Note : Fic Arashiค่ะ เป็นฟิกเรื่องแรกที่แต่งเมื่อนานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกแล้ว เนื้อเรื่องดีเลย์มากๆ

มาอ่านตอนนี้แล้วรู้สึกเด๊กด็ก ^^;;;

 

++++HATE YOU , HATE ME+++ Chapter 1

 

“เราเลิกกันเถอะ” เสียงเรียบๆดังขึ้นกลางสวนสาธารณะที่เงียบเสียงสงัด ทำเอาคนฟังนิ่งอึ้งไปด้วย

“หา!! นายว่าไงนะ” ชายหนุ่มถามทันทีที่เขารู้สึกตัวหลังจากที่ใจหายวูบไปพักหนึ่ง

“......” ไม่มีเสียงตอบจากคู่สนทนา ทำให้ชายหนุ่มยิ่งว้าวุ่นใจมากขึ้น

“ทำไม่ล่ะ นายล้อเล่นใช่ไม๊ ยามะจัง นายแปลกๆไปนะพักนี้” “นายตอบเรามาสิ” ชายหนุ่มพูดพร้อมเขย่าอีกฝ่ายอย่างลืมตัว

“โอ๊ย เราเจ็บนะทักกี้ นายปล่อยเราก่อนเหอะ” takkyได้สติ ถึงปล่อยตัวชายหนุ่มร่างบาง

“นายก็อธิบายเรามาสิ”

“.....” ยามะจังยังคงนิ่งเงียบก้มหน้าก้มตา เขาไม่รู้ว่าควรจะบอกทักกี้อย่างไรดี

“นายอย่าเงียบไปสิ” ทักกี้ไม่สบายใจอย่างแรง การที่ยามะจังไม่พูดอะไรออกมายิ่งทำให้เขารู้สึกกังวลมากขึ้น

“เรา.. เรา คือ....” ยามะจังนิ่งไปก่อนกลั้นใจพูดออกมา เอาวะ มันจะได้จบซะที “เราชอบคนอื่นแล้วน่ะ”

ทักกี้ใจหายวูบ(อีกแล้ว) เขานิ่งไปนานราวกับวิญญาณออกจากร่างไปแล้ว ก่อนจะได้สติ “งะ งั้นหรอ ..ใครล่ะ” เขาไม่คิดจะห้ามยามะจังอีกแล้ว เขาพอเข้าใจว่ายามะจังคงคิดดีแล้วที่มาบอกเลิกเขาอย่างนี้ ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะรั้งเขาไว้อีกแล้ว

“เอ่อ...” ยามะจังอัดอั้นที่จะบอกว่าใครแต่ยังไม่ทันได้พูด ทักกี้ก็แทรกขึ้นก่อน “ช่างเหอะ จะเป็นใครก็ช่าง ในเมื่อมันไม่ใช่ชั้น มันก้อไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว ชั้นไม่อยากรู้นักหรอกว่า นายเปลี่ยนใจจากชั้นไปหาใคร” ทักกี้พูดออกมาอย่างเจ็บปวดใจที่สุด ก่อนจะยืนหันหลังให้อีกฝ่าย

“เราขอโทษ ขอโทษจริงๆ เรา...” ยามะจังยื่นมือออกไปจะจับแขนของชายหนุ่มตรงหน้า น้ำใสๆเออล้นดวงตาคู่สวย 

“พอได้แล้ว นายไปซะเถอะ ชั้นไม่อยากมองหน้านายตอนนี้” ทักกี้พูดแทรกขึ้นมา แค่นี้เขาก้อเจ็บปวดมากพออยู่แล้ว

“ทักกี้…”

“ไปซะ” ทักกี้ตวาดทั้งๆที่ยังยืนหันหลังอยู่อย่างนั้น ยามะจังจึงต้องจำใจเดินกลับไป ทักกี้ไม่ได้หันมามองตาม เมื่อแน่ใจว่ายามะจังไปแล้ว เขาก้อได้แต่เหม่อลอย ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป เขาเดินวนไปวนมาอยู่ในสวนสาธารณะนั้นจนมืด ก่อนจะมาลงเอยนั่งบนม้านั่งตัวหนึ่ง เขายกมือขึ้นกุมหัว แล้วนั่งเงียบอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานาน ก่อนหยิบถือถือขึ้นมา โทรหาใครคนหนึ่ง

“สวัสดีครับ” เสียงใสๆรับโทรศัพท์

“ฮัลโหล ไอบะจัง”

++++++++++++++++++++

 

เช้าวันรุ่งขึ้น ที่studio

“อรุณสวัสดิ์” เสียงชายหนุ่มร่างบางแหกปากทักทายเพื่อนๆที่อยู่ในstudio

“โอ๊ย หนวกหูน่า ไอบะจังแค่อรุณสวัสดิ์ไม่ต้องแหกปากขนาดนั้นก้อได้ คนจะหลับจะนอนเฟ้ย” จุนตะโกนกลับทั้งๆที่ยังหลับตาหนุนตักโอจังอยู่

“ไปอดหลับอดนอนที่ไหนมาวะ เอ๊ะ หรือว่าเมื่อคืนจะหนักไปหน่อย” ไอบะยิ้มเจ้าเล่ห์หันไปมองโอจัง โอจังยิ้มให้ไอบะไม่พูดอะไร แต่จุนหนาแดงไปถึงหู ทนนอนเฉยๆไม่ไหวแล้ว

“ไม่ใช่เฟ้ย ไอบ้า เมื่อคืนชั้นซื้อการ์ตูนมาอ่านจนดึกเลยได้นอนต่างหาก”

“ทั้งๆที่มีนัดเดทกะชั้นแท้ๆ พอเห็นการ์ตูนก้อทิ้งกันเฉยเลย” โอจังบ่นอุบ

“โอ๋ โอ๋ โอจังอย่างอนเลยน๊า~~~ เดี๋ยววันนี้เลิกแล้ว ไปกินราเมงด้วยกันน้า”

โอจังได้ยินเรื่องของกินก้อหายงอนในพริบตา “นายเลี้ยงใช่ป่าว”

“ป่าว” จุนตอบหน้าตาเฉย แล้วหันมาแลบลิ้นใส่โอจัง ว่าแล้วทั้ง2คนก้อเริ่มเล่นวิ่งไล่จับไปรอบstudio ไอบะที่ยืนดูอยู่ก้อได้แต่หัวเราะ

“โครม” จุนที่วิ่งไม่ดูตาม้าตาเรือ ดั๊นวิ่งไปชนชายร่างใหญ่ที่ยืนขวางหน้าอยู่ล้ม แถมโอจังที่วิ่งตามมาตืดๆก้อเบรคบ่อยู่ ล้มตามไปอีกคน (555)

“เฮ๊ย ลุกซะทีซิหนักนะโว้ย เล่นบ้าอะไรของพวกแกวะ”

“โทษทีๆ แล้วนายมายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะโช” จุนลุกขึ้นพูด

“ก็ตั้งแต่พวกนายเริ่มวิ่งไล่จับกันนั่นแหละ เมื่อไหร่จะเลิกเล่นเป็นเด็กๆซะทีนะนายน่ะ โตเป็นควายขนาดนี้แล้ว”

“อิจฉาที่เห็นคนอื่นเค้าเล่นกันสนุกก้อบอกมาเหอะ อย่างนายอ่ะวันๆก้อเอาแต่ท่องตำราน่าเบื่อชะมัด” จุนเถียง

“หึ ก้อยังดีกว่าทำตัวไร้สาระไปวันๆอย่างนยแหละ”

“หนอยยยย ว่าไงนะ” และแล้วจุนและโชก้อเริ่มเปิดศึกประจำวัน (แล้วหยั่งงี้ไม่เรียกเด็กเหรอโช)

“เอาอีกแล้ว เฮ้อ~~” โอจังบ่นที่เห็นคู่นี้ตีกันได้ทุกวี่ทุกวัน

ไอบะที่เห็นสภาพเพื่อนๆแต่ละคนก้อหัวเราะเสียงดังออกมา จนทุกคนหยุดหันมามอง

“นายดูอารมณ์ดีจังนะ ไอบะ” โอจังหันมายิ้มให้

“อ๊ะ เหรอ” ไอบะไม่ได้รู้ตัวเองเล้ยยย

“อืม ก้อเห็นนายยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่ได้หุบตั้งแต่เข้ามาแล้ว”

“ฮึ ฮึ” ไอบะหัวเราะเบาๆ (เอ๊ะ บ้ารึป่าวว)

“นี่ๆ มีอะไรดีๆรึป่าว ถ้ามีก้อรีบๆเล่ามาเลย อย่ามาทำเล่นตัวอยู่ได้” จุนพูดเสียงดังใส่หน้า เขาหายง่วงเป็นปลิดทิ้งหลังเล่นไล่จับกะโอจัง และตีกับโชเมื่อกี๊นี้

“เล่าก้อได้ แต่รอนิโนะก่อนดิ ทำไมวันนี้มาช้าได้นะ”

“โอ๊ย ช่างหัวมันเหอะ นิโนะมันไม่สนใจอยากรู้หรอกน่า” จุนบ่น เพราะอยากรู้เรื่องใจจะขาด

“ชั้นทำไมเรอะ” นิโนะ ที่ยืนอยู่ข้างหลังพูดขึ้นจนจุนตกใจ “อ้าว เฮ้ย มาเมื่อไหร่ไม่ให้สุ้มให้เสียง”

“ก้อเพิ่งเข้ามา” นิโนะพูดเสียงเรียบๆ แล้วเดินไปวางเป้ “พวกนายมีอะไรกันเหรอ”

“เจ้าไอบะอ่ะดิ มันบอกว่ามันมีอะไรดีๆมาเล่า” จุนพูดเสียงใส แล้วเดินไปลากแขนนิโนะเข้ามาร่วมวง

“เหรอ เรื่องอะไรล่ะ” นิโนะยังคงพูดด้วยน้ำเสียงเดิมๆ เหมือนไม่ค่อยสนนัก

“เฮ้ย มาครบแล้ว รีบๆเล่าซะที” จุนเร่ง ไอบะมองหน้าเพื่อนๆก่อนเงียบไป2วิ แล้วโพล่งขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอายๆ ปนภูมิใจเล็กๆว่า “ชั้นมีแฟนแล้ว”

“หา!!!!” สิ้นเสียงไอบะได้ไม่ถึง0.5วิ ทุกคนก้อร้องออกมาเป็นเสียงเดียวกัน หารู้ไม่ว่า คำพูดของไอบะ ทำให้ใครคนหนึ่งใจหายวูบ

“ใครอ่ะๆ” จุนแทรกถามขึ้นมาก่อนที่ไอบะจะได้อ้าปากพูดต่อ ไอบะมองหน้าเพื่อนๆอกทีก่อนก้มหน้าตอบอายๆ “ทักกี้”

“หา!!!!” เสียงเพื่อนๆร้องออกมาอีกที

“ได้ไงอ่ะ ทักกี้มันแฟนยามะจังนี่นา” โชพูดขึ้น

“เอ๊ะ เหรอ ไม่ยักรู้” นิโนะถาม ไม่แปลกี่เขาจะไม่รู้ เขาเป็นคนเฉยๆ ไม่ค่อยแสดงสีหน้าอะไร ไม่ค่อยสนใจใครเท่าไหร่ จนกลายเป็นคนตกข่าวอยู่บ่อยๆ

“แล้วนายเคยรู้อะไรมั่งเนี่ย” โชแอบกัดก่อนพูดต่อ “ก็2คนนั้นเค้าคบกันได้หลายเดือนแล้วล่ะ เห็นว่ายามะจังเป็นคนมาสารภาพก่อนด้วยนะ”

“ตกลงนายเป็นแฟนทักกี้ได้ไงอ่ะ” จุนยังซักไม่หยุด.....

(โอจังหลับยัง ตื่น ตื่น)

+++++++++++++++++++++++++++

ย้อนกลับไปเมื่อคืน

“สวัสดีครับ” เสียงใสๆรับโทรศัพท์

“ฮัลโหล ไอบะจัง”

“ครับ ใครครับ”

“....” ไม่มีเสียงตอบ

“ฮัลโหลๆ นั่นใครครับ”

“เราเอง ทักกี้” ไอบะรู้สึกเหมือนเสียงทักกี้แปลกไป เลยถามออกไปด้วยความเป็นห่วง

“นายเป็นไรรึป่าว เสียงนายแปลกๆนะ” “เฮ้ย นี่นายร้องไห้อยู่เหรอเนี่ย” ไอบะได้ยินเสียงสะอื้น “เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ” ไอบะถามเป็นชุดเมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบซักที

“ยามะจังขอเลิกกะเรา” ทักกี้พูดสั้นๆ แต่ไอบะถึงกับนิ่งเป็นหุ่นไปเลย

“ไอบะจัง ไอบะจัง” ทักกี้เรียกเมื่อเห็นไอบะเงียบหายไป

“หะ หา เออแล้วนี่นายอยู่ไหนเนี่ย เดี๋ยวเราไปหานายดีไม๊”

“ยังอยู่ในสวนสาธารณะอยู่เลย นายไม่ต้องออกหรอก”

“เฮ้ย ได้ไง เดี๋ยวนายเกิดคิดสั้น ฆ่าตัวตายก้อแย่ดิ นายรออยู่ที่นั่นแหละเดี๋ยวเราไปหา” แล้วไอบะก้อวางหู แล้วคว้าเสื้อคลุมวิ่งออกไป

 

ไอบะเดินเข้าไปในสวนสาธารณะ เห็นทักกี้นั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ตรงมานั่งเงียบๆ ท่ามกลางความมืด (แล้วเห็นได้ไงเนี่ย) ไอบะเดินเข้าไปนั่งลงข้าง ไม่พูดอะไร ปล่อยให้ทักกี้นั่งเงียบอยู่อย่างนั้น

“นี่ มืดแล้วนะ กลับเหอะ เดี๋ยวก้อเป็นหวัดหรอก” ไอบะพูดขึ้น ทักกี้เงยหน้ามองคนตรงหน้า ยังไม่ทันพูดอะไรไอบะก้อแย่งพูดซะก่อน

“ไปเหอะ เดี๋ยวเราไปส่งนายเอง”

“ไม่ต้องหรอก apartmentนายอยู่ไม่ไกลนี่นา ไปส่งเราก้ออ้อมเปล่าๆ” ทักกี้รีบปฏิเสธเพราะไม่อยากรบกวน

“ไม่เป็นไรหรอกน่า เราเป็นเพื่อนกันนะโว้ย ไม่เห็นต้องเกรงใจเลย” ทักกี้ได้ยินอย่างนั้นก้อสบายใจขึ้น หันมายิ้มให้ไอบะ

“เฮ้ย” เสียงไอบะร้องเสียงหลงจนทักกี้ตกใจ “รถไฟหมดแล้วนี่หว่า นายจะกลับยังไงเนี่ย”

ทักกี้ดูจะไม่ได้สนใจเลย ตอนนี้ในหัวของเขามันว่างเปล่าไปหมด

“เอางี้ นายมาค้างกะเราละกัน” ทักกี้คิดอยู่พักนึงก่อนตอบตกลง “อืม เอางั้นก้อได้” ก้อดีเหมือนกัน จะได้มีใครอยู่เป็นเพื่อน

++++++++++++++++++++++++

ที่apartmentของไอบะ

ไอบะพาทักกี้มานั่งที่เตียง

“นายนั่งรอตรงนี้นะ เดี๋ยวชั้นไปหาอะไรร้อนๆมาให้ดื่ม” ไอบะพูดแล้วก้อทำท่าจะเดินออกไปแต่ถูกทักกี้ดึงข้อมือไว้ จนไอบะตกใจ

“นายดีกะเราอย่างนี้เสมอเลย ขอบใจนะ” ไอบะยิ้มให้ไม่พูดอะไรก่อนจะลุกไปอีกที แต่ก้อกลับถูกทักกี้ดึงกลับเข้ามาแรงกว่าเดิมจนไอบะล้มมาตรงหน้า ทักกี้ดึงหน้าไอบะลงมาจูบ ไอบะอายหน้าแดง เขาไม่ได้ปฏิเสธจูบของทักกี้ แต่ก้อไม่ได้จูบตอบ ทักกี้ถอนจูบออก มองหน้าไอบะ ไอบะก้มหน้าอายๆ ไม่พูดอะไร

“เราขอโทษ นายอาจจะคิดว่าเราไม่จริงใจก้อได้แต่เรา.. เรา...” ยังไม่ทันพูดจบไอบะก้อก้มลงปิดปากทักกี้ด้วยจูบเบาๆที่นุ่มนวล แล้วทั้ง2ก้อยิ้มกัน

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กลับมาที่studio หนุ่มๆได้แต่นั่งฟังไอบะเล่าอย่างสนอกสนใจจนลืมว่าต้องซ้อมเต้น

“ง่ายๆเงี้ยนะ” นิโนะโพล่งออกมา จนทุกคนตกใจ ที่จริงแล้ว ก้อไม่น่าแปลกที่ไอบะจะตกลงกะทักกี้ง่ายๆ เพราะใครๆก้อรู้ว่าไอบะน่ะปลื้มทักกี้มาตั้งนานแล้ว

“เขาหันมาชอบแก เพราะถูกยามะจังหักอกอย่างงี้ แล้วเค้าจะรักนายจริงเหรอ” นิโนะยังไม่หยุด ไอบะได้ยินก้อหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย แต่ก้อไม่ได้คิดอะไรมาก เขารู้นิสัยขวานผ่าซากของนิโนะข้อนี้ดี ที่เค้าพูดออกมาอย่างงี้ก้อเพราะเป็นห่วงมากกว่า อีกอย่างที่จริงแล้วเพื่อนๆคนอื่นก้อคงคิดเหมือนกัน เพียงแต่ไม่ได้พูดออกมา

“ไหงนายพูดงี้อ่ะ เพื่อนกำลังมีความสุขแท้ๆ” จุนเถียงแทนไอบะ

“ป่าวว่าอะไรนี่ ก้อแค่เตือน”

“พอเลยๆ แล้ววันนี้จะได้ซ้อมไม๊ห๊ะ” โอจังรีบหยุดก่อนที่จุนจะหาเรื่องกะเพื่อนร่วมวงอีก (อ้าวโอจังตื่นแล้ว)

ว่าแล้วหนุ่มๆก้อถึงฤกษ์ซ้อมซะที

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

เย็นวันนั้น

“เฮ้อเหนื่อยชะมัด ได้กลับบ้านซะที” จุนพูดเสียงดัง

“เออนี่ งั้นชั้นกลับก่อนนะ บ๊ายบาย” ไอบะพูดเสร็จก้อหายจ้อย ปล่อยให้เพื่อนๆยืนเอ๋ออยู่

“รีบไปไหนของมันวะ” โชบ่น แล้วหันมาหาเพื่อนๆที่เหลือ “พวกนายว่าไง กลับเลยไม๊ ชั้นจะได้ไปส่ง”

“ชั้นกลับ” นิโนะพูด

“ชั้นด้วย” ตามด้วยโอจัง

“อ้าว โอจังจะกลับเลยเหรอ” จุนหันมาถาม สีหน้าออดอ้อน

“ไมล่ะ”

“ก้อจะไปกินราเมงด้วยกันนี่นา” จุนพูดน้อยใจแล้วหันหลังจะเดินไป “ช่างเหอะจะกลับก้อกลับไปเลย ชั้นไปคนเดียวก้อได้”

“เฮ้ย อย่าเพิ่ง ไปจ๊ะไป รอด้วย” “เออ งั้นชั้นไปนะเพื่อน” โอจังหันมาลาเพื่อนๆ ก่อนวิ่งตามจุนไป

“เฮ้อ น่าอิจฉาจริงน้า~~คู่นี้” “งั้นเราก้อกลับกันเถอะ” โชหันไปพูดกะนิโนะ แล้วรถหันงามก้อเคลื่อนออกจากstudioไป

 

to be con

 

+++HATE YOU, HATE ME+++ Chapter2

 

บนรถโช

นิโนะนั่งเงียบตลอดตั้งแต่ขึ้นรถมาแล้ว จนโชรู้สึกอึดอัด

“มีอะไรไม่สบายใจรึป่าว นายน่ะ”

“ไม่มีอะไรซะหน่อย ทำไมนายถามงั้นอ่ะ” นิโนะตอบเสียงเรียบๆเหมือนเดิม ราวกับจะบอกว่าไม่มีอะไรจริงๆ

“ดูนายเงียบผิดปกติน่ะ”

“......” นิโนะไม่พูดอะไร ไม่มีใครเข้าใจหรอกว่าภายใต้ใบหน้านิ่งเฉย และน้ำเสียงเรียบนั้น เขาซ่อนความเจ็บปวดไว้แค่ไหน

“เพราะไอบะใช่ไม๊” โชพูดราวกับรู้เรื่องทั้งหมดดี

นิโนะตกใจมาก หันไปมองหน้าโช เขาไม่คิดมาก่อนว่าจะมีใครรู้ว่าเขาคิดยังไงกับไอบะ

“นะ.นาย” นิโนะงงจนพูดอะไรไม่ถูก

“ชั้นรู้ได้ไงน่ะเหรอ” โชหันมายิ้มให้นิโนะ “ชั้นแค่สังเกตได้น่ะ ที่จริงก้อไม่แน่ใจนักหรอก”

นิโนะยังคงนิ่งเงียบ แต่สีหนาเริ่มแสดงให้เห็นถึงความกังวลใจ โชเห็นอย่างงั้นเลยพูดขึ้น

“นายอย่าห่วงเลย เจ้าไอบะมันคงไม่รู้หรอก ส่วนจุนกะโอจังก้อคงไม่รู้เหมือนกัน”

นิโนะเงียบไปพักนึงก่อนพูดขึ้นเบาๆ “ช่างเหอะ ยังไง มันก็สายแล้ว”

