรถออกไป

++++++++++++++

บนรถโช

โชกำลังคิดว่าจะถามอะไรไอบะดีไม๊ แล้วก้อหันมามองนิโนะที่นั่งอยู่เบาะหลัง นิโนะก้อไม่พูดอะไรเหมือนเดิม

“นายไม่เป็นอะไรแล้วเหรอ ไอบะ” โชตัดสินใจถามขึ้น

“อื้ม ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ขอบใจที่พวกนายเป็นห่วงนะ” ไอบะตอบยิ้มๆ แล้วหันมาหานิโนะ “ขอบใจนายด้วยนิโนะ ที่เมื่อวานมาอยู่เป็นเพื่อน”

“อะ..อืม ไม่เป็นไรหรอก นายไม่เป็นไรก้อดีแล้ว” นิโนะตอบยิ้มบางๆให้

โชเห็นอย่างนั้นก้อสบายใจยิ้มออกมา แต่พอมองไปที่กระจกมองหลัง กลับเห็นนิโนะจ้องมองไอบะด้วยสายตาที่เป็นห่วงเหลือเกิน

++++++++++++++

ที่บ้านจุน จุนกะโอจังกำลังนั่งเล่นVDOเกมกันอย่างเมามัน (สนใจเพื่อนบ้างไม๊เนี่ย)

“โอ๊ย~แพ้อีกแล้ว~~”

“555 เรื่องเกมเนี่ย โอจังสู้ชั้นไม่ได้หรอกน่า”

“เอาอีกตานะ นะ” โอจังยังไม่ยอมแพ้ทั้งๆที่เล่นแพ้มาตลอดตั้งแต่เริ่ม

“ไม่เอาแล้ว ง่วงแล้วนะ จะตี2แล้ว ถึงจะเล่นอีกตาชั้นก้อชนะอยู่ดีแหละ”

“อ้าว พูดงี้ได้ไง.. เอางี้ม๊ะ พนันกัน ถ้าชั้นชนะนายต้อง...อุ๊บ” พูดยังไม่ทันจบ จุนก้อจูบปิดปากซะก่อน โอจังตกใจเล็กน้อยก่อนจูบตอบ

“บอกว่าไม่เล่นแล้วไง” จุนพูดเบาๆใส่หูโอจัง โอจังหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย ก้มประกบปากจุนอกครั้ง แล้วค่อยๆเลื่อนมาไซร้ตามซอกคอขาวๆ

“โอจังง....” จุนครางออกมาเบาๆ โอจังค่อยปลดกระดุมเสื้อจุน แล้วเลื่อนตัวต่ำลงเรื่อยๆ แล้วก้อ...........

 

เช้าวันต่อมา (ตัดตอนง่ายๆเงี้ยแหละ)

โอจังลืมตาตื่น มองหน้าคนรักที่อยู่ในอ้อมกอด จุนเวลาหลับนี่ดูไร้เดียงสาดีจังนะ (เห็นด้วยๆๆๆๆ) แสงแดดอ่อนๆส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาทำให้จุนลืมตาตื่น

“อ..อื้อ.. เช้าแล้วเหรอ” โอจังก้มลงจูบอรุณสวัสดิ์จุน จุนหันมายิ้มแล้วยกแขนขึ้นกอดโอจัง

“...นายรู้ไม๊ว่าเมื่อคืนชั้นตั้งใจจะให้นายพนันอะไร” โอจังพูดถึงเรื่องเมื่อคืนพลางลูบผมนุ่มๆของจุน ที่จริงโอจังกะว่าถ้าเค้าชนะพนัน เค้าก้อจะให้จุนทำอย่างที่พวกทำกันเมื่อคืนนั่นแหละ แต่ยังไม่ทันจะพูดอะไร จุนก้อเริ่มซะก่อน

“รู้สิ” จุนหัวเราะ “แต่ถ้าชั้นแข่งเกมกะโอจังอีก ชั้นก้อชนะอยู่ดี แล้วถ้าเป็นอย่างงั้นนายก้ออดแน่ๆ”

“หนอยแน่ะ.. งั้นดูสิว่า เรื่องนี้นายจะชนะชั้นไม๊” โอจังพูดพลางพลิกตัวขึ้นคร่อมจุนไว้ แล้วทั้ง2ก้อเริ่มกิจกรรมยามเช้าอีกครั้ง.......

 

“โอจัง วันนี้ไปเที่ยวกันนะ” จุนพูดเสียงออดอ้อน ขณะที่ยังนอนอยู่บนเตียง วันนี้พวกหนุ่มarashiไม่มีงานกัน นานๆจะมีวันหยุดกะเค้าซะที

“โอ๊ย นานๆจะว่างซะที ขอชั้นพักหน่อยสิ” โอจังบ่น ยิ่งเหนื่อยๆ(จากกิจกรรมรับอรุณเมื่อกี้)อยู่ด้วย

“ฮึ.. เอาเหอะ ถ้าโอจังไม่อยากไป ชั้นไปคนเดียวก้อได้” พอเห็นโอจังไม่สนใจ จุนเลยประชดเผื่อว่าโอจังจะง้อ แต่โอจังก้อยังทำหน้าลำบากใจอยู่ จุนเลยยกแขนขึ้นกอดโอจัง แล้วเอาหน้าซุกกับหน้าอกคนตรงหน้า

“ไปเหอะน้า โอจางน้า~~~” เจอไม้นี้ของนู๋จุนเข้าไป ใครจะไปใจแข็งอยู่ได้ 

“