“เมื่อไหร่นิสัยจะเลิกนิสัยปากไม่ตรงกะใจอย่างงี้นะ รักเค้าชอบเค้าก้อบอกเค้าไป ไปแย่งมาซิวะ” โชเริ่มมีน้ำโหเมื่อเห็นเพื่อนยังทำไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่อย่างนี้

“ถ้าเป็นอย่างนี้แล้วไอบะมีความสุขก้อดีแล้วไม่ใช่เหรอ นายไม่ต้องห่วงชั้นขนาดนั้นหรอก”

“จะไม่ให้ห่วงได้ไงฟะ นายก้อเพื่อนชั้นคนนึง แถมเวลามีอะไรนายก้อไม่ค่อยยอมบอกใครอย่างงี้น่ะ... แล้วอีกอย่างนะ ถ้าไอบะมีความสุขจริงมันก้อดีไป แต่นายก้อพูดเองไม่ใช่เหรอว่าทักกี้มันคงไม่รักไอบะจริง ที่จริงชั้นก้อคิดเหมือนนายนั่นแหละ” ได้ยินอย่างนั้นนิโนะก็ยิ่งใจไม่ดี

“ชั้นก็เป็นห่วงทั้งนาย ทั้งไอบะนั่นแหละ” โชพูดเมื่อเห็นนิโนะนั่งนิ่งเป็นหินไปแล้ว ใบหน้าที่แสดงให้เห็นถึงความกังวล ช่างต่างจากนิโนะที่โชคุ้นเคย

“เอาเหอะ นายทำใจให้สบายดีกว่า แล้วชั้นจะหาทางช่วยนายเอง” โชพูดแล้วหันมายิ้มให้กำลังใจเพื่อนร่างเล็กของเขา

“ขอบใจนะเพื่อน” นิโนะหันมายิ้มให้โช หลังจากที่วันนี้เขาปั้นหน้าเครียดมาทั้งวัน เขาสบายใจขึ้นมากที่อย่างน้อยก้อยังมีคนเข้าใจและให้กำลังใจเขาอย่างนี้ โชเองพอเห็นนิโนะยิ้มได้ก้อสบายใจขึ้นเหมือนกัน

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

สัปดาห์ต่อมา ที่studio รายการshinen club

“วันนี้พอแค่นี้ ขอบคุณทุกคนมาก” เสียงทีมงานกล่าวเลิกงาน

“ขอบคุณมากคร๊าบบบบ” หนุ่มjr กล่าวขอบคุณก่อนจะแยกย้ายกันไปตามห้องพัก แล้วค่อยๆทยอยออกมาจาก studio

“ยังเช้าอยู่เลย ไปต่อที่ไหนกันดีไม๊” โทมะพูดเสียงดัง ตามด้วยเสียงของอีกหลายหนุ่มที่เสนอความเห็นต่างๆนานา ว่าจะไปไหนกันดี

“เราขอตัวนะ” ยามะจังพูดขึ้นเบาๆก่อนเดินออกไป “ไปนะ”

“ยามะจังพักนี้ดูแปลกๆนะ ไม่ค่อยร่าเริงเลย” เพื่อนที่เหลือพูดขึ้นหลังจากที่อาทิตย์นึงมานี้เห็นยามะจังมีอาการเนือยๆ แถมไม่ค่อยร่าเริงเหมือนเมื่อก่อน ทักกี้ที่ยืนอยู่ คิดอยู่2วิ ก่อนตัดสินใจตามยามะจังไป

“วันนี้ชั้นไม่ไปดีกว่า ขอตัวก่อนนะ บ๊ายบาย พรุ่งนี้เจอกัน” พูดเสร็จก้อรีบวิ่งออกไปปล่อยให้เพื่อนๆยืนงง

“ยามะจัง ยามะจัง” ยามะจังหันไปเห็นทักกี้เรียกก้อรีบเดินหนี

“เดี๋ยวสิ รอด้วย จะไปไหน” ทักกี้เรียกเสียงดังขึ้นเมื่อเห็นยามะจังทำท่าจะเดินหนี

ยามะหยุดเดินแล้วหันกลับมา ไม่พูดอะไร รอจนทักกี้มาหยุดตรงหน้า

“แฮ่ก แฮ่ก ... นายเป็นอะไรรึป่าว ดูนายไม่ค่อยสบายนะ” ทักกี้ที่เหนื่อยหอบเพราะวิ่งตามมา ยังอุตส่าห์ถามยามะจังด้วยความเป็นห่วง ยามะจังไม่ตอบ น้ำใสๆเริ่มคลอดวงตาโตๆคู่นั้น

“นายอย่าทำอย่างนี้เลย นายอย่ามาห่วงเราดีกว่า” ยามะจังพูดเสียงสั่น น้ำตาไหลตามแก้มใสนั่น

ทักกี้ตกใจที่เห็นยามะจังร้องไห้ เขาไม่แน่ใจเลยจริงๆว่ายามะจังเป็นอะไรไปกันแน่ เขาเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้ แล้วดึงตัวยามะจังเข้ามากอดเบาๆ

“นายเป็นอะไรไปนะ ถ้านายมีอะไรไม่สบายใจ นายเล่าให้ชั้นฟังได้นะ” ยามะจังร้องไห้หนักกว่าเดิม ทำไมเขาถึงได้ทำร้ายคนดีๆอย่างนี้นะ เขายกมือขึ้นจะกอดทักกี้ แต่เขาก้อต้องลดมือลง ไม่นะ ยังไงเขาก้อทำอย่างนั้นไม่ได้ .....

+++++++++++++++++++++++++++++++++

เวลานั้นหนุ่มarashi ก้อเพิ่งเลิกซ้อมพอดี

“เฮ้อ ไปหาไรกินกันเหอะ” โชพูดเสียงดัง (พวกนี้มันไม่ทำอย่างอื่นนอกจากกินใช่ไม๊เนี่ย)

“เย้ๆ ไปๆ” จุนยังคงสดใสร่าเริงเฉกเช่นทุกวัน

“ว่าไงไอบะ วันนี้ต้องรีบไปไหนรึป่าว” โอจังหันไปชวนไอบะ

“อื้อ ไม่หรอก ก็ไปกะพวกนายแหละ” ไอบะส่ายหน้า แล้วยิ้มให้เพื่อนๆ

“งั้นวันนี้ก้อครบทีซะทีเนอะ” จุนยังส่งเสียงเจื้อยแจ้วไม่ได้หยุด (น่ารักที่สุด ^^ ;;) “งั้นก้อไปกันเล้ยยย”

ว่าแล้วจุนก้อเดินไปลากนิโนะที่ยืนเงียบอยู่ไปด้วยกัน ทำเอาโอจังแอบงอนเล็กน้อยที่จุนไปเดินควงคนอื่น แต่จริงๆแล้วถ้าจุนไม่ไปเดินกะนิโนะ เขาก้อจะเข้าไปเดินด้วยเองอยู่แล้ว (รักเพื่อนกันจริงๆเลย) ทั้ง2คนต่างหารู้ไม่ว่านิโนะอยากจะเดินกะไอบะต่างหาก  โอจังจึงไปเดินกะโชแทน แล้วก้อถือโอกาสปรึกษางานไปในตัว  ส่วนไอบะก็ช่างมัน กำลังin loveอยู่นี่นา ปล่อยให้มันเดินคนเดียวซะมั่ง  ไอบะงอนที่เพื่อนๆทำเป็นไม่สนใจ เลยวิ่งขึ้นไปเดินนำหน้า (เกี่ยวกันไม๊เนี่ย ^^;;) เขาไม่ได้รู้เลยว่ามีสายตาอยู่หนึ่งคอยจับจ้องอยู่ที่เขาด้วยความกังวลอยู่ตลอดเวลา

“ปึก” จุนที่เดินคุยกะนิโนะอย่างหนุกหนาน ไม่ได้มองทางจนไปชนไอบะที่อยู่ๆก้อหยุดเดิน (อีกแล้วนะจุน ระวังมั่งดิ)

“เฮ้ย หยุดทำไมวะ” จุนบ่น

ภาพข้างหน้าที่ไอบะเห็นทำให้เขาถึงกับก้าวขาไม่ออก จุนกะนิโนะมองตามตามองไอบะ แล้วสายตาก้อไปหยุดที่ภาพทักกี้กอดยามะจัง ที่ร้องไห้อยู่ พอไอบะเริ่มได้สติก้อรีบหันหลังวิ่งกลับไปทันที

“อ้าว ไอบะ” จุนเรียก แต่สถานการณ์อย่างนี้ เป็นใครจะยอมหยุด ไอบะไม่สนใจเสียงของจุน วิ่งหนีไปซะแล้ว

เสียงของจุน ทำให้ทักกี้และยามะจังรู้สึกตัว หันมามอง ทักกี้ทำท่าจะตามไอบะไป แต่ก้อไม่ทันแล้ว นิโนะที่ยืนกำหมัดแน่น เดินตรงเข้าไปหาทักกี้ โชรู้ดีว่านิโนะจะทำอะไร เขากำลังจะเดินข้าไปห้าม แต่ก้อไม่ทันความไวของตาลิง

“เปรี้ยง” นิโนะปล่อยหมัดใหญ่ใส่หน้าทักกี้ จนเลือดไหล ยามะจังร้องเสียงดังรีบเขาไปดูทักกี้ ส่วนจุนกะโอจังได้แต่ยืนตะลึง อ้าปากค้าง เพราะไม่คิดว่านิโนะจะเลือดขึ้นหน้าได้ขนาดนี้

“นาย.. นาย ทำอย่างงี้กะไอบะได้ยังไง” นิโนะกระชากคอเสื้อทักกี้แล้วตวาดใส่

“เดี๋ยวก่อน พวกนายเข้าใจผิดนะ” ยามะจังพยายามเข้ามาห้าม

“ไม่ต้องหรอก ยามะจัง” ทักกี้ท้วงแล้วหันมาหานิโนะ “นายอยากอัดชั้น ก้อเอาสิ เอาให้พอใจ”

“นายนี่มัน..”นิโนะโกรธจนไม่รู้จะด่ายังไง เขากำหมัดแน่น เตรียมยกขึ้นชกคนตรงหน้า แต่โชเข้ามาขวางซะก่อน

“พอเหอะนิโนะ” นิโนะที่กำหมัดค้างอยู่ หันมามอง “ชกเจ้านี่ไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ ชั้นว่านายตามไอบะไปดีกว่า”

“เฮอะ” นิโนะไม่พอใจที่โชมาขวาง แต่เขาก้อเห็นด้วยกะโช เขาลดหมัดที่กำอยู่ ปล่อยทักกี้ลง แล้วรีบวิ่งตามไอบะไป (จะทันเร้ออ) ส่วนจุนกะโอจังที่ไม่รู้เรื่องอะไรก็ได้แต่ยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่อย่างนั้น

 

to be con

 

++HATE YOU, HATE ME++Chapter 3

 

“หมัดหนักชะมัด ตัวเล็กแค่นั้นน่ะ” ทักกี้บ่นพลางยกมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปาก

“โชคยังดี ที่นายโดนแค่หมัดเดียว ไม่งั้นนายได้หมดหล่อแน่….เอ้า” โชพูดเสร็จก้อโยนผ้าเช็ดหน้าให้ หลังจากที่นิโนะวิ่งตามไอบะไป เข้าก้อให้จุนกะโอจังช่วยพายามะจังไปส่ง ส่วนเขาก้ออยู่ดูทักกี้ “ตกลงนายจะเอาไง”

ทักกี้ไม่ตอบอะไร แต่หันมามองโชงงๆ เหมือนจะถามว่าพูดเรื่องอะไร

“ก้อยามะจังกะไอบะไง...นายจะเอาไงแน่” โชหันมามองสีหน้าจริงจังต้องการคำตอบ เพราะเขาเป็นห่วงทั้งไอบะ และนิโนะในตอนนี้ ส่วนเจ้าทักกี้ก้อช่างหัวมัน จะไปห่วงมันทำไม อยากก่อเรื่องดีนัก(อ้าวว!!??)

takkyหันไปมองโชแว่บนึง ก่อนหันออกไปอีกทางสายตาจริงจัง แต่มองออกไปไกล นั่นสินะ เขาจะทำยังไงดี เขาไม่อยากทำร้ายไอบะ เขารู้มาตลอดว่าไอบะรักเขา ไอบะทำดีกะเขามาตลอดแม้ช่วงที่เขาคบกะยามะจัง ไอบะก้อคอยช่วยและให้กำลังใจเขาเสมอ เขาเองก็รักไอบะ รักมากถ้าในโลกนี้ไม่มียามะจัง ทำไมนะ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไป ไม่ว่าจะมีใครเข้ามาแทนที่ แต่ทุกครั้งที่ได้ยินชื่อยามะจัง ทำไมเขาจะต้องหวั่นไหวเสมอ ความรู้สึกนี้มันไม่เคยหายไปเลย เมื่อไหร่กันที่มันจะหมดไปจากใจซะที เขาควรจะทำอย่างไรต่อไปดี

โชเห็นทักกี้นั่งหน้าซีเรียสเลยยื่นมือออกไปวางบนบ่าทักกี้เบาๆ “เอาเหอะ นายกลับไปคิดดูให้ดีละกัน….กลับได้แล้วแหละ เดี๋ยวชั้นเดินไปส่ง”

“ขอบใจ แต่ไม่ต้องหรอก ชั้นอยากเดินกลับเงียบๆคนเดียว” ทักกี้รีบปฏิเสธ โชเองก้อรีบรับคำปฏิเสธนั่น เพราะที่จริงก้อพูดไปงั้นๆแหละ (เอ๊ะ!! ไหงโชชั้นเป็นงี้อ่ะ)

“เอางั้นเหรอ ตามใจ งั้นชั้นไปเลยนะ กลับดีๆให้ถึงบ้านล่ะ”

“เออๆ ขอบใจที่อยู่เป็นเพื่อนนะ”

โชยิ้มให้ไม่พูดอะไร แล้วก้อโบกมือให้ก่อนเดินออกไป

++++++++++++++++++++++++++

ฝ่ายยามะจังในตอนนั้นก้อได้แต่เดินเงียบ สีหน้าเป็นกังวล เพราะเป็นห่วงทักกี้ จุนกะโอจังก้อไม่รู้จะทำไงดีนอกจากพูดปลอบ ยามะจังเห็นจุนกะโอจังท่าทางลำบากไม่น้อย เลยยิ้มบางๆให้เพื่อให้ทั้ง2สบายใจขึ้น จุนเห็นอย่างนั้นก้อเลยพยายามหาเปลี่ยนมาพูดอะไรสนุกๆ เผื่อยามะจังจะร่าเริงขึ้นบ้าง ยามะจังเองก้อพยายามฝืนยิ้มเพราะไม่อยากให้ทั้ง2คนเป็นห่วง

และแล้วทั้ง3คนก้อเดินมาจนถึงหน้าบ้านยามะจัง

“ขอบใจที่เดินมาส่งนะจุน โอจัง”

“ไม่เป็นไรหรอก ยามะจังทำใจให้สบายดีกว่านะ อย่าเพิ่งคิดมากไปเลย” จุนพูดยิ้มๆ

“ชั้นว่านายพักผ่อนก่อนดีกว่า ดูนายเพลียๆด้วย” โอจังพูดด้วยความเป็นห่วง

“อืมๆ พวกนายกลับกันดีๆล่ะ” ยามะจังยิ้มให้

“งั้นไปนะ บ๊ายบาย” จุนบอกลาเสียงใส โบกมือให้ ยามะจังเองก้อยืนโบกมืออยู่หน้าบ้านจนทั้ง2คนเดินไกลออกไปก่อนเปิดประตูเข้าบ้านไป

“ค่ะๆ อ้อกลับมาพอดีเลยค่ะ รอสักครู่นะคะ...ยามะชิตะ..โทรศัพท์จ้ะ”แม่ของยามะจังที่คุยโทรศัพท์อยู่เรียกทันทีที่ยามะจังปิดประตูบ้าน

“ครับ” ยามะจังเดินไปรับโทรศัพท์ “ครับๆ....ครับ...ผมตัดสินใจแน่แล้วครับ...เข้าใจแล้วครับ..สวัสดีครับ” แล้วก้อวางโทรศัพท์ไปสีหน้าเหนื่อยอ่อน ก่อนจะเดินขึ้นห้องไป โดยมีคุณแม่มองตามด้วยความเป็นห่วง

 

“เรื่องมันยังไงกันแน่นะเนี่ย” จุนพูดบ่นๆ ขณะที่เดินกลับจากส่งยามะจัง

“ถึงเวลาก้อรู้เองแหละ หวังว่าเรื่องมันคงจะไม่เลวร้ายไปกว่านี้แล้ว” โอจังที่เดินตามหลังพูดพร้อมกับวางมือลงบนหัวจุนแล้วขยี้เบาๆจนผมยุ่ง จุนหันมายิ้มให้นิดนึง แล้วก้อหันกลับไป

“เฮ้อ~~~เลยอดไปกินข้าวพร้อมกันยกแก๊งเลย” จุนก้อยังคงบ่นต่อไป โอจังยิ้มหวานมองหน้าจุน

“ก้อเราไปกัน2คนไง ไม่ดีเหรอ” จุนค้อนให้โอจังอายๆ แล้วทั้ง2ก้อจูงมือกันเดินไป คงจะลืมไปแล้วล่ะว่าเพื่อนๆกำลังมีปัญหากัน

+++++++++++++++++++++++

ส่วนนายโนะที่พยายามตามไอบะไป ก้อวิ่งไม่ทันอย่างที่ทุกคนคิด ไอบะวิ่งกลับไปถึงapartment เข้าห้องแล้วก้อlock ทันที นิโนะที่วิ่งตามมาถึงก็พยายามเคาะเรียกแต่ไอบะก้อไม่ได้สนใจเลย ตอนนี้เขาไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น น้ำใสๆไหลออกมาจาดวงตาคู่นั้นไม่ได้หยุด นิโนะพยายามอยู่นานก้อไม่เป็นผล ไอบะไม่เปิดประตูให้เขาเข้าไปซะที เขาเลยตัดสินใจนั่งรอที่หน้าห้องอยู่เงียบๆอย่างนั้นจนดึก 

 

เวลาเลยมาจนเกือบเที่ยงคืน โทรศัพท์นิโนะดังขึ้น

“ครับๆ วันนี้ไม่กลับนะครับ จะค้างกะเพื่อนครับ.. ครับไม่ต้องเป็นห่วงครับ” นิโนะตอบรับโทรศัพท์ไปอย่างนั้น ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าคืนนี้จะต้องนั่งอยู่หน้าห้องอย่างนี้ทั้งคืนรึเปล่า

ไอบะได้ยินเสียงโทรศัพท์ของนิโนะ เลยรีบเปิดประตูออกมาดู พอเห็นนิโนะนั่งรออยู่ก้อตกใจมาที่รู้นิโนะยังไม่กลับไปอีก

“นี่นายรออยู่หน้าห้องตลอดเลยเหรอเนี่ย” ไอบะถาม ยกมือขึ้นดูนาฬิกา นี่มันก้อผ่านมา6ชั่วโมงกว่าได้แล้ว

“อื้ม” นิโนะยิ้มให้ “ก้อนายไม่ยอมออกมาซะที ชั้นเป็นห่วงนายก้อเลยนั่งรออยู่น่ะ” “แต่ถ้านายไม่เป็นไรแล้ว ชั้นกลับ..”

นิโนะยังไม่ทันพูดจบไอบะก้อโผเข้ากอด แล้วน้ำตาก้อไหลรินออกมาอีกครั้ง นิโนะตกใจ ยืนอึ้งอยู่พักนึง ก่อนยกมือขึ้นกอดไอบะเบาๆ

 

ไอบะที่ร้องไห้จนเหนื่อย ก้อหลับไปในที่สุด นิโนะจัดท่านอนให้ไอบะแล้วห่มผ้าให้ เขามองหน้าของผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักแล้วยิ้มบางๆ พลางก้มลงจูบหน้าผากเบาๆ เขาลุกขึ้น มองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วก้อถอนหายใจออกมาเบาๆด้วยความเหนื่อยอ่อน “นายจะรู้บ้างไม๊นะว่าชั้นรักนายมากแค่ไหน มาซากิ”

 

To be con

 

++HATE YOU, HATE ME++Chapter4

 

เช้าวันต่อมา ไอบะลืมตาตื่นขึ้นบนเตียงนุ่มๆในห้องของเขาเอง เขาดันตัวให้ลุกขึ้นแล้วเหลือบไปเห็นนิโนะที่นอนฟุบอยู่ข้างเตียง ไอบะยิ้มให้ร่างเล็กที่นอนหลับอยู่ พลางเอามือลูบผมนุ่มๆก่อนมองออกไปนอกหน้าต่าง เช้านี้อากาศดีจนไอบะรู้สึกดีขึ้นตามไปด้วยหลังจากที่เมื่อวานร้องไห้มามาก

“ขอบใจนะนิโนะ นายเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ” ไอบะพูดขึ้นก่อนค่อยๆลุกพยายามไม่ให้นิโนะตื่น แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

“ปัง” สิ้นเสียงปิดประตู นิโนะก้อลืมตาขึ้นทั้งๆที่ยังฟุบอยู่กับขอบเตียง แล้วพูดขึ้นเบาๆ

“สำหรับนาย ชั้นคงเป็นได้แค่เพื่อนที่แสนดีสินะ มาซากิ”

+++++++++++++++

ที่Studio

“ทำไม2คนนั้นยงไม่มาอีกนะ” โชพูด เป็นห่วงที่ไอบะยังไม่มาซักที เพราะปกติไอบะไม่ค่อยจะมาสาย “ไม่รู้เมื่อวานนิโนะจะได้เรื่องรึป่าว”

จุนที่นอนพิงไหล่โอจัง ได้ยินโชพูดถึงไอบะกะนิโนะก้อหูผึ่งทันที แล้วก้อรีบคลานเข้าไปหาโชอย่างรวดเร็ว โอจังหันไปมองก้ออดขำไม่ได้

“นี่ๆ โช เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ เล่าให้พวกชั้นฟังมั่งดิ” จุนพูดอย่างตื่นเต้น อยากรู้อยากเห็นเป็นที่สุด (ฟังดูไม่ค่อยดีเนอะ ^^;; )

โชมองหน้าจุนแล้วก้อหันไปมองโอจังที่ยังนั่งอยู่ที่เดิม โอจังก้อมองหน้าโชไม่ได้พูดอะไรแต่สายตาเหมือนจะบอกว่า ใช่ชั้นก้ออยากรู้เหมือนกัน

โชคิดแล้วคิดอีกว่าจะบอก2คนนี้ยังไงดี

“นี่ หรือนายไม่เห็นเรา2คนเป็นเพื่อน” จุนชักโมโห ปนน้อยใจที่เห็นโชลำบากที่จะพูดขนาดนั้น

“เฮ้ย! ไม่ใช่ เพียงแต่มันไม่ใช่เรื่องของชั้น ถ้าชั้นเล่าให้พวกนายฟังเองมันจะดีเหรอ”

“แต่ถ้าเพื่อนมีปัญหา เราก็น่าจะช่วยกันไม่ใช่เหรอ” โอจังลุกขึ้นพูดแล้วเดินมานั่งกับร่วมวงอีก2คน

โชมองหน้าโอจังทีนึง แล้วก้อหันมามองจุนทีนึง สายตาจุนเหมือนจะคาดคั้นเอาความให้ได้ โชถอนหายใจเบาๆ

“โอเค คืองี้..” แล้วโชก้อเริ่มร่ายยาว.... พอโชพูดถึงว่านิโนะแอบชอบไอบะอยู่นั้นก้อมีเสียงนรกแตกดังขึ้นมา

“หา!!!!!” จะเป็นเสียงใครไปไม่ได้ ถ้าใช่จุน จุนตะโกนเสียงดังจนโชกะโอจังต้องรีบยกมือขึ้นปิดหูกันแทบไม่ทัน

“ไอบ้า!! ไม่ต้องแหกปากขนาดนั้นก้อได้ หูจะแตกตาย” โชพูดพร้อมยกมือขึ้นตบหัวจุน1ที จุนหน้าหงิกยกมือขึ้นลูบหัวตัวเอง ก่อนหันมายิ้มแห้งๆหโอจัง โอจังหันมามองจุนแว่บนึงแบบไม่ค่อยสนใจ แล้วก้อหันกลับไปหาโชจนจุนหุบยิ้มแทบไม่ทัน

พอจุนกะโอจังได้ฟังเรื่องทั้งหมดก้อเป็นอึ้ง พูดอะไรไม่ออก เพราะสงสารทั้งนิโนะและไอบะ ... และแล้วก้อมีเสียงหนึ่งดังขึ้นขัดวงสนทนา

“ขอโทษที่มาสาย แฮ่ก...แฮ่ก..” เสียงไอบะตะโกนหลังจากเปิดประตูเข้ามาพร้อมนิโนะ

“แฮ่ก..แฮ่ก.. โทษทีๆ” นิโนะพูดทั้งที่ยืนหอบอยู่

“ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก้อได้ วิ่งมากันล่ะสิ” โอจังพูด

“แล้วทำไมมาสายล่ะ” จุนถาม ไอบะที่ยังหอบอยู่ สูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ก่อนพูด

“ก้อเจ้าบ้านิโนะอ่ะ นอนไม่ตื่นซะที ชั้นปลุกอยู่ตั้งนาน” ทุกคนหันไปมองหน้านิโนะ

“เฮ้ย ใครว่า นายตะหากแต่งตัวนานเป็นบ้า” จริงๆนิโนะน่ะตื่นตั้งนานแล้ว แต่แกล้งหลับไปอย่างนั้นเพราะไม่5อยากให้ไอบะรู้ว่าเค้ามีเรื่องไม่สบายใจจนนอนไม่ค่อยหลับ

“ไม่จริงอ่ะ นายน่ะแต่งตัวเร็วเกินไปเองน่ะสิ” ไอบะรีบเถียง

“พอเลยๆ เพิ่งมาถึงเหนื่อยๆยังจะมีแรงกัดกันอีกนะ” โชรีบพูดดักก่อนที่เพื่อนรักทั้ง2จะทะเลาะกันยาว ไอบะยิ้มนิดๆยักคิ้วให้นิโนะ ก่อนเดินไปวางของ โชเดินเข้าไปคุยกะนิโนะ

“เมื่อวานเป็นไงวะ ไหงเจ้าไอบะมันหายเศร้าเร็วจัง”

“เอ้อ... ไม่รู้เหมือนกัน ชั้นก้อไม่ได้ทำอะไรซะหน่อย” นิโนะเองก้องงๆอยู่เหมือนกัน แต่เอาเหอะไอบะเป็นอะไรก้อดีแล้วนี่นา ว่าแล้วก้อเดินไปวางของ ปล่อยให้โชยืนงงต่อไป ส่วนจุนกะโอจังที่เพิ่งรู้ว่าเรื่องมันเป็นไงมาไงเมื่อกี้ก้อยิ่งงงเข้าไปใหญ่

++++++++++++++

เย็นวันนั้น

“เฮ้อ~~ เหนื่อยจัง กลับกันเถอะ” ไอบะพูดเสียงใส เพื่อนๆก้อได้แต่มองหน้ากันงงๆ ว่าทำไมไอบะถึงดูร่าเริงได้ทั้งๆที่เมื่อวานเพิ่งเจอเรื่องมา ตอนซ้อมวันนี้ไอบะก้อดูร่าเริงดี ไม่มีทีท่าว่ากำลังเศร้าอะไรเลย

“เอ่อ.. ไม่ไปไหนก่อนเหรอ ยังเช้าอยู่เลย” โชชวนเพื่อนๆ เพราะอยากคุยกะพร้อมกันทุกคน จะได้รู้ว่ามันยังไงแน่

“เอ่อ...”จุนมองหน้าโช “โทษทีนะโช เรากะโอจังมีนัดกันไว้แล้วน่ะ”

“เฮ้ย! ไม่เป็นไร ไปได้” โอจังสวนขึ้นมา เพราะพอรู้ว่าโชชวนไปทำไม แต่ทำเอาจุนที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรหน้าหงิกขึ้นมาทันที

“อ้าว โอจัง อะไรอ่ะ” จุนแบบว่างงมาก “ไหงทำงี้อ่ะ นัดกะเราแล้วนี่นา”

“ป่าว..เอ่อ..คือ...”โอจังพยายามจะอธิบายแต่ก็พูดไม่ออกเพราะอยู่ต่อหน้าไอบะ แล้วนิโนะก้อแทรกขึ้นมา

“ชั้นมีธุระ  ต้องรีบกลับ” (ตานี่ผ่าซากอีกแล้ว -_-;; )

“ว้า~~ งั้นเหรอ พวกนายไม่ว่างกันหมด งั้นก้อกลับเหอะ เดี๋ยวชั้นกลับไปดูหนังสือก้อดีเหมือนกัน ไม่ได้ดูมาหลายวันแล้ว” โชพูดเมื่อเห็นว่าเพื่อนๆไม่ว่างกันหมด ยกเว้นไอบะที่ไม่ได้พูดอะไร

“ดูหนังสืออีละ เฮ้อ~น่าเบื่อชะมัด” จุนมีอาการเซ็งทันทีที่โชพูดเรื่องดูหนังสือ

“จุน!!แก...” โชเห็นจุนทำท่าจะหาเรื่องอีกก็ยอมไม่ด๊ายยย

“ทำไม..” จุนยังไม่ทันได้พูดอะไร โอจังก้อลากคอเสื้อจุนจากด้านหลังออกมา

“เฮ้ย งั้นพวกชั้นไปนะ บ๊ายบาย” โอจังบอกลาเพื่อนๆที่เหลือจุนก้อดิ้นไปดิ้นมา พลางแหกปากร้อง

“โอจัง ปล่อยชั้นนะ โอจ๊างงงงง” โอจังก้อไม่สนใจ เดินลากนู๋จุนต่อไป

“บ๊ายบายจุน โอจัง อย่าเพิ่งทะเลาะกันน้า” ไอบะตะโกนกลับ สร้างความฉงนให้กับเพื่อนๆอีกแล้ว จุนเองก้อหยุดแหกปากทันที ทำไมหมอนี่มันร่าเริงได้ขนาดนี้นะ โอจังปล่อยจุนให้ลุกมาเดินดีๆ แล้วก้อเดินงงๆออกไปกัน2คน ส่วนโชก้อหันมามองหน้านิโนะ เมื่อวานมันมีอะไรกันแน่ ทำไมไอบะถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้

“งั้น เราก้อกลับกันเถอะ” ไอบะหันมาพูดกะเพื่อนอีก2คน

“อะ..อื้ม” เสียงไอบะทำให้โชรู้สึกตัว “กลับเหอะ” แล้วทั้ง3ก้อขึ้นรถออกไป

++++++++++++++

บนรถโช

โชกำลังคิดว่าจะถามอะไรไอบะดีไม๊ แล้วก้อหันมามองนิโนะที่นั่งอยู่เบาะหลัง นิโนะก้อไม่พูดอะไรเหมือนเดิม

“นายไม่เป็นอะไรแล้วเหรอ ไอบะ” โชตัดสินใจถามขึ้น

“อื้ม ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ขอบใจที่พวกนายเป็นห่วงนะ” ไอบะตอบยิ้มๆ แล้วหันมาหานิโนะ “ขอบใจนายด้วยนิโนะ ที่เมื่อวานมาอยู่เป็นเพื่อน”

“อะ..อืม ไม่เป็นไรหรอก นายไม่เป็นไรก้อดีแล้ว” นิโนะตอบยิ้มบางๆให้

โชเห็นอย่างนั้นก้อสบายใจยิ้มออกมา แต่พอมองไปที่กระจกมองหลัง กลับเห็นนิโนะจ้องมองไอบะด้วยสายตาที่เป็นห่วงเหลือเกิน

++++++++++++++

ที่บ้านจุน จุนกะโอจังกำลังนั่งเล่นVDOเกมกันอย่างเมามัน (สนใจเพื่อนบ้างไม๊เนี่ย)

“โอ๊ย~แพ้อีกแล้ว~~”

“555 เรื่องเกมเนี่ย โอจังสู้ชั้นไม่ได้หรอกน่า”

“เอาอีกตานะ นะ” โอจังยังไม่ยอมแพ้ทั้งๆที่เล่นแพ้มาตลอดตั้งแต่เริ่ม

“ไม่เอาแล้ว ง่วงแล้วนะ จะตี2แล้ว ถึงจะเล่นอีกตาชั้นก้อชนะอยู่ดีแหละ”

“อ้าว พูดงี้ได้ไง.. เอางี้ม๊ะ พนันกัน ถ้าชั้นชนะนายต้อง...อุ๊บ” พูดยังไม่ทันจบ จุนก้อจูบปิดปากซะก่อน โอจังตกใจเล็กน้อยก่อนจูบตอบ

“บอกว่าไม่เล่นแล้วไง” จุนพูดเบาๆใส่หูโอจัง โอจังหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย ก้มประกบปากจุนอกครั้ง แล้วค่อยๆเลื่อนมาไซร้ตามซอกคอขาวๆ

“โอจังง....” จุนครางออกมาเบาๆ โอจังค่อยปลดกระดุมเสื้อจุน แล้วเลื่อนตัวต่ำลงเรื่อยๆ แล้วก้อ...........

 

เช้าวันต่อมา (ตัดตอนง่ายๆเงี้ยแหละ)

โอจังลืมตาตื่น มองหน้าคนรักที่อยู่ในอ้อมกอด จุนเวลาหลับนี่ดูไร้เดียงสาดีจังนะ (เห็นด้วยๆๆๆๆ) แสงแดดอ่อนๆส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาทำให้จุนลืมตาตื่น

“อ..อื้อ.. เช้าแล้วเหรอ” โอจังก้มลงจูบอรุณสวัสดิ์จุน จุนหันมายิ้มแล้วยกแขนขึ้นกอดโอจัง

“...นายรู้ไม๊ว่าเมื่อคืนชั้นตั้งใจจะให้นายพนันอะไร” โอจังพูดถึงเรื่องเมื่อคืนพลางลูบผมนุ่มๆของจุน ที่จริงโอจังกะว่าถ้าเค้าชนะพนัน เค้าก้อจะให้จุนทำอย่างที่พวกทำกันเมื่อคืนนั่นแหละ แต่ยังไม่ทันจะพูดอะไร จุนก้อเริ่มซะก่อน

“รู้สิ” จุนหัวเราะ “แต่ถ้าชั้นแข่งเกมกะโอจังอีก ชั้นก้อชนะอยู่ดี แล้วถ้าเป็นอย่างงั้นนายก้ออดแน่ๆ”

“หนอยแน่ะ.. งั้นดูสิว่า เรื่องนี้นายจะชนะชั้นไม๊” โอจังพูดพลางพลิกตัวขึ้นคร่อมจุนไว้ แล้วทั้ง2ก้อเริ่มกิจกรรมยามเช้าอีกครั้ง.......

 

“โอจัง วันนี้ไปเที่ยวกันนะ” จุนพูดเสียงออดอ้อน ขณะที่ยังนอนอยู่บนเตียง วันนี้พวกหนุ่มarashiไม่มีงานกัน นานๆจะมีวันหยุดกะเค้าซะที

“โอ๊ย นานๆจะว่างซะที ขอชั้นพักหน่อยสิ” โอจังบ่น ยิ่งเหนื่อยๆ(จากกิจกรรมรับอรุณเมื่อกี้)อยู่ด้วย

“ฮึ.. เอาเหอะ ถ้าโอจังไม่อยากไป ชั้นไปคนเดียวก้อได้” พอเห็นโอจังไม่สนใจ จุนเลยประชดเผื่อว่าโอจังจะง้อ แต่โอจังก้อยังทำหน้าลำบากใจอยู่ จุนเลยยกแขนขึ้นกอดโอจัง แล้วเอาหน้าซุกกับหน้าอกคนตรงหน้า

“ไปเหอะน้า โอจางน้า~~~” เจอไม้นี้ของนู๋จุนเข้าไป ใครจะไปใจแข็งอยู่ได้ 

“โอเคๆ ไปก็ไป”

“เย้!!” จุนตะโกนเสียงดัง ลุกขึ้นจูบหน้าผากโอจัง “รักคนแต่ง เอ๊ยม่ายช่าย  รักโอจังที่สุดเล้ย” (ficจ๊ะจุนfic อย่าเอาความจริงมาเปิดเผย 555) ว่าแล้วจุนก้อค่อยๆก้มตัวลงหยิบเสื้อผ้าที่ถอดกองกะพื้นตั้งแต่เมื่อคืน แล้วลุกเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างทลักทุเล

to be con

 

++HATE YOU,HATE ME++Chapter 5

 

จุนเดินควงแขนโอจังออกจากบ้านด้วยอาการร่าเริงสุดๆ

"ว่าแต่จะไปไหนล่ะเนี่ย"โอจังหันมาถาม

"ไปดูหนังกันๆ เนี่ยชั้นอยากดูcrossroadsที่เจ๊Britเล่นมากเลย" (ชั้นก้ออยากดูเหมือนกัน T_T) จุนไม่รอฟังคำตอบจากโอจังว่าอยากดูด้วยรึป่าว แล้วก้อลากแขนโอจังไปขึ้นรถไฟเพื่อจะไปดูหนังกัน

....

..พอดูหนังเสร็จ (เร็วม๊ะ ^^;; ) จุนก้อเดินจูงมือโอจังออกมา

"นี่ๆ หนุกดีเนอะ" จุนหันมาคุยกะโอจังด้วยอาการร่าเริงเช่นเคย

"อืม เจ๊แกนมใหญ่ดีเนอะ"

"หา!!" จุนหันมามองงงๆ ปนโมโหเล็กน้อย

"เอ๊ย ไม่ใช่ ชั้นบอกว่าเจ๊แกเล่นเก่งนะ ไม่น่าเชื่อ" โอจังแก้ตัวแทบไม่ทัน "ว่าแต่จะไปไหนต่อเนี่ย"

"อืมมม" จุนยกแขนขึ้นดูนาฬิกา "โห! นี่มันจะ2โมงแล้ว โอจังหิวแย่เลยดิ" จุนเป็นห่วงโอจังขึ้นทันที เพราะปกติโอจังจะหิวทุกๆ2ชั่วโมง แต่นี้ตั้งแต่เช้าแล้วทั้ง2คนยังไม่ได้มีผู้ชาย เอ๊ยยย ของกินตกถึงท้องเลย "งั้นไปหาอะไรกินกันเหอะ โอจัง"

แล้วโอจังก้อยิ้มออกทันทีหลังจากที่หนังเจ๊Britทำแกเกือบหลับ

"ดีๆ งั้นรีบไปเหอะ ชั้นรู้จักร้านดีๆด้วยล่ะ" แล้วโอจังก้อจูงมือนู๋จุนไปร้านอาหารทันที

 

ร้านที่โอจังพามาเป็นร้านอาหารเล็กๆ บรรยากาศสบายๆ ภายในร้านก้อตกแต่งเรียบๆ ลูกค้าไม่มากเท่าไหร่ แต่ดูแล้วก้อโรแมนติคทีเดียว ยิ่งถ้ามาตอนกลางคืน นั่งกัน2คน มีเทียนตั้งกลางโต๊ะสักเล่มนี่คงจะดีไม่น้อย..จุนคิดในใจ

"ร้านน่ารักดีจัง โอจังรู้จักร้านแบบนี้ด้วยเหรอ" จุนตื่นเต้นเล็กน้อย เพราะปกติจุนกะโอจังจะไปกินตามร้านราเม็ง ไม่ก้อร้านเนื้อย่างพวกนั้นมากกว่า เพราะเป็นที่รู้กันว่า2คนนี้กระเพาะควายขนาดไหน โอจังพาจุนเข้าไปในร้าน แล้วเลือกนั่งโต๊ะด้านมุมๆหลืบๆข้างในซึ่งไม่ค่อยมีคน ซักพักก้อมีบริกรมารับorder

พอทั้ง2สั่งอาหารเรียบร้อย..

"ว่าแต่โอจังรู้จักร้านอย่างงี้ได้ไงอ่ะ เคยมากะใครรึป่าว" จุนถามเสียงใส แต่อย่าให้รู้เชียวว่าเคยพาใครมา ไม่งั้นโอจังตายแน่

"จะพาใครมาได้ล่ะ" โอจังยิ้มหวานเยิ้มจนจุนเขิน "เจ้าเหม่งมันแนะนำชั้นมาน่ะ"

"ห๊า!! โชน่ะเหรอ จริงดิ... อืมมม จะว่าไปอย่างหมอนั่นน่ะ รู้จักร้านแบบนี้ก้อไม่แปลกเนอะ มันคงพาใครต่อใครมาไม่เคยซ้ำหน้าแน่ๆ" จุนพูดยิ้มๆ ก้อนายเหม่งน่ะเนื้อหอมจะตายคบสาวมากหน้าหลายตาไปหมด ไมว่าจะเจ๊zayoh, aya, tama-chan.. โอ๊ยเยอะแยะไปหมด นับไม่ไหว (เหอๆ ชั้นจะโดนแม่3คนนี้รุมตื๊บรึป่าวเนี่ย)

"เออนี่ โอจะ.." จุนเหมือนจะพูดอะไรซักอย่าง แต่ก้อชะงักไปเมื่อเห็นคนที่กำลังเดินเข้าร้านมา โอจังเห็นจุนหยุดไปก้องงๆ เลยหันไปดูบ้าง

"ยามะจังนี่นา.. บังเอิญจัง" โอจังพูดเบาๆ แต่น้ำเสียงแฝงความตกใจไม่น้อยเพราะยามะจังไม่ได้มาคนเดียวแต่มากะชายหนุ่มหน้าตาดีที่ไหนไม่รู้

"เออดิ แล้วนั่นใครอ่ะ"

"จะไปรู้ได้ไงล่ะ"

ยามะจังกะชายหนุ่มอีกคน นั่งลงที่โต๊ะด้สนหน้าๆของร้าน ห่างจากโต๊ะของพวกโอจังพอสมควร ยามะจังก้อเลยไม่ได้รู้เลยว่ามีเจ้า2ตัวนี้แอบสังเกตการณ์และนินทาอยู่ (เว่อร์จริงๆเลย -_-)

"อาหารได้แล้วครับ ขอโทษที่ทำให้รอครับ" เสียงบริกรดังขึ้นขัดจังหวะการนินทาของทั้ง2

"อ๊ะ.. ขอบคุณครับ" โอจังหันไปพูด พอบริกรวางอาหารลงตรงหน้า เรื่องของยามะจังก้อหายไปจากหัวของทั้งคู่ทันที และแล้วก้อไม่รอช้าทั้งจุนและโอจังก้อจัดการกับอาหารตรงหน้าอย่างรวดเร็ว...

"อร่อยจังเลยยยย" จุนพูดหลังจากซัดอาหารจานโต ตามด้วยไอศครีมถ้วยใหญ่ๆไป

"นั่นสิ รู้งี้มาร้านนี้ตั้งนานแล้ว" โอจังพูด ตัวเองก้อกินไปไม่ได้น้อยกว่าจุนเท่าไหร่หรอก

เมื่อสวาปามกันเสร็จเรียบร้อย จุนกะโอจังก้อกลับมาสนใจยามะจังใหม่

"เฮ้ย โอจัง พวกนั้นก้อกินเสร็จจะไปแล้วอ่ะ" จุนบอกเมื่อเห็นยามะจังกะชายหนุ่มกำลังจะลุกออกจากร้าน

"เออ" โอจังหันไปมอง แต่ก้อไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่แล้ว

"ไปเหอะ" จุนพูดแล้วลุกขึ้นยืน แล้วก้อแอบเดินตามยามะจังไป ไม่ได้สนใจรอโอจังเลย

"เฮ้ย!! อะไรวะ" โอจังงงๆ แต่ก้อเห็นจุนเดินไปถึงหน้าประตูร้านแล้ว เลยรีบวางเงินไว้บนโต๊ะแล้ววิ่งตามจุนออกมา

"เฮ้ย!! รอด้วย .. จะไปไหน" โอจังตะโกนไล่ตามจุนเสียงดัง จนจุนต้องหยุดตามรีบวิ่งมาที่โอจัง แล้วเอามืออุดปากโอจังไว้

"โอจัง เบาๆดิ เดี๋ยวพวกนั้นก้อรู้ตัวหรอก" โอจังตาโตด้วยความตกใจ จุนค่อยๆปล่อยมือออก

"นี่นายจะตามพวกนั้นไปเรอะ"

"เออสิ ชั้นอยากรู้เรื่องของเจ้าพวกนี้.. ชั้นว่าบางทีมันอาจจะเกี่ยวอะไรกับทักกี้ ไอบะ แล้วก้ออาจจะนิโนะด้วยนะ" จุนชักแม่น้ำทั้ง5มาเพื่อให้โอจังร่วมมือด้วย เลยเอาชื่อเพื่อนๆทั้งหลายมาอ้าง จริงๆแล้วก้อแค่อยากรู้อยากเห็นนั่นแหละ

จุนพูดเสร็จก้อเดินตามยามะจังต่อทันที "เร็วๆดิโอจัง เดี๋ยวก้อตามไม่ทันหรอก" โอจังไม่มีทางเลือกต้องเดินตามโดยปริยาย อะไรของมันวะเนี่ย นึกว่าชวนเราออกมาเดท ไม่น่าเลยตูรู้งี้อยู่นอนตีพุงที่บ้านดีกว่า อุตส่าห์ได้หยุดพักทั้งที (น่าสงสารไม๊เนี่ย ^^;; )....

 

และแล้วทั้งคู่ก้อเดินตามยามะจังไปเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่หน้าตึกใหญ่แห่งหนึ่ง โอจังที่ตามมาอย่างเหนื่อยอ่อน พอเห็นยามะกะชายหนุ่มปริศนา(ไม่ต้องสนใจไอ้นี่มากก้อได้นะ มันก้อแค่ตัวประกอบ) เดินเข้าไปในตึกก้อแหกปากออกมา

"เฮ้ย!! เข้าโรงแรมกันกลางวันแสกๆงี้นะ"

"ป๊าบ" จุนตบหัวโอจังไปเต็มแรง(อ้าวไม่เอาฟันเฉาะรึ) "โรงแรมบ้าน...(เติมเอง)น่ะสิ นี่มันโรงพยาบาลตะหาก"

"อ้าวเหรอ โทษที มันเหนื่อยเลยตาลายไปหน่อย" โอจังพูดพลางยกมือขึ้นลูบหัวกลมๆของตัวเอง (พอคบกะจุนโอจังเลยเพี้ยนไปเลย)

"เข้าไปแล้ว ตามไปเหอะ"จุนพูดแล้วก้อรีบเดินตามไปทันที โอจังจะทำอะไรได้นอกจากเดินตามพลางบ่นน้อยใจไปเรื่อยๆ

ชายหนุ่มที่ยังคงเป็นปริศนาพายามะจังเดินเข้าไปหาพยาบาลสาวสวยคนหนึ่ง (รับบทโดยtakachanแห่งSPEED... ไหนๆแกก้อเล่นบทพยาบาลอยู่แล้วนี่ ขอยืมตัวหน่อยละกัน) ส่วนตัวเองก้อเหมือนจะขอตัวไหน ยามะจังยืนคุยอยู่กับพยาบาลทากะอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้ายามะจังดูไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ จะว่าไปตั้งแต่เลิกกับทักกี้ยามะจังก้อเป็นอย่างงี้ตลอดเลยน้า ไม่สืตั้งแต่ก่อนหน้านั้น ดูเหมือนยามะจังก้อมีเรื่องไม่สบายใจอยู่ตลอด โอจังกะจุนเห็นก้อได้แต่เป็นห่วง ไม่รู้จะช่วยยังไง เพราะไม่รู้ว่ามันเรื่องอะไรแน่ ซักพักชายหนุ่มคนเดิมก้อกลับมาในชุดกราวน์สีขาว (ไม่รู้เขียนถูกป่าวอ่ะ คือคนแต่งตกภาษาไทยอ่ะนะ)

"เฮ้ย! หมอนั่นเป็นหมอเหรอเนี่ย" จุนพูดตกใจเล็กน้อย

"เออ คาดไม่ถึงแฮะ" โอจังว่า "เฮ้ย! อย่างงี้ก้อหมายความว่ายามะจังป่วยเป็นอะไรอ่ะดิ"

"ป๊าบ" และแล้วโอจังก้อโดนไปอีก1ที "นี่มันโรงพยาบาลนะ ของอย่างงี้มันน่าจะรู้ตั้งแต่เดินเข้ามาแล้วนี่นา" (รู้สึกว่าวันนี้โอจังจะเพี้ยนผิดปกติ สงสัยว่าหนังเจ๊Britจะทำพิษ)

"เออ จริงด้วย... แต่นายอ่ะ เลิกตบหัวชั้นซะที คอยดูเหอะ คืนนี้จะเอาคืนให้หนักเลย" จุนได้ยินก้อหันมาค้อน1ทีก่อนหันกลับไปสนใจยามะจังต่อ แต่พอหันกลับมาที่เดิม ยามะจังก็กายไปซะแล้ว เหลือแต่คุณหมอหนุ่มที่ยืนดูเอกสารอะไรซักอย่างอยู่

"อ้าว หายไปไหนแล้วเนี่ย...โธ่ โอจังอ่ะ ทำเสียเรื่องเลย"จุนบ่น โอจังมองไปเห็นว่ายามะจังไม่อยู่แล้วจริงๆด้วย แย่จัง แต่ก้อดีจุนจะได้เลิกยุ่งเรื่องชาวบ้านซะที จะได้กลับไปเดทต่อ..โอจังคิดเพลินๆอยู่ พอจะหันมาบอกจุนให้ออกจากที่นี่กัน แต่จุนก้อไม่อยู่ที่เดิมซะแล้ว

"เฮ้ย! จุนไปไหน"  "อ้าว เวรแล้ว" โอจังหันไปเห็นจุนเดินดุ่มๆตรงไปที่หมอหนุ่ม

"เอ่อ..คือ..." จุนเอ่ยขึ้นเมื่อเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าหมอหนุ่มคนนั้น

"ครับ.. ว่าไงครับ" คุณหมอพูดงงๆที่อยู่ๆเด็กหนุ่มหน้าตาดีที่ไหนเข้ามาคุยด้วย จุนเองที่เดินเข้ามาโดยไม่ทันคิดว่าจะพูดอะไรก้อเลยนึกคำพูดไม่ออก

"พวกเราเป็นเพื่อนยามะชิตะคุงครับ"เสียงโอจังช่วยชีวิตเข้ามาช่วยพูดแทน เพราะถ้าปล่อยจุนไว้คงจะแย่ "เราอยากรู้ว่าเค้าป่วยเป็นอะไรเหรอครับ"

"เพื่อนโทโมฮิสะงั้นเหรอ" คุณหมอพูด เรียกยามะจังด้วยชื่อตัว ทำเอาจุนกะโอจังตกใจ จะว่าไปเมื่อกี้ก้อไปกินข้าวด้วยกันนี่นา คนๆน้เป็นอะไรกับยามจะจังกันแน่เนี่ย

"ผมเป้นน้าของโทโมฮิสะครับ แล้วก้อเป็นหมอที่นี่" คุณหมอพูดต่อ เมื่อเห็นจุนกะโอจังทำท่าตกใจ

"แล้วตกลงยามะจังเป็นอะไรเหรอครับ" โอจังซักต่อ

"เอ่อ....." คุณหมอดูท่าจะลำบากใจ

"บอกไม่ได้หรอครับ"

"คือเรื่องนี้นอกจากตัวโทโมฮิสะแล้ว ก้อมีแค่ผมกับคุณแม่ของเค้าที่รู้เรื่อง... ผมคงพูดอะไรไม่ได้หรอกครับ"

"คุณหมอคะ เรียบร้อยแล้วค่ะ เชิญค่ะ" เสียงพยาบาลทากะที่เดินออกมาจากห้องห้องหนึ่งขัดขึ้น

"งั้นผมขอตัวนะครับ" คุณหมอโค้งให้จุนกะโอจัง ทั้ง2โค้งตอบ แล้วก้อเดินหน้าเศร้าออกมา

"เฮ้ย เดี๋ยว" โอจังพูดแล้วก้อวิ่งกลับไปหาพยาบาลทากะ

"ขอโทษครับ คือผมเป็นพี่ชายของยามะชิตะคุงครับ คือคุณแม่มาไม่ได้เลยฝากมาถามอาการของเค้าเป็นไงบ้างครับ"

"อ๋อ ก้อตอนนี้เรารอผลตรวจอยู่ค่ะ ว่าจะสามารถเข้ารับการผ่าตัดเลยได้ไม๊" พยาบาลทากะเชื่อโอจังสนิทใจ ไม่ได้สงสัยอะไรเล้ยยยย

"ผ่าตัดเหรอครับ" โอจังตกใจสุดๆ ทำเอาพยาบาลทากะงงเล็กน้อย "อ๋อ ไม่มีอะไรครับ คือผมไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้น่ะครับ" โอจังแก้ตัวน้ำขุ่นๆไปแต่พยาบาลทากะจอมเอ๋อก้อไม่ได้สงสัยอะไรเท่าไหร่

"งั้นดิชั้นขอตัวก่อนนะคะ"

"ครับๆ ขอบคุณมากครับ" เอาเหอะ ถึงจะไม่รู้แน่ว่ายามะจังเป็นอะไรแน่ แต่ก้อพอรู้ว่าป่วยหนักเป็นแน่ ขนาดต้องผ่าตัดเนี่ยนะ โอจังคิดได้ก้อรู้สึกเป็นห่วงยามะจังหนักขึ้นกว่าเก่า แล้วโอจังเดินกลับมาหาจุนที่ยืนหลบมุมอยู่

"ว่าไงๆ" จุนรีบถาม พอโอจังเล่าให้ฟัง จุนก้อพร้อมจะแหกปาก โชคดีโอจังยกมือขึ้นอุดปากจุนทันก่อนจะทำเอาคนทั้งโรงพยาบาลหันมามอง แต่ว่ารีบไปหน่อยมือโอจังเลือดหยดแหมะเพราะดันไปชนฟันหน้าของจุนเข้า

"ทำเสียงดังไปได้" โอจังปราม แล้วก้อเห็นว่ามือเลือดออกไปแล้ว "อ้าวเลือดออกเลย เวรกำ"

"แหะๆ โทษทีๆ"

และแล้วก้อดูเหมือนว่า2คนนี้เริ่มจะคิดหนักเรื่องของยามะจังเข้าไปทุกทีๆ

++++++++++++

 

เย็นวันนั้น จุนแวะกินข้าวเย็นที่บ้านโอจัง

"อิ่มแล้วครับ ขอบคุณนะครับคุณน้า" จุนหันไปพูดกะแม่ของโอจัง "มาทานข้าวที่นี่บ่อยๆ เกรงใจจังเลยครับ" ก้อน่าจะเกรงใจอยู่หรอก คุณเธอกินเหมือนชาวบ้านเค้าที่ไหนล่ะ วันนี้ก้อล่อข้าวไป5ถ้วยเต็มๆ

"แหมอะไรกันจ๊ะ ไม่ต้องเกรงใจหรอกจ้ะ ซาโตชิเองก้อชอบไปฝากท้องบ้านจุนไช่เหรอจ๊ะ" จุนยิ้มให้แม่ของโอจังไม่ว่าอะไร

"นี่กินเสร็จแล้ว ขึ้นไปบนห้องกันเหอะ" (จาไปทำอารายกัน) โอจังลุกขึ้นก่อนพูดชวน

"ไม่อ่ะ ชั้นจะกลับบ้านแล้ว" จุนปฏิเสธ

"เฮ้ย! อย่าเพิ่ง ชั้นมีเรื่องจะคุยกะนาย" โอจังทำหน้าซีเรียส จุนเลยใจอ่อน ต้องเดินตามโอจังขึ้นห้องไป

โอจังเปิดประตูให้จุนเดินเข้าไปก่อน แล้วค่อยเดินตามก่อนปิดประตู

"โอจังมีอะไรจะคุยเหรอ" จุนพูดทั้งๆยังยืนหันหลังให้โอจัง พลางมองไปรอบๆห้อง ห้องที่เขาคุ้นเคยไม่ต่างไปจากห้องของตัวเอง โอจังเดินเข้ามากอดจุนจากด้านหลังเบาๆ แล้วกระซิบข้างหู ทำเอาจุนหน้าแดงไปหมด

"ก้อเรื่องของเราไง" แล้วโอจังก้อก้มลงจูบต้นคอของจุน ทำเอาจุนเสียวไปหมด

"ระ.. เรื่องอะไรล่ะ" จุนพูดเสียงสั่น แล้วก้อพยายามจะผละตัวเองออกจากอ้อมกอดนั้น แต่เรี่ยวแรงมันหายไปไหนหมดนะ

"ก้อบอกแล้วไง ว่าชั้นต้องเอาคืนที่วันนี้นายทำเดทของเราพัง แถมยังตบหัวชั้นไปตั้ง2ที" โอจังพูดพลางลูบไล้แขนจุนไปมา แล้วเริ่มล้วงมือเข้าไปในเสื้อของจุน ยิ่งทำเอาจุนเสียวจนแทบไม่มีแม้แรงจะยืน

"จุน..ชั้นรักนาย" เสียงกระซิบเบาๆของโอจัง บวกกับไอร้อนๆที่กระทบหูยิ่งทำให้จุนอ่อนปวกเปียกยิ่งขึ้น และแล้วคืนนี้จุนก้อเสร็จโอจังอีกแล้ว..... (โอ๊ยยยยยยยยย อิจฉาโอจ๊างงงง)

 

To be con

 

++HATE YOU, HATE ME++Chapter6

 

เช้าวันต่อมาที่Studio

“อรุณสวัสดิ์”

ภายในห้องซ้อม โช, ไอบะ และนิโนะนั้นนั่งรอกันอยู่ครบ

“ไหงวันนี้โอจังมาสายล่ะ” ไอบะพูดล้อๆ ก้อรู้อยู่แล้วล่ะว่าทำไม เล่นมาพร้อมจุนแบบนี้น่ะ สุดท้ายเมื่อคืนจุนก้อถูกโอจังดึงตัวไว้ทั้งคืนจนไม่ได้กลับบ้าน

“แล้ววันนี้จะซ้อมไว้ไม๊เนี่ยจุน” ไอบะยังไม่เลิก จุนหน้าแดงค้อนวงใหญ่ให้ไอบะไปทีนึง..ฝากไว้ก่อนเหอะ อย่าให้ถึงทีตัวเองมั่งล่ะ

นิโนะที่ยังนั่งอยู่หัวเราะขึ้นมานิดนึง ส่วนชายโชนั้นไม่พูดพล่ามอารายเดินเข้าไปเขกหัวจุนเฉยเลย (เฮ้ย!! โชบังอาจมาก)

“โอ้ย!!! อะไรของนายวะโช” จุนบ่นงงๆ....อะไรของมันวะ...

“ไม่ต้องพูดมากเลย ถ้าไม่ใช่เพราะนาย โอจังไม่มีทางมาสายหรอกน่า” โชพูดเหมือนเห็นกะตาตัวเองว่าโอจังต้องใช้ความพยายามากแค่ไหนการปลุกจุน

จุนก้อหน้าจ๋อย ไม่กล้าเถียงเพราะโอจังก้อยืนอยู่ข้างๆ แล้วก้อหันมายิ้มแห้งๆให้โอจัง โอจังยิ้มตอบแล้วยกมือขึ้นลูบหัวจุน ก่อนจะหันไปพูดกะโชและคนอื่นๆ “เอาน่าๆ ไหนๆก้อมาครบแล้ว เริ่มซ้อมได้ยัง”…..

 

~~ช่วงพักจ้า~~

“เดี๋ยวชั้นไปห้องน้ำนะ” โชพูดขึ้น

“รอด้วย ไปด้วยดิ” นิโนะพูดบ้าง

“เฮ้ย!รอก่อน ฝากนี่ไปทิ้งหน่อย” ไอบะพูดเสร็จก้อรีบโกยเข้าคำสุดท้ายเข้าปากแล้วลุกวิ่งมาที่ประตู โชกะนิโนะพอเปิดประตูอออกมาก้ออึ้งไปที่เห็นใครคนหนึ่งมายืนรออยู่ แล้วทั้ง2คนก้อหันไปมองไอบะที่วิ่งมาถึงประตูพอดี ไอบะเห็นคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าประตูก้อนิ่งไปนิดนึง

“ทักกี้..หวัดดี” ไอบะยิ้มให้

“เอ่อ..” ทักกี้มองหน้าไอบะนิดนึง แล้วหันไปมองโชกะนิโนะ สายตาของนิโนะที่จ้องเค้าทำเอาเค้ารู้สึกหนาวๆขึ้นมาเหมือนกัน “เอ่อ..” ทักกี้กลับมาที่ไอบะ “ไอบะจัง ขอคุยด้วยหน่อยได้ไม๊”

ไอบะหันไปหาเพื่อนอีก2คนข้างๆ หน้าตางงๆเล็กน้อย เพื่อนทั้ง2เองก้อมีสีหน้าไม่ค่อยต่างกันเท่าไหร่ แล้วอบะก้อหันมายิ้มให้ทักกี้

“อื้ม ได้สิ”

“งั้นพวกชั้นไปนะ” โชรีบพูดแทรกแล้วลากนิโนะออกจากตรงนั้นด้วยความยากลำบาก นิโนะเองก้อดูท่าจะเป็นห่วงไอบะซะเหลือเกิน

ทักกี้ทำท่าจะเดินเข้าไปในห้องซ้อมแต่ไอบะห้ามไว้ “คุยข้างนอกนี่ก้อได้ ข้างในจุนกะโอจังนอนอยู่”

ทักกี้มองเข้าไปเห็นจุนกะโอจังหลับเป็นตายอยู่ (เมื่อคืนทำไรกัน ไม่ได้นอน ^^)

 

ในขณะเดียวกัน โชกะนิโนะก้อ...

“ไม่ต้องเป็นกังวลขนาดนั้นก้อได้มั้ง” โชพูดเมื่อเห็นนิโนะยังทำหน้าซีเรียสไม่เลิก

“ชั้นก้อเห็นไอบะมันร่าเริงดีมาหลายวันแล้ว มันคงหายเศร้าแล้วจริงๆแหละ นายกังวลมากเกินไปแล้วล่ะ”  โชยิ้มให้นิโนะ พยายามพูดให้นิโนะสบายใจขึ้นบ้าง นิโนะยิ้มบางๆกลับแต่ไม่พูดอะไร พอเสร็จธุระก้อเปิดประตูออกจากห้องน้ำไป ไม่วายทำให้ชายโชยิ่งเป็นห่วงนิโนะหนักเข้าไปใหญ่

“เฮ้อ~~~.” โชได้แต่ถอนหายใจเบาๆ แล้วส่ายหน้าช้า แล้วค่อยเปิดประตูตามนิโนะออกมา

 

“อ้าว! ทักกี้กลับไปแล้วเหรอ” โชพูดเมื่อเปิดประตูเข้าห้องซ้อมมาแล้วเห็นไอบะยืนอยู่คนเดียว (ส่วนจุนกะโอจังก้อยังสลบอยู่)

“อื้ม เพิ่งไปเมื่อกี้เอง”

“คุยกันเร็วจัง” นิโนะพูดขึ้นงงๆ..... มันคุยได้เรื่องอะไรกันแน่รึ....

“อืม” ไอบะก้อหันมายิ้มให้เหมือนเดิม ทำให้โชกะนิโนะยิ่งงงเข้าไปอีก

 

....เย็นวันนั้น... (ตัดตอนทุเรศๆอย่างงี้แหละ อย่าว่ากันเลยนะ ^^;; )

“ห้าววว~~ งั้นพวกชั้นกลับก่อนนะ... จะไปนอนต่อ” จุนหาวปากกว้างแล้วพูดแทนโอจังด้วย

“เออ!! กลับไปเหอะ” โชไล่

“กลับไปนอนจริงๆนะ อย่ามัวแต่ไปทำอะไรอย่างอื่นกันอยู่” ไอบะล้อ จุนหันมาค้อนทีนึงแต่ไม่ได้พูดอะไร เพราะกำลังง่วงไม่มีอารมณ์จะเถียงด้วย โอจังยิ้มให้ไอบะ

“ไม่หรอก ไอบะจัง แต่ถ้าหลับตื่นมาแล้วก้อไม่แน่” จุนได้ยินก้อเอาศอกกระทุ้งพุงของโอจัง

“โอ้ย! เดี๋ยวเหอะ จะเอาคืนให้หนักเลย” โอจังหันไปพูดกะจุนยิ้มๆ “เออ งั้นไปนะ บ้ายบาย” แล้วก้อโบกมือให้เพื่อนๆ

“แล้วพวกเราเอาไงดี จะไปไหนปะ” นิโนะถามเพื่อนที่เหลือ

“ชั้นยังไม่ค่อยอยากกลับอ่ะ กลับไปก้อไม่มีอะไรทำ ไปหาอะไรกินกันก่อนไม๊” ไอบะเสนอ

“เอ่อ.. โทษทีว่ะ ชั้นต้องกลับไปดูหนังสือ พวกนายไปกัน2คนเหอะ” โชแทรกขึ้นมา

“อ้าวเหรอ” ไอบะพูด น้ำเสียงผิดหวังที่เพื่อนๆจะกลับกันหมด แล้วโชก้อลากคอนิโนะเดินออกห่างจากไอบะนิดนึง

“ชั้นเปิดโอกาสให้แกแล้วนะ” โชกระซิบ “เนี่ย! นายก้อพา”อบะไปร้านที่ชั้นเคยบอกนายน่ะ” โชกำลังพูดถึงร้านที่โอจังพาจุนไปเมื่อวาน (แนะนำเค้าไปทั่วเชียวนะเฮีย...... ที่จริงคือคนแต่งขี้เกียจคิดร้านใหม่อ่ะ ^^;; )

“หา!! ร้านนั้นน่ะนะ” นิโนะตกใจ ก้อร้านนั้นน่ะเหมาะสำหรับคู่รักมากเลย ยิ่งไปตอนเย็นๆค่ำๆอย่างงี้ โรแมนติคสุดๆ

“เออน่า... ไปเหอะ…..เอาเป็นว่าเดี๋ยวชั้นขับรถไปส่งพวกนายละกัน” โชพูดเสียงดังขึ้นให้ไอบะได้ยินด้วย

“พวกนายมีอะไรกันน่ะ... แล้วตกลงจะไปไหนเหรอ” ไอบะงงๆว่า2คนนี้มีอะไรปิดบังเค้ารึป่าว

“อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก เดี๋ยวชั้นขับรถพานาย2คนไปร้านร้านนึง รับรองว่าบรรยากาศดีมากเลย” โชหันมาบอกไอบะ

“หรอ อืมมม ว่าแต่โช นายไม่ไปจริงๆเหรอ”

“อืมมม ไม่ดีกว่า ไว้คราวหน้าละกัน” โชพูดแล้วหันมายิ้มให้นิโนะ แล้วก้อจะเดินนำไปที่โรงจอดรถ แต่นิโนะปฏิเสธ

“นายไม่ต้องไปส่งก้อได้ ร้านอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่ ชั้นอยากเดินไปมากกว่า” แล้วก้อหันมาทางไอบะ “เดินไปได้ไม๊ไอบะ”

“ได้สิ… อากาศก้อดีด้วย เดินไปดีกว่า”

“เอางั้นก้อตามใจ งั้นชั้นกลับเลยนะ”โชพูดเสร็จก้อหันมากระซิบเบาๆที่นิโนะ “แผนสูงจังนะนาย เดินไปจะได้ได้อยู่ด้วยกัน2ต่อ2 นานๆล่ะสิ”

นิโนะหน้าแดงขึ้นมานิดนึงพยายามจะปฎิเสธ แต่โชก้อแทรกขึ้นมาก่อน พลางตบไหล่นิโนะเบาๆ “พยายามเข้าล่ะเพื่อน” ก่อนก้อก้าวขึ้นรถแล้วถอยออกไป

“งั้นเราไปกันเถอะนิโนะ” ไอบะหันมาพูด

“อืม” แล้วทั้ง2คนก้อเดินไปยังร้านๆนั้น

 

“โห~~ ร้านสวยดีเนอะ” ไอบะออกปากชมทันทีที่ก้าวเข้าไปในร้าน

“อืม” นิโนะไม่พูดอะไร แค้ยิ้มให้ แค่ไอบะชอบเค้าก้อพอใจแล้ว แล้วทั้งคู่ก้อเข้าไปนั้งที่โต๊ะก่อนจะสั่งอะไรนิดหน่อยมากิน

“บรรยากาศดีจริงๆด้วยเนอะ...น่ามากับ....” ไอบะพูดๆอยู่ก้อก้มหน้าเงียบไป

“..ทักกี้เหรอ” นิโนะพูดต่อให้ด้วยสีหน้าผิดหวัง ไอบะไม่ตอบอะไร

“วันนี้นายคุยอะไรกะทักกี้เหรอ บอกได้ไม๊” นิโนะถามทั้งด้วยความเป็นห่วงแล้วก้ออยากรู้เกี่ยวกับคนที่เขารัก

“อื้อ. ไม่มีอะไรมากหรอก พวกชั้นก้อตกลงอะไรนิดหน่อย” ไอบะเงยหน้ามาตอบด้วยสีหน้ายิ้มๆ

“ตกลง?? ตกลงอะไร” นิโนะซักต่อ

“ก้อ...เอ่อ...” ไอบะอ้ำอึ้งนิดหน่อย “เราตกลงเลิกกันแล้วน่ะ” ไอบะพูดด้วยสีหน้าเศร้าๆนิดหน่อย แต่นิโนะพอได้ยินก้ออึ้งไปนานพอควรก่อนจะพูดต่อ

“นายยังรักทักกี้อยู่ใช่ไม๊”

“..............” ไอบะหลบสายตาไม่ตอบอะไร ยิ่งทำให้นิโนะเจ็บปวดเป็นที่สุด

“ทั้งๆที่มันทำกะนายอย่างนี้น่ะเหรอ”

“นิโนะ... การที่เราจะรักใครซักคนมันอาจจะใช้เวลาไม่มาก แต่การที่เราจะลืมคนๆนั้น มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยนะ” ไอบะพูดพร้อมด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า แต่ก็ไม่อาจห้ามน้ำใสๆที่เริ่มพร่างพรูออกจากดวงตาคู่นั้นได้ ความรู้สึกเจ็บปวดที่เค้าพยายามปกปิดไว้ มันคงมากเกินกว่าเก็บไว้ได้อีกแล้ว

นิโนะขยับเข้าไปนั่งใกล้ไอบะมากขึ้นแล้วเอื้อมมือไปกุมมือของไอบะไว้แน่น

“ชั้นน่ะรักทักกี้มากนะ แต่ตอนนี้ชั้นรู้แล้วล่ะว่าความสุขของการได้รักใครซักคนมันเป็นยังไง แล้วชั้นก้ออยากจะให้ทักกี้มีความสุขแม้ว่าคนที่ทักกี้เลือกจะไม่ใช่ชั้นก้อตาม” ไอบะพูดต่อพร้อมกับยิ้มทั้งน้ำตา โดยไม่ได้รู้เลยว่าทุกคำพูดของเขาทำร้ายจิตใจของนิโนะมากแค่ไหน

“ที่จริงชั้นรู้ตั้งแต่แรกแล้วล่ะ ว่าทักกี้น่ะ รักยามะจังมาก  มากกว่าชั้นหลายเท่าเลยแหละ ไม่สิ สำหรับทักกี้แล้ว ยามะจังน่ะเป็นเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับเค้าเลยก้อว่าได้ แต่ชั้นก้ออยากจะหวัง หวังว่าซักวันเค้าจะรับรู้ความรู้สึกของชั้น แล้งหันมามองชั้นบ้าง” แล้วรอยยิ้มบนใบหน้าก้อเร่มจางหายไป มีเพียงหยดน้ำตาใสๆที่ไหลออกมาไม่ได้ขาดสาย นิโนะขยับเข้าใกล้ไอบะมากขึ้นแล้วคว้าตัวไอบะมากอด แล้วไอบะก้อก้มหน้าลงร้องไห้กับไหล่นั้น

“ร้องออกมาเถอะ นายทนมามากเกินพอแล้ว ร้องไห้พอแล้วลืมมันซะ ชั้นจะอยู่กับนายเอง” นิโนะพูดพลางลูบหัวไอบะเบาๆ ด้วยสีหน้าที่เจ็บปวดไม่แพ้กัน.....

 

“เป็นไงดีขึ้นไม๊” นิโนะพยายามฝืนยิ้มให้ พลางยื่นมือไปเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าของไอบะ

“อื้ม” ไอบะยิ้มตอบ “นายนี่เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของชั้นจริงๆ” ไอบะพูดออกมาอย่างจริงใจที่สุดแต่กลับทำให้นิโนะรู้สึกเจ็บปวดมากกว่า

“เพื่อนเหรอ” นิโนะพูดขึ้นมาเบาๆ “ชั้นไม่อยากเป็นแค่เพื่อน” คำว่าเพื่อนคำนี้คำเดียวที่ไอบะพูดทำให้นิโนะทนไม่ได้

“นายหมายความว่าไงน่ะ นิโนะ” ไอบะไม่กล้าคิดว่าที่นิโนะพูดนั้นหมายถึงอะไรแน่

“ชั้นรักนาย”  “ได้ยินไม๊ว่าชั้นรักนาย” นิโนะพูดเสียงดังขึ้น พอกันทีกับการเก็บความรู้สึกที่แน่นอยู่ในอกนี้ เขาไม่สามารถซ่อนมันไว้ได้อีกต่อไปแล้ว “เป็นชั้นได้ไม๊ คนคนนั้น คนคนที่จะทำให้นายมีความสุขแทนคนที่เคยทำให้นายเจ็บ” นิโนะก้มหน้าลงจะจูบไอบะ ไอบะที่ยังอึ้งอยู่ก้อเหมือนจะเคลิ้มๆไปแต่พอรู้สึกตัวก้อรีบดันนิโนะออก

“ชั้น..เอ่อ.. ชั้นขอโทษ” ไอบะพูด นิโนะมองตาไอบะที่เริ่มมีน้ำตาคลออีกครั้งแล้วหันออกไปทางอื่นไม่พูดอะไรอีกเลย

 

หน้าประตูห้องของไอบะ

“ขอบใจนะที่เดินมาส่ง” ไอบะพูด ระหว่างทางที่เดินมา ทั้ง2คนแทบไม่ได้คุยกันเลย

“อืม ฝันดีนะ” นิโนะพูดก่อนจะหันหลังเดินไป

“นิโนะ เดี๋ยว” นิโนะหันกลับไปตามเสียงเรียก “ขอบใจนะสำหรับความรู้สึกของนาย ชั้นดีใจมากเลย แต่..” ไอบะอ้ำอึ้งไปเล็กน้อย”..แต่..ตอนนี้..ชั้นคงยังรักใครไม่ได้หรอก…ชั้นเสียใจนะ”

นิโนะได้ยินก้อยิ้มบางๆ “อืม ชั้นเข้าใจ ที่จริงชั้นก้อต้องขอโทษนายด้วย”

ไอบะยิ้มให้นิโนะ “งั้นชั้นกลับก่อนนะ” นิโนะพูด

“กลับดีๆนะ บ้ายบาย”

“บาย” นิโนะโบกมือให้แล้วเดินออกไป ไอบะมองตามก่อนจะเปิดประตูเข้าห้อง

“ปัง” ไอบะยืนพิงกับประตูห้องแล้วรอยยิ้มบางๆก้อผุดขึ้นบนใบหน้า

 

To be con

 

++HATE YOU,HATE ME++Chapter7

 

เช้าวันต่อมาที่studio จุนกับโอจังมานอนรออยู่แล้วแต่ยังไม่มีใครมา

“นี่ โอจัง” จุนเรียก

“หืม” โอจังก้มลงมองหน้าจุนที่นอนหนุนตักเค้าอยู่ตามเสียงเรียก แล้วยิ้มหวานให้ เสียงจุนเนี่ยน่ารักจนโอจังอยากจะก้มลงจูบคนตรงหน้าซะจริง  (เฮ้ยยยย อย่าเชียวนะ)

“เรื่องยามะจังอ่ะ ตกลงเราจะเอาไงดีล่ะ”

“อืมมมม.....” โอจังเงยหน้าขึ้นแล้วมองไปทางประตูเพราะรู้สึกเหมือนมีใครเดินมา แต่ก้อเห็นว่าไม่มีใครเปิดเข้ามา เลยหันกลับมาที่จุน โดยไม่รู้เลยว่ามีใครแอบยืนฟังอยู่ที่หน้าประตู “เรายังไม่รู้แน่เลย ว่ายามะจังเป็นอะไร” โอจังกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก

“แต่ว่าต้องผ่าตัดด้วยใช่ม๊า คงจะป่วยหนักเลยนะเนี่ย” จุนเสริม น้ำเสียงแฝงไปด้วยความกังวลไม่น้อยทีเดียว ในขณะเดียวกันคนที่แอบยืนฟังด้านนอกอยู่ก้อดูจะตกใจไม่น้อย

“แล้วเราจะทำไงดีละ ถึงจะรู้ว่ายามะจังเป็นอะไร” โอจังพูดขึ้นลอยๆ จุนดีดตัวขึ้นพูดแล้วพูดเสียงใส

“ถามยามะจังตรงๆเป็นไง”

“ป๊าบ” แล้วจุนก้อโดนฝ่ามืออรหันต์ของโอจังไป1ที “ถ้ามันง่ายอย่างงั้นก้อไม่ต้องมานั่งกลุ้มอย่างงี้หรอก”

จุนหน้าจ๋อยไปนิดนึง แล้วยกมือขึ้นลูบหัวตัวเอง โอจังเห็นแล้วก้ออดยิ้มไม่ได้ แล้วยกมือลูบหัวจุนเบาๆ ก่อนละดึงตัวจุนมากอดเล่นด้วยความเอ็นดู

“โอ้ย โอจังปล่อยน้า” จุนหน้าแดงขึ้นมานิดนึง เพราะไม่ทันตั้งตัว

“อะแฮ่ม” แล้วใครบางคนก้อกระแกมขึ้นมาเมื่อเปิดประตูมาเห็นทั้ง2คนกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่ จุนได้ยินก้อรีบผลักโอจังออกไปจนเกือบหน้าทิ่ม

“เอ่อ. ไอบะจัง อรุณสวัสดิ์” จุนทักทั้งๆหน้าที่ยังแดงไม่หาย

“โอ๊ย เจ็บนะ…หวัดดีไอบะจัง” โอจังหันไปเหล่จุนก่อจะหันมาทักไอบะ

“รักกันแต่เช้าเลยน้า ... น่าอิจฉาจัง” ไอบะยิ้มให้เพื่อนทั้ง2 ก่อนที่อีก2หนุ่มจะเดินเปิดประตูเข้ามาแทบจะพร้อมกัน

“โช...นิโนะ...อรุณสวัสดิ์” จุนส่งเสียงใสทักผู้เข้ามาใหม่ ตามด้วยเสียงของโอจังและไอบะ

“อื้ม อรุณสวัสดิ์ทุกคน” โชทักพร้อมกับวางเป้ลง นิโนะเองก้อทักเพื่อนๆ ก่อนจะหันมายิ้มให้ไอบะอย่างอบอุ่นที่สุด ไอบะเองก้อยิ้มตอบ โชที่เหลือบมาเห็นคู่นี้ก้อสบายใจขึ้นมากที่เห็นว่า2คนนี้ท่าทางจะไปด้วยกันได้ดี

+++++++++++++++++++++

 

เย็นวันนั้น (ตัดตอนทุเรศๆอีกแล้ว ขอโทษนะค้า ^^;;;)

“โอ๊ยยย หิวจัง” จุนพูดเสียงดัง

“นายนี่ นอกจากกินกับนอนแล้ว เคยคิดเรื่องอื่นบ้างไม๊ห๊า” โชพูดด้วยน้ำเสียงราวกับกำลังอบรมเด็กเล็กๆ

“อิอิ” จุนทำหน้าทะเล้นใส่โช ไม่ปฏิเสธอะไร ก่อนจะพูดต่อ “คิดเรื่องอื่นบ้างไม๊เหรอ ก้อลองถามโอจังดูสิ” พูดแล้วก้อวิ่งไปหลบหลังโอจัง ก่อนที่จะถูกโชถีบด้วยความหมั่นไส้ โอจังก้อหัวเราะที่เห็นคู่นี้เริ่มจะเปิดศึกกันอีกแล้ว

“แล้ว... จะไปไหนกันต่อล่ะเนี่ย” นิโนะแทรกขึ้นมา

“ไปหาอะไรกินกันเหอะ ชั้นหิวจะตายอยู่แล้ว” จุนพูดขึ้นทันควัน

“เอ่อ.. โทษทีนะ ชั้นมีธุระ ขอตัวก่อนนะ” ไอบะที่ยืนเงียบฟังเพื่อนๆพูดอยู่นานเพิ่งจะมีโอกาสแทรกขึ้นมา

“อ้าวเหรอ แย่จัง” จุนหันมาทางไอบะ สีหน้าผิดหวังเล็กน้อย “แล้วเมื่อไหร่จะได้ไปกันครบแก๊งละเนี่ย”

“โทษทีจุน ไว้คราวหน้านะ” ไอบะพูดกับจุน ด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย

“แล้วจะไปไหนล่ะ ชั้นไปเป็นเพื่อนไม๊” นิโนะหันไปถามไอบะด้วยความเป็นห่วงเช่นเคย

“อื้อ” ไอบะส่ายหัว “ไม่ต้องหรอก ชั้นไปเองได้ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”

“งั้นเหรอ” นิโนะสีหน้าผิดหวังที่ไอบะปฏิเสธเค้า “งั้นเย็นนี้ชั้นโทรไปหานะ”

“อื้ม” ไอบะยิ้มร่าตอบ “งั้นชั้นไปละนะ บ้ายบายทุกคน”

“บ้ายบาย” เสียงเพื่อนๆที่เหลือบอกลากันคนละที2ที จนไอบะหันมาที่นิโนะที่กำลังยิ้มให้อย่างอบอุ่น ไอบะยิ้มตอบ แต่พอไอบะหันหลังเดินไปรอยยิ้มบนใบหน้านิโนะก้อเลือนหายไป กลับหงเหลือเพียงสีหน้าที่แสดงออกถึงความเป็นห่วงอย่างที่สุด ในขณะที่พอหลับหลังเพื่อนๆไอบะเองก้อมีสีหน้าที่เป็นกังวลไม่แพ้กัน

+++++++++++++

 

“เมื่อวานเป็นไงบ้างล่ะ” โชหันมาถามนิโนะก่อนจะคีบราเม็งคำใหญ่เข้าปาก จุนกะโอจังที่กำลังแข่งกันเขมือบราเม็งอยู่นั้น พอได้ยินก้อหยุด หันมามองหน้านิโนะ นิโนะมองหน้าเพื่อนๆงงๆ ก่อนพูดเสียงเรียบๆเช่นเคย

“ก้อไม่มีอะไรซะหน่อย” แล้วก้อก้มหน้าก้มตากินราเม็งต่อ ไม่สนใจเพื่อนๆที่นั่งจ้องด้วยความสนใจเลย

“อะไรกัน ชั้นอุตส่าห์เปิดโอกาสให้นายแล้ว นายจะบอกว่านายไม่ได้ทำอะไรเลยเหรอ” โชซัก ออกจะหงุดหงิดนิดหน่อยที่นิโนะไม่สนใจตัวเองเลย นิโนะเองก้อเงยหน้ามองโชนิดนึงไม่พูดอะไร แล้วก้มหน้ากินราเม็งต่อ (เฮ้ยยยยย นิโนะอยากตายรึ เดี๋ยวเฮียก้ออาละวาดร๊อกก)

“แต่ว่าวันนี้ชั้นเห็นตอนนาย2คนอยู่ด้วยกัน ก้อคุยกันดีนี่นา แปลกนะ ปกตินายออกจะเงียบๆนะนิโนะ” โอจังพูด

“ใช่ๆ ชั้นแอบเห็นนาย2คนยิ้มให้กันตั้งหลายที แถมสายตาที่วกนายมองกันนะ ชั้นไม่เชื่อหรอกว่าไม่มีอะไร” จุนเสริม

นิโนะได้ยินที่จุนพูดก้อหน้าแดงขึ้นมานิดนึง ก่อนจะเผลอยิ้มออกมา

“ว่าไงล่ะ จะบอกได้ยังว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อวาน” โชถามนิโนะ พร้อมกับแอบขำที่เมื่อกี้นิโนะเผลอยิ้มออกมา ทำเอานิโนะยิ่งหน้าแดงเข้าไปใหญ่

“อืมมมมมม” นิโนะก้มหน้าอายๆ “ชั้นก้อแค่บอกไอบะไปว่าชั้นคิดยังไงกะเค้า”

“หา!!!! จริงเหรอ” เสียงเพื่อนๆแย่งกันพูดด้วยความตื่นเต้น

“แล้ว..แล้วไอบะอ่ะ ไอบะว่าไงเหรอ” จุนรีบแทรกถามก่อนคนอื่น

พอพูดถึงไอบะ นิโนะก้อหน้าเศร้าลงไปนิดนึง แต่ก้อยิ้มตอบเพื่อนๆ  “เค้าบอกว่าเค้ายังลืมทักกี้ไม่ได้” จุนได้ยินอย่างนั้นก้อหน้าเศร้าลงไปถนัดตา โชยกแขนขึ้นโอบคอนิโนะแล้วดึงเข้ามาใกล้ๆ

“อย่าเพิ่งคิดมากเลย เชื่อที่จุนพูดสิ ว่าสายตาที่พวกนายมองกันน่ะ มันมีอะไรมากกว่าคำว่าเพื่อน ชั้นว่าตอนนี้ไอบะเองก้อคงจะเปิดใจให้นายบ้างแล้วล่ะ นายเองก้อต้องเวลาไอบะบ้างนะ” นิโนะได้ยินอย่างนั้นยิ้มออก

“ใช่ๆ แล้วพวกเราจะคอยช่วยนายเอง” โอจังพูดพร้อมกับตบไหล่นิโนะเบาๆ

“ขอบใจพวกนายนะ” โช จุน กับโอจังเห็นนิโนะสบายใจขึ้นก้อหันมายิ้มให้กัน ก่อนจะก้มลงจัดการกับราเม็งตรงหน้าต่อ (อืดแล้วม๊างนั่น)

++++++++++++++++

 

ขณะเดียวกัน ไอบะในตอนนั้น

“กลับมาแล้วเหรอ”ไอบะทักชายที่กำลังเดินใกล้เข้ามา “ชั้นรอนายอยู่”

“ไอบะคุง....” ชายคนนั้นพูดงงๆ “มารอผมอยู่เหรอครับ”

“ใช่” ไอบะยิ้มน้อยๆตอบ

“มีธุระอะไรเหรอครับ ถึงกับมารอผมที่หน้าบ้านเนี่ย”

“อืมม ก้อนิดหน่อย”

“ชายเจ้าของบ้านเดินไปเปิดประตู “เข้ามาก่อนสิครับ”

“รบกวนหน่อยนะ” “แล้วพ่อแม่นายล่ะ” ไอบะถามเมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่บ้านเลย

“อือ วันนี้เค้าไปงานแต่งงานญาติกันน่ะครับ คงจะกลับดึกเลย” ชายเจ้าของบ้านพูดขณะเดินเข้าไปในครัว

....อืมมดีเลย จะได้คุยกันง่ายๆหน่อย...ไอบะคิดแล้วเดินไปนั่งลงบนโซฟาในห้องรับแขก

“น้ำครับ” ชายเจ้าของบ้านวางน้ำให้ไอบะ แล้วนั่งลงข้างๆ

“ขอบใจนะ ที่จริงไม่ต้องลำบากก้อได้” ไอบะตอบเสียงเรียบๆ

“แล้วไอบะคุงมาหาผมเนี่ย มีเรื่องอะไรเหรอครับ” ชายเจ้าของบ้านถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเต็มไปด้วยความกังวลไม่น้อย

“ได้ข่าวว่านายไม่สบาย..ยามะจัง  เป็นอะไรเหรอ” (รู้แล้วนะว่าใคร... ที่จริงก้อคงรู้กันแต่แรกอยู่แล้วใช่ม๊า) ไอบะถาม ที่รู้เรื่องก้อเพราะเมื่อเช้ายืนแอบฟังจุนกับโอจังคุยกันอยู่

“อะ..อะไรนะครับ ผมน่ะเหรอ ไม่นี่ครับ ผมก้อสบายดี” ยามะจังปฎิเสธ พร้อมรอยยิ้มแบบฝืนๆบนใบหน้าที่ไอบะดูก้อรู้ว่ายามะจังพยายามปิดบังอะไรอยู่

“ยามะจัง” ไอบะพูดเสียงเข้ม แล้วจ้องฝ่ายตรงข้ามเขม็ง ที่จริงเค้าก้อเห็นด้วยกับที่โอจังพูดว่ามาถามยามะจังตรงๆอาจจะไม่ง่ายและก้อไม่ใช่ควมคิดที่ดีนัก แต่เค้าคิดว่าแม้จะรู้เรื่องนี้จากคนอื่น ยังไงเค้าก้อต้องมาคุยกับยามะจังอยู่ดี ถึงได้ตัดสินใจมาหายามะจังถึงที่บ้านอย่างนี้

ยามะจังอึ้งไปเมื่อเห็นไอบะจ้องด้วยสายตาจริงจังขนาดนั้น แต่ก้อยังพยายามหัวเราะกลบเกลื่อน

“ไอบะคุงพูดเรื่องอะไรครับ ผมไม่เข้าใจเลยเนี่ย” ยามะจังพูดด้วยยังเชื่อว่าไม่มีใครรู้เรื่องที่เค้าป่วย

“อย่าพยายามปิดบังเลย ยามะจัง ชั้นรู้นะว่านายกำลังป่วยหนัก” ยามะจังได้ยินอย่างนั้นก้ออึ้งไป...น่ไอบะคุงรู้จริงๆเหรอเนี่ย...

“นี่ใช่ไม๊ สาเหตุที่นายบอกเลิกทักกี้ นายไม่ได้มีคนอื่นจริงๆใช่ไม๊” ไอบะยังซักต่อ ยามะจังได้แต่ก้มหน้าก้มตาไม่พูดอะไรเลย น้ำใสๆที่เริ่มเอ่อล้นดวงตาดูเหมือนว่าพร้อมที่จะพร่างพรูออกมา

“ได้ ถ้านายไม่พูด ชั้นจะไปบอกทักกี้” ไอบะพูดแล้วทำท่าจะลุกไป แต่ถูกยามะจังดึงไว้

“อย่านะ ได้โปรดล่ะไอบะคุง อย่าบอกอะไรทักกี้เลยนะ ผมขอร้อง” ยามะจังอ้อนวอนด้วยใบหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตา ไอบะเห็นสีหน้าและแววตาคู่นั้นของยามะจังก้อรู้สึกสงสารขึ้นมาจับใจแม้จะยังไม่รู้ว่ายามะจังเป็นอะไร เขาลงนั่งข้างยามะจังตามเดิม แล้วยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ ยามะจังรับไว้แต่ก้อไม่ได้ใช้

“ตกลง มันยังไงแน่” ยามะจังเงียบไปนานก่อนจะพูด

“ผมเป็นโรคหัวใจครับ” ไอบะได้ยินแค่นั้นก้ออึ้งพูดอะไรไม่ออก “จริงๆผมรู้มานานแล้วล่ะ แต่หลังๆนี้อาการไม่ค่อยดี หมอบอกว่าอาจจะอยู่ได้อีกไม่นาน” ไอบะที่ตอนนี้กำลังช็อคสุดขีด คำถามต่างๆมากมายที่เข้ามาในหัว ไม่มีอันไหนที่สามารถจะส่งต่อออกมาเป็นคำพูดได้เลย เค้าไม่ทันคิดมาก่อนว่ามันจะร้ายแรงขนาดนี้

“นะ..นาย...ล้อเล่นใช่ไม๊...ไม่จริงใช่ไม๊” ไอบะถามเสียงสั่น ยามะจังยังคงก้มหน้านิ่งไม่พูดอะไร แต่น้ำตาที่ไหลอาบแก้มนั้นตอบแทนได้ดี

“ทักกี้.. ยังไม่รู้สินะ” ยามะจังได้แต่ส่ายหน้าช้าๆ มือข้างหนึ่งกำผ้าเช็ดหน้าที่รับมาจากไอบะไว้แน่น “ทำไมล่ะ...ทำไมนายถึง..” ไอบะยังพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แต่ยามะจังแทรกขึ้น

“จะให้ผมบอกเขายังไง....ว่าผม...กำลังจะตาย” ไอบะได้ยินอย่างนั้นก้อไม่สามารถพูดอะไรต่อได้อีก มีเพียงน้ำตาที่หยดลงบนมือราวกับสายฝน ไอบะยกแขนขึ้นโอบกอดยามะจังที่นั่งสั่นด้วยความกลัวอย่างแผ่วเบาที่สุด....ทำไม...ทำไมนายถึงยอมเจ็บ.....อยู่คนเดียว

 

to be con

 

++HATE YOU, HATE ME++Chapter 8

 

เช้าวันต่อมาที่บ้านโอจัง

“อา........อืม.........อื้อ.......โอออ..จาง...”เสียงเล็กๆที่ครวญครางออกมาเบาๆภายใต้ร่างของชายอีกคนหนึ่งบนเตียงนุ่มๆ

โอจังที่ไซร้ใบหน้าอยู่ที่ซอกคอขาวๆ มือข้างหนึ่งก้อซุกซนที่หน้าอกเนียนๆ และอีกข้างหนึ่งที่ลูบไล้ที่เรียวขาขาวของจุน

“อา...... โอจัง......อ...ย่า.....”จุนพยายามจะปฏิเสธการกระทำของชายตรงหน้า แต่ร่างกายกลับทำในสิ่งตรงกันข้ามมือข้างหนึ่งที่อยู่ที่หน้าอกของโอจังเหมือนจะพยายามผลักโอจังออก แต่มืออีกข้างกลับโอบกอดคอของโอจังไว้แน่น

“จุน......”

“อ.....อืม....โอจะ.”

…..ปิ๊งป่อง.......เสียงออด(นรก)ที่ดังขึ้นหยุดการกระทำทั้งหมด

“โอ๊ยยยยยย ใครฟะ ขัดจังหวะจริ๊งงงง” โอจังพูดอย่างเสียอารมณ์.... นึกว่าเช้านี้จะได้อยู่กะจุน2ต่อ2นานๆซะอีก.....ก้อวันนี้เนื่องจากชายโชติดสอบชาวอาราชิทั้งหลายเลยได้อานิสงส์คือได้หยุดช่วงเช้าไปด้วย ส่วนตอนบ่ายก้อมีแค่ถ่ายแบบแล้วก้อให้สัมภาษณ์นิตยสารเท่านั้น

“โอจังลงไปดูสิ” จุนลุกขึ้นพูดด้วยหน้าที่ยังแดงไม่หาย “คนที่บ้านนายไม่อยู่เลยซักคนนี่นา”

“อืมๆ งั้นเดี๋ยวชั้นมานะ” โอจังจูบหน้าผากจุนเบาๆ ก่อนลุกขึ้นหยิบเสื้อมาสวม แล้งเปิดประตูเดินออกไป

 

“สวัสดีครับ” โอจังเดินมาเปิดประตูด้วยสีหน้าไม่ต้อนรับซักเท่าไหร่ แล้วก้อเห็นไอบะยืนยิ้มหน้าแป้นอยู่

“หวัดดีโอจัง” ไอบะทัก

“ฮ้าวววววว..... ไอบะจังเองเหรอ… มีธุระอะไรแต่เช้า” โอจังพูดพลางยกมือขึ้นปิดปากหาว แล้วเปิดประตูให้ไอบะเข้ามา

“อืมมมม ก้อ.... จุนล่ะ อยู่ข้างบนเหรอ” ไอบะพูดแล้วก้อทำท่าจะเดินขึ้นไปข้างบน แต่โดนโอจังดึงไว้

“เฮ้ยยยยย อย่าเพิ่ง” ...แหมก้อตอนนี้จุนยังเปลือยอยู่นี่นา จะให้ไอบะขึ้นไปเห็นได้ไงล่ะ.....

ไอบะดูจะงงๆ นิดหน่อย....ห้ามทำไมวะ.....ก่อนจะนึกขึ้นได้

“อะ..เออ ชั้นลืมไป นี่ชั้นมาขัดจังหวะพวกนายสินะเนี่ย โทษทีๆ... งั้นเดี๋ยวชั้นนั่งรอที่นี่นะ” ไอบะพูดแล้วก้อเดินไปนั่งลงบนโซฟาในห้องรับแขก “แล้วคนที่บ้านนายไปไหนหมดเนี่ย”

“เออ..ไม่รู้ ..รู้แต่ไม่อยู่” โอจังพูดพลางเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะเดินขึ้นข้างบน “เดี๋ยวชั้นมานะ”

 

ซักพักจุนก้อยิ้มร่าวิ่งลงมาตามไอบะขึ้นไปที่ห้อง

.....แอ๊ดดดด...เสียงประตูเปิด โอจังที่แต่งตัวเสร็จพอดีก้อหันมามอง

“มาแล้วๆๆๆ” จุนพูดแล้วกระโดดขึ้นไปนอนบนเตียง ส่วนไอบะก้อนั่งลงที่เตียงเช่นกัน

“ว่าไงไอบะจัง มีธุระอะไรเหรอ” ไอบะหันไปถามแล้วก้อลงนั่งข้างๆไอบะ ไอบะหน้าเครียดขึ้นนิดนึงก่อนพูด

“เมื่อวานชั้นไปหายามะจังมา” ไอบะพูดแค่นั้น จุนกะโอจังก้อหันมามองหน้ากัน จุนลุกขึ้นนั่งแล้วเขยิบเข้าใกล้อีก2คนมากขึ้น

“นาย..รู้อะไรเกี่ยวกับยามะจังด้วยเหรอ” โอจังถาม

“อืมม ขอโทษนะ ที่จริงเมื่อวานเช้าที่Studio ตอนนาย2คนคุยกัน ชั้นแอบยืนฟังอยู่น่ะ”

โอจังหันไปมองหน้าจุนอีกทีก่อนถามต่อ “แล้วนายก้อเลยไปถามเรื่องต่อจากเจ้าตัวด้วยตัวเองงั้นเหรอ”

“อื้ม คือชั้นมีเหตุผลของชั้นน่ะนะ” ไอบะรีบพุดเพราะรู้ว่าโอจังไม่เห็นด้วยกับการที่จะไปถามยามะจังตรงๆอย่างนั้น

“ชั้นก้อไม่ได้ว่าอะไรซะหน่อย...ช่างเถอะ” โอจังพูดแล้วยิ้มบางๆให้ไอบะ “สรุปว่านายรู้แล้วว่ายามะจังเป็นอะไรงั้นสิ”

ไอบะพยักหน้า1ที ไม่พูดอะไร

“แล้วมันอะไรล่ะ” จุนที่หาโอกาสจะแทรกอยู่นานแล้วเพิ่งจะได้พูดบ้าง

“ยามะจัง...เค้า......เป็น....โรค......หัวใจ” แค่ประโยคสั้นๆ ดูเหมือนไอบะจะใช้ความพยายามไม่น้อยที่จะพูดให้จบ จุนกะโอจังได้ยินก้ออึ้งพูดอะไรไม่ออก อาการคงไม่ต่างจากไอบะเมื่อวานไหร่

“เค้าขอร้องชั้นว่า ไม่ให้ไปบอกทักกี้ นี่ชั้นจะทำไงดีเนี่ย จะให้ชั้นปล่อยไปเฉยๆอย่างงี้ได้ยังไงกัน” ไอบะพูด น้ำเสียงบ่งบอกได้ถึงความเป็นกังวลอย่างที่สุด

โอจังที่พยายามใช้ความคิดอย่างหนัก ตอนนี้หน้าเครียดสุดๆจนคิ้วจะผูกกันอยู่แล้ว ส่วนจุนนั้น.........โอ๊ยยยแค่เรื่องไอบะจังกับนิโนะยังคิดแผนไม่ออกเลย แล้วนี่ยังทักกี้กะยามะจัง เฮ้ยแล้วโรคหัวใจเหรอ แล้วยามะจังจะตายไม๊เนี่ย โอ๊ยยยยย อะไรกันวะเนี่ย.....

“โอ๊ยยย คิดไม่ออกโว๊ยยยย” หลังจากที่นั่งคิดหน้าเครียดอยู่นาน โอจังก้อเก็บอารมณ์ไม่อยู่ ตะโกนเสียงดังออกมาจนจุนกับไอบะตกใจเล็กน้อย ทั้งคู่กระพริบตาปริบๆ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาเพราะขำกับอาการแปลกๆของโอจังที่นานๆจะมีให้แห็นซักที

++++++++++++++++++++

 

บ่ายวันนั้นที่Studio

จุน โอจัง และไอบะที่มาถึงก่อนเวลาก้อนั่งรอเพื่อนอีก2คน และรอstaffเตรียมงานอยู่

“วันนี้เค้าจะสัมภาษณ์เรื่องอะไรเหรอ โอจัง” จุนหันไปถาม

“รู้สึกว่าจะเป็นเรื่องsuki-kiraiน่ะ (หมายถึงสิ่งที่ชอบกับสิ่งที่เกลียดอ่ะจ้ะ) คงจะสัมภาษณ์แยกๆกันมั้ง”

“ที่ถ่ายแบบก้อถ่ายแยกใช่ไม๊”

“อืมมม คงงั้นมั๊ง”

........แอ๊ดดดด....เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมร่างเล็กที่วิ่งเข้ามา

“นิโนะมาแล้ว” จุนพุดเมื่อเห็นนิโนะ ไอบะได้ยินก้อรีบหันไปมองแล้วลุกเดินเข้าไปหา

“นิโนะ.....อ้าว ทำไมตัวเปียกมาล่ะ ข้างนอกฝนตกเหรอ” ไอบะถาม ..ในStudioมันเสียงดังมากจนไม่ได้ยินเสียงฝนจากข้างนอกเลย

“อืมม เพิ่งตกน่ะ แต่หนักพอดูเลย โชคดีที่ไม่เปียกมาก” นิโนะพูดเพื่อไม่ให้ไอบะเป็นห่วงทั้งๆที่จริงแล้วก้อเปียกไม่น้อยเลย

“อ๊ะ หนาวไม๊เนี่ย เดี๋ยวชั้นให้ทีมงานหาผ้าขนหนูให้นะ” ไอบะพูดเสร็จก็รีบวิ่งไป นิโนะก้อเดินมานั่งข้างๆจุนกะโอจัง

จุนกะโอจังที่แอบดูคู่นี้อยู่เห็นก้อหันมายิ้มเจ้าเล่ห์ให้กัน ซักพักไอบะก้อกลับมาพร้อมผ้าขนหนู แล้วก้อจัดการเช็ดผมให้นิโนะ นิโนะตอนนี้ใบหน้าที่อยู่ใต้ผ้าขนหนูผืนใหญ่ก้อมีสีแดงระเรื่อขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ท่าจะหุบลงได้ยาก

“เอ้าเสร็จแล้ว” ไอบะพูดแล้วยกผ้าขนหนูขึ้น นิโนะหุบยิ้มแทบไม่ทันแต่หน้าก้อยังแดงอยู่

“อืมม ..ไปให้ช่างเป่าผมให้แห้งอีกทีดีกว่ามั๊ง จะได้ไปแต่งตัวเลยด้วย” ไอบะพูดแล้วก้อจูงมือนิโนะให้ลุกไปโดยไม่ฟังคำตอบ จุนกะโอจังมองตามแล้วก้อหันมายิ้มให้กันอีก

“ท่าทางจะไปได้ดีแฮะ คงไม่ต้องช่วยแล้วมั้ง” โอจังพูด

“อืมม ชั้นอุตส่าห์คิดแผนได้แล้วเชียว” จุนว่า

“หา!! แผนอะไรๆ” โอจังหันมาสนใจทันที

“ไว้รอโชมาแล้วชั้นเล่าทีเดียวละกัน” จุนตอบ “ว่าแต่ฝนตกอย่างงี้โชจะมาทันหรือเนี่ย”

“อืมจริงด้วย แต่ไม่เป็นไรมั้งยังไงก้อถ่ายเดี่ยวสัมภาษณ์เดี่ยวอยู่แล้ว” โอจังว่าพลางมองไปที่ประตูเผื่อว่าจะเห็นนายโชเปิดประตูเข้ามา แต่ก้อไม่มีวี่แวว

“โอโนะคุง มัตสึจุน แต่งตัวได้แล้วนะ” เสียงstaffตะโกนมาเรียก

“คร๊าบบบบบบ” ทั้งคู่ตะโกนตอบแล้วลุกเดินไปตามเสียงเรียก

“โชคุงยังไม่มาอีกเหรอ” staffคนเดิมถาม

“ยังเลยครับ” โอจังตอบ

“เดี๋ยวผมโทรตามเองครับ” จุนว่าแล้วก้อหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นโทรหาชายโช “ฮัลโหลโชเหรอ นายอยู่ไหนเนี่ย .....อืม..........เหรอ.........เออๆ....เข้าใจแล้ว โอเค” พูดเองคนเดียวเสร็จสรรพแล้วก้อวางหูไป

“โชบอกว่ารถติดอยู่ แต่ใกล้ถึงแล้ว อีกประมาณครึ่งชม.ก้อคงถึง”จุนรายงาน

“อืม ดี งั้นนาย2คนไปแต่งตัวเตรียมถ่ายแบบก่อนละกัน ... แล้วก้อเดี๋ยวตกลงสัมภาษณ์แบ่งเป็น2กลุ่ม พวกนายกับโช แล้วก้ออีกกลุ่มนิโนะกับไอบะนะ ฝากบอก2คนนั้นด้วย” staffชี้แจงงานก่อนจะเดินไปเตรียมงานต่อ

จุนกะโอจังรับคำแล้วเดินเข้าห้องแต่งตัวไป ไม่นานไอบะกะนิโนะที่เข้ามาก่อนก้อพร้อมสำหรับการถ่ายแบบแล้วเดินออกไป ภายในห้องจึงเหลือแค่จุนกะโอจังเท่านั้น.....

เวลาผ่านไป จุนกะโอจังก้อแต่งตัวเสร็จแล้ว ได้แต่นั่งรอชายโชอยู่ ส่วนไอบะนั้นก้อถ่ายแบบเสร็จเรียบร้อยแล้ว กำลังยืนดูนิโนะที่ใกล้จะเสร็จแล้วเหมือนกัน

“ขอโทษที่มาสายครับ” เสียงชายโชตะโกนแล้วตามมาด้วยเสียงหอบทันทีที่เปิดประตูเข้ามา

“เอ้า โชคุงรีบไปแต่งตัวซะ”staffเร่งทันที

“ครับ” โชรับคำแล้วรีบเดินเข้าห้องแต่งตัวไป

 “อ้าวมาแล้วเหรอ” จุนที่นั่งรออยู่แล้วเรียกเมื่อเห็นโชเปิดประตูเข้ามา

“อื้ม” โชตอบแล้วลงนั่งให้ช่างแต่งหน้าทำผมให้  ไม่นานพอเสร็จช่างก้อเก็บของเดินออกไป จุนเลยได้โอกาสเล่าแผนเรื่องของไอบะกะนิโนะให้ทังโชและโอจังฟัง ก่อนที่ทั้ง3คนจะออกไปถ่ายแบบในส่วนของแต่ละคน

 

ส่วนไอบะและนิโนะในตอนนั้นก้อกำลังให้สัมภาษณ์กันอยู่อย่างสนุกสนาน

“คำถามสุดท้ายแล้วค่ะ... สำหรับคนที่รักที่สุด และเกลียดที่สุดล่ะคะ มีไม๊คะ”

“โห.. ตอบยากนะครับ ผมรักตั้งหลายคน ครอบครัว..เพื่อนๆ..แล้วก้อสุนัขที่บ้านด้วย.เอ๊ะแต่นั่นไม่ใช่คนนี่นา ฮะๆๆ” ไอบะตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ส่วนคนที่เกลียดน่ะเหรอ คงไม่มีหรอกฮะ อืมมมม ถึงมีจริงผมก้อไม่บอกหรอก”

“แล้วนิโนะคุงละคะ”

“อืมม พูดถึงคนที่เกลียดที่สุดน่ะ เคยมีอยู่คนนึงนะครับ” นิโนะพูดเสียงเรียบๆ เหมือนเคย แต่สิ่งที่พูดสร้างความสนใจให้กับคนตรงหน้าไม่น้อย ไอบะหันมามองหน้านิโนะด้วยอาการสงสัยปนกังวลเล็กน้อย....นิโนะเกลียดใครด้วยเหรอ...... คงไม่ใช่ทักกี้หรอกนะ....

“ผมน่ะ มีคนที่รักมากที่สุดคนนึง แต่เค้าน่ะกลับไม่เคยมองเห็นความรักของผมเลย แต่กลับมอบความรักทั้งหมดที่เค้ามีให้คนอื่น ทั้งๆที่ผมอยู่ใกล้ๆแต่เค้ากลับมองเลยไปเสมอ” นิโนะหยุดไปนิดนึง ก่อนที่รอยยิ้มอบอุ่นจะผุดขึ้นบนใบหน้า “แต่ผมไม่เคยนึกเกลียดคนๆนั้นเลยนะครับ ยังไงเค้าก้อยังเป็นคนที่ผมรักที่สุด แต่ผมกลับนึกเกลียดตัวเอง....เกลียดตัวเองที่คอยนึกถึงแต่คนๆนั้นโดยที่เจ้าตัวไม่เคยรับรู้อะไรเลย เกลียดตัวเองที่ไม่สามารถทำให้เค้าหันมามองได้ เกลียดตัวเองที่ไม่ว่ายังไงก้อไม่สามารถเกลียดคนๆนั้นได้เลย” ไอบะฟังแล้วหันมามองหน้านิโนะที่สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มซึ่งขัดกับคำพูดของเขาเหลือเกิน “แต่ตอนนี้ผมไม่คิดอย่างนั้นแล้วล่ะ มันเป็นความคิดที่แย่มากเลยนะ ผมว่า ...การที่เรามีความรักให้ใครซักคนมันเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่มากเลย ไม่ว่าเค้าจะรักเราตอบหรือไม่ ....อืมม......ไม่รู้สิครับ ผมว่าแค่การที่เรามอบความรักให้คนอื่นแค่นั้นมันก้อดีมากพอแล้วล่ะ”

“แหม แฟนๆรู้อย่างนี้คงจะอกหักกันไปตามๆกันแน่ๆเลยนะคะ.... ยังไงวันนี้ขอบคุณมากนะคะ” ทีมงานสัมภาษณ์กล่าวตัดบทง่ายๆ เพราะยังต้องไปสัมภาษณ์อีก3คนที่เหลืออีก ส่วนไอบะที่น้ำตาคลอ แต่ก้อพยายามกลั้นไม่ให้ไหลลงมา  นิโนะเห็นก้อยื่นผ้าเช็ดหน้าให้พร้อมรอยยิ้มอบอุ่นเช่นเคย ไอบะที่กลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวแล้วรับเช็ดหน้ามาแล้วยิ้มตอบเช่นกัน.....

 

เวลาผ่านไปจนกระทั่งงานเสร็จทั้งหมด เสียงStaffตะโกนขอบคุณคนทั้งstudio แล้วก้อกำลังช่วยกันเก็บขาวเก็บของ เพราะตอนนี้ข้างนอกก้อมืดมากแล้ว ส่วนหนุ่มๆสุดหล่อทั้ง5ตอนนี้ก้อกำลังแต่งตัวเตรียมกลับกันซะทีแต่เพราะความอืดอาดยืดยาดของจุนกว่าจะเสร็จกันเรียบร้อยก้อดูเหมือนว่าStaffคนอื่นเค้าจะกลับไปกันเกือบหมดแล้ว ไฟในตึกเริ่มถูกปิดไล่ลงจนเหลือแสงสว่างเพียงไม่มาก

“นิโนะไปห้องน้ำเป็นเพื่อนหน่อยดิ” โชที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วหันมาเรียกนิโนะที่นั่งรอเพื่อนๆที่เหลืออยู่

“ไปคนเดียวสิวะ ตัวออกโต ไปห้องน้ำคนเดียวก้อไม่ได้”

“ก้อมันมืดแล้วนี่นา นายดูสิ ไปเหอะน่า” โชพูดแล้วก้อลากนิโนะเดินออกนอกห้องไปโดยไม่สนใจว่านิโนะดูจะไม่เต็มใจซักเท่าไหร่ ส่วนพวกที่เหลืออยู่ในห้องนั้น...

“เฮ้ยยยยย โอจัง เห็นล็อคเก็ตของชั้นรึป่าว” อยู่ๆจุนก้อตะโกนขึ้นเสียงดังจนคนอื่นตกใจ

“อะ..อะไรล็อคเก็ตไหน” โอจังถาม

“ก้อล็อคเก็ตอันนั้นไง อันนั้นอ่ะ เนี่ยสงสัยต้องต้องตกอยู่แถวๆset.ที่ถ่ายแบบแน่เลยโอจังไปช่วยกันหาหน่อยสิ..ไอบะจังรอแป๊บนึงนะ เดี๋ยวมา” จุนพูดเองเออเองเสร็จสรรพ โดยไม่เปิดโอกาสให้คนอื่นแทรกแล้วก้อลากโอจังออกจากห้องไปทันที

ส่วนโชกับนิโนะที่กำลังเดินกลับมานั้น...

....แอ๊ดด.. นิโนะเปิดประตูเข้าไป เห็นไอบะอยู่คนเดียว “อ้าววแล้ว...”

.....โครม....โชที่ยืนอยู่ข้างหลังนิโนะถีบนิโนะเข้าไปในห้องจนชนกับไอบะที่กำลังเดินเข้ามาหา แต่โชคดีที่ยังไม่ล้ม

....ปัง....โชปิดประตูทันทีที่ถีบนิโนะเข้าห้องไปเรียบร้อย ส่วนจุนที่ยืนแอบอยู่หน้าห้องก้อจัดการล็อคประตูซะ

“เฮ้ยยยยย พวกนาย เล่นอะไรวะ เปิดเดี๋ยวนี้นะ” นิโนะตะโกนเรียก พลางทุบประตูเสียงดังไม่หยุด แต่ดูเหมือนคนข้างนอกจะไม่ได้สนใจเลย

“นายแน่ใจเหรอว่าทำถูกแล้วล่ะ” โอจังหันมาถามจุนที่ดูเหมือนจะกำลังสนุกกับการแกล้งเพื่อนมากกว่า จุนไม่ตอบอะไร แต่หันมายิ้มให้แล้วก้อลากโอจังกับโชออกจากตึกไปด้วยกัน

“เฮ้ยยยยย พวกแก ไอ้บ้าเอ๊ยยย เปิดเดี๋ยวนี้........”

 

to b con

 

++HATE YOU, HATE ME++Chapter9

 

“แล้วจะขัง2คนนั้นไว้นานแค่ไหนเนี่ย” โอจังถามขึ้น เป็นห่วงไอบะและนิโนะ

“อืมม เอาไออีอ่ะ” จุนพูดทั้งๆอาหารเต็มปาก แบบไม่ค่อยใส่ใจนัก

“เฮ้ย!! จะกินจะพูดเอาซักอย่างสิ น่าเกลียดจริง” โชว่า

“ก้อกะว่าจะปล่อยไว้ถึงพรุ่งนี้เลยน่ะ พวกนายว่าไงล่ะ” จุนพูดหลังจากกลืนอาหารลงคอไปเรียบร้อย

“เฮ้ย!!!! เอาจริงดิ” โอจังตกใจมาก “แล้วถ้ามันเกิดอยากเข้าห้องน้ำ ทำไงวะ”

“เออ จริงด้วย” จุนนึกได้ก้อหน้าเครียดขึ้นมานิดนึง “งั้นซัก2-3ชม.พอม๊ะ”

“แค่2-3ชม. มันจะทำอะไรกันได้เรอะ” โชถาม

“แล้วนายจะให้มันทำอะไรกันล่ะ” จุนหันไปถามหน้าทะเล้น โชเลยรีบปฏิเสธ

“เฮ้ย!! ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง ชั้นไม่ได้คิดอย่างที่นายคิดหรอกน่า”

“แล้วนายรู้ได้ไงว่าชั้นคิดอะไร” จุนยังไม่ยอม

“เฮ้ยๆ พอที จะเถียงกันอีกนานไม๊” เป็นหน้าที่ของโอจังอีกแล้วที่ต้องคอยห้ามศึกของเจ้า2ตัว เอ๊ยยย 2คนนี้ โอจังพูดพลางส่ายหัว แล้วคีบเทมปุระชิ้นใหญ่ยัดปากจุน ก่อนที่จุนจะเถียงอะไรออกมาอีก....เออ มันจะได้หยุดพล่ามซะที.... “งั้นตกลงซักเที่ยงคืน ไปเปิดประตูให้พวกนั้นละกัน” โอจังว่าหลังจากยกนาฬิกาขึ้นดู..นี่ก็จะ3ทุ่มแล้ว

“เอ่อ..พวกนายไปกัน2คนได้ม๊ะ เดี๋ยวชั้นต้องมีเตรียมสอบอาทิตย์หน้าอีก” โชพูด รู้สึกผิดเล็กน้อยที่ไม่ได้อยู่ช่วยทั้งๆที่เคยบอกว่าจะคอยช่วยนิโนะแท้ๆ

“โอเคได้เลย นายไม่ต้องห่วง” จุนตอบหลังจากที่กลืนเทมปุระลงไปแล้ว

“ใช่ ตั้งใจอ่านหนังสือดีกว่า นายน่ะ ทางนี้พวกชั้นจัดการเอง” โอจังพูดบ้าง

“โทษทีนะ” โชขอโทษเพื่อนๆอีกที แต่ทั้งจุนและโอจังก้อยิ้มตอบไม่ว่าอะไร“ว่าแต่..นายเอากุญแจห้องมาได้ไงวะจุน” โชถาม โอจังเองก้ออยากรู้ หันหน้ามามองจุน รอฟังคำตอบด้วย

“อ๋อ ก้อเมื่อกี้ staffเค้าจะรีบกลับ แต่เห็นพวกเรายังไม่เสร็จ เค้าเลยให้กุญแจไว้ แล้วบอกให้ช่วยปิดให้”

“อ้อ..งั้นเหรอ” ทั้งคู่พยักหน้ารับ.. “หา!!!! งั้นก้อแสดงว่าที่เมื่อกี้นายมัวแต่อืดอาดอยู่ก้อเป็นแผนเรอะ” โอจังหันมาถาม เพราะนึกได้ว่าเมื่อกี้ที่ทุกคนเสร็จกันช้าก้อเพราะจุนคนเดียวนั่นแหละ จุนหันมายิ้มแก้มตุ่ยเพาะอาหารเต็มปาก แล้วยักคิ้วให้แทนคำตอบ

 

“อ๊ะ!! ฝนตกอีกแล้วเหรอเนี่ย” โอจังพูดเมื่อเปิดประตูออกจากร้านอาหารมาเตรียมจะกลับแต่กลับเจอฝนซะนี่

“งั้นเดี๋ยวชั้นไปส่งพวกนายเอง” โชพูด

“เย้ๆ.. งั้นไปส่งที่บ้านชั้นละกัน เพราะว่าใกล้studioมากกว่าบ้านโอจัง” จุนพูดแล้วหันไปมองหน้าโอจังเหมือนจะถามว่า ..โอเคนะ....โอจังพยักหน้าไม่ว่าอะไร แล้วทั้ง3คนก้อขึ้นรถคันหรูของนายโชไป.......

++++++++++++++++++

 

ที่studioตอนนั้น

“เฮ้ย!! ไอ้เพื่อนเวร เล่นอะไรของมันวะ” นิโนะที่เดินไปเดินมา ยังบ่นไม่เลิกซะที แม้ว่าลึกๆจะดีใจที่ได้อยู่กะไอบะ2ต่อ2 แต่ก็เป็นห่วงว่าไอบะจะเป็นไรไม๊ (เค้าจะเป็นอะไรได้ ถ้านายไม่ทำห๊า ตาลิง)

“พอเหอะ เดี๋ยวพวกนั้นก้อคงจะมาเปิดให้เองแหละ” ไอบะพูดเหมือนไม่ค่อยใส่ใจอะไรมาก นิโนะได้ยินก้อนั่งลงตรงข้ามไอบะ

“ร้อนจัง” นิโนะบ่นต่ออีก หลังจากที่โวยวายไม่ได้หยุดมานานพอดู ก็จะให้ไม่ร้อนได้ไง นี่มันในตึก แอร์ก้อถูกตัดไปแล้ว แถมswitchก้ออยู่ด้านนอกห้องอีก

“ก็นายเล่นเดินไปเดินมาอยู่อย่างนี้จะไม่ร้อนได้ไงล่ะ” ไอบะพูดยิ้มๆ

นิโนะถอดเสื้อเชิ้ตตัวนอกออก แล้วก็จัดการปีนเก้าอี้ขึ้นไปเปิดช่องระบายอากาศเพื่อให้มีลมเข้ามาบ้าง

“อ๊ะ” ข้างนอกฝนตกหนักพอดู พอเปิดหน้าต่าง ฝนก้อเลยสาดเข้ามาโดนนิโนะเต็มๆ

“อ้าว เป็นไรไม๊นิโนะ” ไอบะทัก

“ไม่เป็นไรๆ” นิโนะรีบปฏิเสธ กระโดดลงจากเก้าอี้แล้วยกแขนขึ้นเช็ดหน้า แต่ดูยังไงก้อยังเปียกอยู่ดี

ไอบะลุกขึ้นเดินไปใกล้ไอบะ แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นเช็ดให้นิโนะอย่างเบามือ เล่นเอานิโนะหน้าแดง แถมใจเต้นไม่เป็นจังหวะเอาซะเลย

“เสร็จแล้ว” ไอบะยิ้มหวานให้ ช่างไม่รู้เลยว่ารอยยิ้มนั้นทำเอานิโนะยืนแทบไม่ติดพื้นแล้ว

“ขะ....ขอบใจ” นิโนะตอบหน้าแดงๆ ดูเหมือนไอบะเองก้อคงจะรู้สึกได้เหมือนกัน

แล้วทั้งคู่ก้อกลับลงนั่งที่เดิม

++++++++++++++++++++

 

กลับไปที่จุนกะโอจังดีกว่า หลังจากที่นายโชพาทั้งคู่มาส่งที่บ้านจุนแล้ว...

“เฮ้อ~~~~” จุนเปิดประตูเข้าห้องไป เปิดไฟแล้วกระโดดขึ้นไปนอนบนเตียง

“แล้วเราจะทำอะรดีล่ะ ต้องรอถึงตั้งเที่ยงค..” ยังพูดไม่ทันจบ โอจังก้อปิดไฟซะนี่ “เล่นอะไรน่ะ โอจางงง” จุนพูดเสียงสั่นเล็กน้อย เพราะพอจะรู้ว่าโอจังจะทำอะไร

“ไม่เห็นต้องถามนี่นา” เสียงโอจังดังขึ้นตรงหน้า หลังจากที่โอจังพาร่างตัวเองขึ้นมาคร่อมตัวจุนบนเตียงเรียบร้อย แม้จะปิดไฟ แต่แสงจากด้านนอกที่ส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาก้อมากพอที่จะให้ทั้งคู่มองเห็นกันละกัน

“อ..อีกแล้วเหรอ โอจัง”

“ก็แน่ละ เมื่อเช้าไอบะจังดันมาขัดจังหวะนี่นา” โอจังยิ้มหวานตอบ ก้มลงประกบปากสวยๆของจุน แล้วค่อยๆเลื่อนต่ำลงมาที่ซอกคอ มือทั้ง2เริ่มซุกซนอยู่ภายใต้เสื้อของจุน ทำอาจุนหน้าแดงไปหมดแล้ว

“โอจางงง...” จุนพยายามจะดันมือของโอจังออก แต่ดูเหมือนร่างกายมันจะไม่ค่อยทำตามซะเท่าไหร่ ก้อโอจังทำซะจุนไม่เหลือแรงจะต้าน

“โอจังค่อยๆถอดเสื้อของจุนออกอย่างเอบามือก่อนจะพรมจูบไปทั่วร่างของจุน ยิ่งทำเอาจุนเสียวจนตัวเกร็งมากขึ้น

“อ๊า~~~~    อืม..โอจ......”

(เฮ้อ~~ ßถอนหายใจนี่แปลว่าอะไรเนี่ย ^^”)

 

จุนลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืด ภายในอ้อมกอดของชายคนรัก จุนหันไปมองหน้าโอจังที่หลับสนิทอยู่ข้างๆแล้วยิ้มออกมา ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบนาฬิกาขึ้นดู.......อ้อ ตี3..... “ห๊า!!!ตี3” จุนแหกปากร้องแล้วลุกขึ้นทันที”เฮ้ย!! โอจังตื่นๆๆๆ”

“อืมมม....” โอจังตอบเสียงงัวเงียทั้งยังหลับตาอยู่

“โอจังงง ตี3แล้วนะ”

“อืมม แล้วไงล่ะ” โอจังไม่สนใจทำท่าจะนอนต่อ....”ห๊า!!! ตี3....เวรกำ”..ตั้งใจจะไปเปิดประตูให้นิโนะกะไอบะตั้งแต่เที่ยงคืน นี่ปาเข้าไปตี3แล้ว 2คนนั้นจะเป็นไงบ้างเนี่ย..... แล้วทั้งคู่ก้อรีบแต่งตัวเพื่อออกไปStudio

++++++++++++++++++++

 

ก่อนหน้านั้นไม่นานที่Studio

“เฮ้อ~~ ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมยังไม่มาเปิดอีกนะ จะให้นอนที่นี่ทั้งคืนจริงเหรอเนี่ย” นิโนะก้อยังบ่นอยู่อีก ใจนึงนิโนะน่ะกลัวตัวเองจะอดใจไม่ไหวแล้วทำอะไรไอบะขึ้นมา

“ฮัดเช้ย” ไอบะจามออกมา

“ไอบะ หนาวรึป่าว”  พอเปิดหน้าต่างฝนมันสาดเข้ามาก้อเลยทำให้หนาวเล็กน้อย แต่พอปิดหน้าต่างมันก้อร้อนยังกะซาวน่า แล้วจะให้ทำไงเนี่ย

“นิดหน่อยเอง ไม่เป็นไรหรอก” ไอบะตอบ

“ได้ไง นายยิ่งไม่ค่อยแข็งแรง ... เอ้า เอาเสื้อเชิ้ตของชั้นไปใส่สิ” นิโนะพูดแล้วยื่นเสื้อตัวนอกของเค้าให้

“แล้วนายล่ะนิโนะ” ไอบะรับเสื้อจากนิโนะไปเพราะรู้สภาพร่างกายตัวเองดี แต่ก้อยังเป็นห่วงนิโนะ

“ชั้นไม่เป็นไรหรอก” นิโนะยิ้มให้เพื่อให้ไอบะสบายใจ

ไอบะลุกขึ้นมาลงนั่งข้างๆนิโนะ แล้วยกเสื้อคลุมเค้าทั้ง2ไว้ด้วยกัน “ห่มด้วยกันละกัน” ไอบะยิ้มให้

“อะ...อืม” นิโนะหน้าแดงไปถึงหูอีกแล้ว

หน้าของทั้งคู่ใกล้กันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันถ้าเพียงไม่มีเสียงฝนจากด้านนอกที่ดังอยู่ตลอด แต่ก้อดูเหมือนทั้งคู่จะไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว โดยเฉพาะนิโนะที่แทบจะอดใจไม่ไหวแล้ว ริมฝีปากอิ่มสวยของไอบะที่อยู่ตรงหน้าพยายามเชิญชวนเค้าเหลือเกิน นิโนะพยายามชั่งใจอยู่แต่ร่างกายดูจะไม่ฟังอะไรแล้ว เค้าก้มลงประกบปากตัวเองกับริมฝีปากคู่นั้นอย่างนุ่มนวลที่สุด ไอบะเองก้อไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจเค้าเลย นิโนะค่อยเลื่อนตัวเองลงจูบที่ซอกคอของไอบะแล้วก้อ...

“เฮ้ย!!!เป็นไงบ้างงงงง” เสียงจุนดังขึ้นพร้อมแสงสว่างที่ส่องเข้ามาทางประตู ทำให้ทั้งคู่รีบผละออกจากกัน แต่ดูเหมือนจะช้าไปซะแล้ว จุนกะโอจังเห็นทั้งคู่ก้อเป็นอึ้งแถมหน้าแดงตามกันไปหมด

 

แล้วทั้ง4คนก้อพากันกลับบ้าน โอจังกลับกับจุนเหมือนเดิม ส่วนนิโนะอาสาเดินไปส่งไอบะที่ห้องก่อน

“ขอบใจที่มาส่งนะ” ไอบะพูด เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องตัวเอง

“อืมมม เมื่อกี้ขอโทษนะ” นิโนะพูด ไอบะยิ้มตอบไม่ว่าอะไรพลางส่ายหัวช้าๆ

“งั้นชั้นกลับนะ หลับฝันดีล่ะ” นิโนะพูดแล้วหันหลังจะเดินออก

“เดี๋ยวนิโนะ” ไอบะเรียก นิโนะหันกลับมามองตามเสียงนั้น “ค้างที่นี่ไม๊”

นิโนะตกใจไม่น้อย ยังไม่ทันคิดว่าจะทำยังไง แต่ขาเค้าก้อพาร่างนั้นเดินเข้าห้องของไอบะไปแล้ว แล้วประตูห้องก้อถูกปิดลง....

 

To b con

 

++HATE YOU, HATE ME++Chapter10

 

ปัง!!!สิ้นเสียงปิดประตู นิโนะก้อตรงเข้าสวมกอดร่างบางตรงหน้า ก่อนที่จะประทับริมฝีปากตัวเองกับริมฝีปากอวบอิ่มคู่นั้น จูบที่นุ่มนวล หอมหวานแต่เนิ่นนาน ตอนนี้สมองของนิโนะไม่สามารถสั่งการอะไรได้อีกแล้ว มีเพียงคำว่ารัก รักชายร่างบางตรงหน้านี่อย่างที่สุด ทั้งคู่พยายามพาร่างของตัวเองเข้าใกล้เตียง ไอบะนั่งลงที่เตียงแล้วค่อยๆเขยิบถอยหลังขึ้นไป นิโนะค่อยๆดันให้ร่างนั้นเอนลงอย่างเบามือ ก้มลงจูบอีกครั้งแล้วค่อยๆเลื่อนตัวต่ำลงไปที่ซอกคอ นิโนะสอดมือเข้าใต้เสื้อของไอบะแล้วค่อยๆถอดมันออก ไม่นานเสื้อผ้าของทั้งคู่ก้อกองอยู่ข้างเตียง นิโนะก้มลงจูบไอบะอีกครั้ง จูบที่นุ่มนวลที่สุด มือข้างหนึ่งที่ลูบไล้หน้าอกของไอบะทำเอาไอบะเสียวจนตัวเกร็ง

“อ๊ะ...นิโนะ....” สองแขนของไอบะยกขึ้นโอบรอบคอของนิโนะไว้แน่น

“ไอบะ ชั้นรักนาย”..........

+++++++++++++++++++

 

เช้าวันต่อมาที่Studio

“อรุณสวัสดิ์” เสียงใสๆของจุนที่ดังขึ้นเมื่อประตูเปิดออก โดยมีโอจังเดินตามหลังมาติดๆ ภายในห้องซ้อมมีเพียงชายโชนั่งหว่าวอยู่คนเดียว

“อ๊ะ อรุณสวัสดิ์” โชเงยหน้าขึ้นจากตำราทักเพื่อน2คนที่เดินเข้ามา

“ไหงวันนี้นายมาคนแรกได้ล่ะเนี่ย” โอจังทักขึ้น

“ก้อพวกนายมาสายกันเองน่ะสิ” โชตอบแล้วก้อทำท่าจะก้มลงอ่านหนังสือต่อ แต่นึกขึ้นได้ “ว่าแต่เมื่อวานเป็นไงบ้างล่ะ ไอบะจังกะนิโนะน่ะ”

“จุนกะโอจังได้ยินก้อหันมามองหน้ากัน จุนหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อยแล้วก้อได้แต่หัวเราะแห้งๆไม่พูดอะไรจนโชงงๆ โอจังเลยทำหน้าที่เล่าซะเอง

โป๊ก!!! โชฟังเรื่องจากโอจังจบก้ออดโมโหนู๋จุนไม่ได้....ขอเขกหัวมันซักทีเหอะ.....

“โอ๊ย!! เจ็บนะ” จุนยกมือขึ้นลูบหัวตัวเอง “ก้อจะไปรู้ได้ไงล่ะว่ามันกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกันอยู่”

“ทำเสียแผนหมดเลยนะแก” จุนได้แต่ก้มหน้ารับ อยากจะเถียงใจจะขาดแต่ทำไงได้......เราผิดเองจริงๆนี่นา.....โอจังเห็นก้อยกมือขึ้นลูบหัวจุนเบาๆด้วยความเอ็นดู

“ไม่หรอก อย่างน้อยพวกนั้นก้อก้าวไปอีกขั้นแล้วล่ะ” โอจังพูดยิ้มๆ

“เออใช่!!!” จุนตะโกนจนเพื่อนอีก2คนตกใจ “ลืมเอากุญแจไปคืนstaff.... เดี๋ยวชั้นมานะ” ว่าแล้วก้อวิ่งออกไป....

 

เกือบจะเที่ยงแล้วไอบะกะนิโนะก้อยังไม่โผล่มาซะที โชก้อได้แต่ก้มหน้าก้มตาดูตำราต่อไป ส่วนจุนกะโอจังตอนนี้ก้อสลบไสลไปเรียบร้อย

“ขอโทษที่มาสาย” ไอบะตะโกนดังเข้ามา ตามด้วยนิโนะ

“ขอโทษๆๆ”

“อ้าว มากันแล้วเรอะ” โชเงยหน้าขึ้นทัก

ส่วนโอจังพอได้ยินเสียงไอบะตะโกนเข้ามาก้อลืมตาตื่น “อ้าว มากันแล้วเหรอ” แล้วก้อหันไปปลุกจุนที่ยังตั้งหน้าตั้งตาหลับไม่รู้เรื่อง “เฮ้ย!! จุน ตื่นๆๆ ไอบะจังกะนิโนะมาแล้ว”

“หา......” จุนตอบเสียงงัวเงีย แล้วค่อยๆดันตัวเองให้ลุกขึ้น “อ้าวไอบะจัง นิโนะ”

“ไปอดหลับอดนอนมาจากไหนล่ะจุน” ไอบะแซวเล่น จุนก้อยิ้มแห้งๆตอบไม่พูดอะไร.......ก้อรู้ๆอยู่จะถามทำไม.......

“แล้วทำไมถึงมาพร้อมกันได้ล่ะ......หรือว่า.....” จุนเอาคืนบ้าง

“เอ่อ..ก้อ...” ไอบะอ้ำอึ้ง แต่หน้าแดงจนไม่ต้องบอกก้อพอจะรู้คำตอบแล้วล่ะ

“จะเที่ยงแล้ว ไปกินข้าวกลางวันกันก่อนแล้วค่อยมาซ้อมละกันนะ” หัวหน้าทีม โอจังพูด

“ขอโทษอีกทีที่พวกชั้นมาสาย” นิโนะขอโทษเพื่อนๆอีกที โชตบไหล่นิโนะเบาๆแล้วยิ้มให้ แล้วทั้งหมดก้อพากันออกไปกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา

 

หลังจากกินข้าวเสร็จ ทุกคนก้อกลับมาซ้อมเต้นต่อ

......Baby do you know me ashita ni mukatte nais….

“อ้าว ทำไมเหรอโอจัง” จุนถามขึ้นเมื่ออยู่ๆโอจังก้อเดินไปปิดเทปซะเฉยๆ

“ถามไอบะจังสิ” โอจังตอบ จุนทำหน้างงๆ แล้วหันไปมองไอบะ โชกะนิโนะก้อเช่นกัน

“เอ๋ อะไรล่ะ ชั้นทำไมเหรอ” ไอบะก้องงเหมือนกันแฮะ

“ก้อดูนายเต้นสิ ยกขาแทบจะไม่ขึ้นอย่างนั้นน่ะ” โอจังว่า

พอได้ยินอย่างนั้น ทุกคนก้อพอจะรู้ว่าเป็นเพราะอะไร ส่วนไอบะกะนิโนะน่ะ หน้าแดงไปถึงไหนแล้ว

“เหอๆ ใครกันนะทำกะไอบะจังของเราได้” จุนทำหน้าทะเล้นใส่นิโนะ

“เจ้าบ้า” นิโนะพูดแล้วยกมือขึ้นผลักหัวนู๋จุน

“งั้นวันนี้เลิกซ้อมแค่นี้ละกัน” โอจังพูดตัดบท

“อ้าว เอางั้นเลยรึ” โชถาม นี่มันเพิ่งจะบ่ายกว่าๆเองนี่นา

“อืม ก้อท่าทางไอบะจังจะไม่ค่อยไหวนะ”

“เอ่อ ขอโทษนะ” ไอบะพูดทั้งหน้าแดงๆ “มาก็สายแล้วยังทำพวกนายเสียงานอีก”

“ไม่เป็นไรหรอก ถือว่าพักซักวัน” โอจังยิ้มให้

“ดี ชั้นจะได้กลับไปนอนต่อ ฮ้าววว” จุนพูดสีหน้าแบบดีใจสุดๆที่ไม่ต้องทำงาน ก่อนจะอ้าปากหาว

“อืมใช่” โอจังพูดแล้วก้อเข้าไปโอบไหล่จุน แล้วยิ้มแปลกๆ

“เฮ้ยๆๆ” จุนผลักโอจังออก “มาใช่เช่ยอะไร โอจังก้อกลับบ้านตัวเองไปสิ”

“อ้าวววว ทำไมล่ะ” โอจังถาม สีหน้าและน้ำเสียงบอกถึงความน้อยใจเล็กๆ

“ก้อขืนโอจังยังไปบ้านชั้นคืนนี้อีก มีหวังพรุ่งนี้ชั้นคงเดี้ยงเหมือนไอบะจังแน่ๆ”

“เฮ้ย พูดดีๆ ใครเดี้ยงห๊า” ไอบะเถียง

“อะไรกัน ทั้งๆที่ชั้นออกจะอ่อนโยน และนุ่มน....” โอจังพูดต่อแต่โดนจุนหยุดกลางคันซะก่อน

“เฮ้ย!!!” จุนรีบเอามือปิดปากโอจัง “ไม่ต้องสาธยายให้คนอื่นฟังก้อได้”

“5555” เพื่อนที่เหลือเห็นก้อหัวเราะกันใหญ่

“ว่าแต่นายล่ะโช เอาไงต่อ” โอจังถามหลังจากแกะมือจุนออกจากหน้าตัวเองได้แล้ว

“อืมม ก้อคงกลับไปดูหนังสือต่ออ่ะ”

“ขอโทษนายจริงๆโช ทำนายเสียเวลาทั้งวัน” นิโนะหันไปพุดกะโช สีหน้ารู้สึกผิด “นายยังมีสอบอีกแท้ๆ”

“ไม่เป็นไรหรอกเพื่อน อย่าคิดมาก โช ซากุไรซะอย่าง สอบแค่นี้สบายมาก” โชยิ้มตอบ

“แล้วนาย2คนล่ะ ว่าไง” โอจังหันไปถามนิโนะกะไอบะต่อ ทั้งคู่หันมามองหน้ากัน ไม่พูดอะไร “เออๆ เอาเหอะ ยังไงก้อคงไปด้วยกันอยู่แล้วสินะ งั้นพวกชั้นกลับเลยละกัน” โอจังว่าแล้วก้อหันไปเรียกนู๋จุนให้ออกไปพร้อมกัน

“งั้นไปนะ บ้ายบาย ทุกคน” จุนโบกมือให้เพื่อนๆ แล้วก้อกำลังจะเดินตามโอจังออกไป

“โอจังอย่ารุนแรงกะจุนน้า” โชตะโกนแซว

“โอเค” โอจังตอบ

“ไอ้บ้า บอกว่าวันนี้ไม่ไง” จุนหันกลับมาพูดกะโช แล้วก้อวิ่งออกไป

“555” โชหัวเราะ แล้วหันกลับมาที่ไอบะกะนิโนะ “งั้นชั้นก้อขอตัวเลยนะ” โชว่าแล้วก้มลงหยิบเป้ขึ้นมาสะพาย

“อื้มม บ้ายบาย ขับรถดีๆล่ะ” ไอบะพูด

“บาย” นิโนะพูด โชยกมือขี้นลาแล้วก้อเดินออกไป

“งั้นเราก้อกลับกันเหอะ” นิโนะพูดทั้งๆที่ยังไม่รู้ว่าที่ว่ากลับเนี่ย คือไปไหน

“อื้มม” ไอบะยิ้มตอบ แล้วก้มลงหยิบเป้ แล้วทั้งคู่ก้อเดินออกจากตึกลงมา

“ไอบะจัง ไอบะจัง” เสียงคนหนึ่งตะโกนตามหลังมา ไอบะหันไปมอง นิโนะเองก้อด้วย

“เอ่อ ทักกี้” ไอบะทัก “มีอะไรเหรอ”

นิโนะเห็นว่าเป็นทักกี้ก้อดูจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่......อะไรของมันอีกล่ะ.......

“จะกลับกันแล้วเหรอ  ขอคุยด้วยหน่อยได้ไม๊” ทักกี้ถาม

“อืมม ได้สิ มีอะไรล่ะ” ไอบะยิ้มตอบ รอยยิ้มอบอุ่นเหมือนเดิมอย่างที่เคยมีให้ทักกี้ไม่เปลี่ยนแปลง ทำเอานิโนะรู้สึกเจ็บแปล๊บขึ้นมา

“ก้อเรื่องยามะจังน่ะ” ทักกี้พูด สีหน้าเศร้าๆ “วันนี้ก้อไม่มาทำงาน เห็นว่าไม่สบาย ไม่รู้เป็นอะไรมากรึป่าว ถามอะไรก้อไม่ค่อยยอมตอบ เค้าปฏิเสธชั้นทุกอย่าง ชั้นไม่รู้จะทำยังไงดีน่ะ”

ไอบะเห็นอย่างนั้น ก้ออยากจะบอกความจริงทั้งหมดให้ทักกี้รู้ แต่พอนึกถึงสีหน้าของยามะจังที่อ้อนวอนไม่ให้เค้าบอกเรื่องนี้กับทักกี้ก้อทำเอาเค้าพูดไม่ออก “ทักกี้ ดูแลยามะจังดีๆหน่อยนะ พยายามหน่อย ถึงยามะจังจะปฏิเสธ แต่นายน่าจะรู้จักยามะจังดีพอกับที่นายรู้จักตัวเองไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ยามะจังต้องการคนเอาใจใส่มากเลยนะ” ไอบะพยายามยิ้มให้กำลังใจ “ชั้นบอกอะไรนายมากไปกว่านี้ไม่ได้หรอก ขอโทษด้วย”

“หมายความว่านายรู้อะไรใช่ไม๊ ไอบะจัง” ทักกี้ถาม จับแขนของไอบะไว้แน่น “นายบอกชั้นตรงๆได้ไม๊ ชั้นเป็นห่วงยามะจังมากเลยนะ”

“เอ่อ ชั้นเข้าใจ แต่ชั้น... .... นายทำตามที่ชั้นบอกเถอะ แล้วนายคงจะรู้เอง” ไอบะพูด รู้สึกผิดที่ตัวเองช่วยอะไรไม่ได้เลย “ชั้นขอตัวนะ” หันมาอีกทีนิโนะก้อไม่อยู่ที่เดิมซะแล้ว “อ้าว เฮ้ยย” ไอบะยิ้มให้ทักกี้อีกครั้ง “ชั้นไปนะทักกี้ พยายามเข้านะ” ทักกี้ยิ้มบางๆ โบกมือให้ไอบะที่วิ่งตามนิโนะออกไป

“นิโนะ รอด้วยยยยย” ไอบะตะโกนเรียกนิโนะที่เดินไม่สนใจอยู่ข้างหน้า “นิโนะๆ” ไอบะอาศัยขายาวๆของตัวเองวิ่งจนทันนิโนะ “นี่ ทำไมรีบออกมาก่อนล่ะ”

นิโนะ หันไปมองแต่ไม่ตอบ แล้วก้อเดินต่อไม่สนใจไอบะเลย

“เฮ้ยยย เป็นอะไรอ่า.....” ไอบะงงเล็กน้อย ก่อนจะหยุดเดินตามแล้วยิ้มออก “อ๋อ หึงล่ะสิ”

นิโนะหยุดกึก แล้วหันมามองหน้าแดงๆ แต่ก้อไม่พูดอะไรเหมือนเดิม (เขินล่ะซี๊~~) ไอบะเดินเข้าไปเกาะแขนนิโนะ “ชั้นไม่คิดอะไรกับทักกี้แล้วล่ะ จริงอยู่ชั้นอาจจะยังลืมเค้าไม่ได้ทั้งหมด แต่ชั้นรับรองว่าชั้นจะลืมเรื่องของเค้าให้ได้”

“ไม่ต้องหรอก” นิโนะพูดแค่นี้แล้วหยุดไป ทำเอาไอบะใจไม่ดีเลย

“นายอย่าโกรธสิ ชั้นพูดจริงๆนะ ตอนนี้ชั้นมีนายคนเดียวแล้วนะ” ไอบะพูดเสียงสั่น

“ชั้นไม่ได้หมายความอย่างนั้น... ชั้นหมายถึงนายไม่จำเป็นต้องลืมทักกี้ก้อได้ ชั้นรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ถ้าวันนึงชั้นจะทำให้นายลืมเค้าไปได้เอง มันก้อช่วยไม่ได้นะ” นิโนะพูดแล้วยิ้มให้

“ชั้นว่านายทำสำเร็จไปกว่าครึ่งแล้วล่ะ” ไอบะยิ้มแล้วหอมแก้มนิโนะ ทำเอานิโนะที่ตั้งตัวไม่ทันหน้าแดงขึ้นมา.....นี่ถ้าใครมาเห็นเข้าจะทำไงน้า......จริงๆเล้ย.....ถึงจะคิดอย่างนั้นแต่ก้อไม่สามารถห้ามรอยยิ้มที่ผุดขึ้นมาบนใบหน้าได้.......เวลานี้จะมีใครมีความสุขไปกว่าเราไม๊นะ.......

แล้วทั้งคู่ก้อเดินควงกันไปอย่างน่าอิจฉาเป็นที่สุด

+++++++++++++++++++

 

เย็นวันนั้นที่บ้านของยามะจัง

“สวัสดีครับ มีใครอยู่ไม๊ครับ” เสียงหนึ่งดังขึ้นที่ประตูบ้าน

“ครับๆ มาแล้วครับ” ยามะจังเจ้าของบ้านเปิดประตูก้อตกใจที่เห็นคนตรงหน้า “ทักกี้....”

“ยามะจัง ขอเข้าไปหน่อยได้ไม๊”

ยามะจังไม่พูดอะไรแม้สีหน้าจะบอกว่ากำลังลำบากใจ แต่ก้อเปิดประตูให้ทักกี้เข้ามา “มีธุระอะไรเหรอ”

“ก้อเห็นว่านายไม่สบาย ก้อเลยมาเยี่ยม แค่นั้นเอง” ทักกี้พูดด้วยความเป็นห่วง

“อ๋อ ชั้นไม่เป็นไรแล้วล่ะ นายกลับไปเถอะ” ยามะจังกัดฟันพูดตัดบท

“อะไรกัน เดี๋ยวนี้ถ้าไม่มีธุระก้อมาหานายไม่ได้งั้นเหรอ....นายเป็นอะไรกันแน่น่ะ ชั้นเป็นห่วงนายมากนะ” ทักกี้พูด “ชั้นรักนายนะ”

“พอซะทีทักกี้ มันจบลงแล้วนะ ชั้นไม่รักนายอีกแล้ว นายกลับไปซะเถอะ” ยามะจังพูด พยายามกลั้นน้ำตาไว้อย่างที่สุด ยิ่งคำบอกรักของทักกี้ทำให้เค้าดีใจแค่ไหน ก้อยิ่งทำให้เค้าเจ็บปวดมากเท่านั้น

“ไม่นะ ชั้นรู้ว่านายไม่ได้หมายความอย่างนั้นจริงๆ นายมีเหตุผลอะไรกันแน่”

“พอเถอะ นายกลับป... โอ๊ยยย” ยามะจังทรุดตัวลง หายใจหอบ มือทั้ง2ข้างยกขึ้นกุมหน้าอกไว้แน่น

“เฮ้ย ยามะจังเป็นอะไรไป” ทักกี้ตกใจมาก ก้มลงประคองยามะจังไว้

“แฮ่กๆๆ…ชั้นไม่....เป็น...อะไร..นาย...กลับไป...เถอะ”

“ได้ไงล่ะ จะให้ชั้นทิ้งนายไว้อย่างนี้น่ะนะ” ทักกี้ไม่สนใจคำพูดของยามะจัง แล้วประคองยามะจังขึ้นไปที่ห้อง แล้วพาลงนอนที่เตียง

“แฮ่กๆ ....ทัก..กี้......” ยามะจังพูดออกมาเบาๆ  พร้อมหยดน้ำตาบนใบหน้า แล้วก้อหมดสติไป ทักกี้ได้แต่นั่งกุมมือของยามะจังอยู่อย่างนั้น

“นายต้องไม่เป็นอะไรนะ ยามะจัง.......”

to b con

 

++HATE YOU, HATE ME++Chapter11

 

ยามะจังลืมตาตื่นท่ามกลางความมืด หากเพียงแต่แสงสว่างจากด้านนอกที่ยังช่วยให้พอมองเห็นอะไรๆภายในห้องได้ ....อา.....มืดแล้วเหรอเนี่ย.......ยามะจังสอดส่ายสายตาผ่านความมืดนั้น มองไปยังชายที่นอนกุมมือของตัวเองอยู่ข้างเตียง.......ทักกี้.......ทำไมนายต้องดีกับชั้นถึงขนาดนี้นะ.....แล้วน้ำใสๆก้อพาลจะไหลออกจากดวงตาคู่นั้นอีก มีซักวันไม๊นะที่เค้าจะไม่ต้องร้องไห้เพราะผู้ชายคนนี้ ยามะจังค่อยๆมือดึงตัวเองออกจากมือของทักกี้เบาๆ แต่ก้อยังทำให้ทักกี้ตื่นจนได้

“อ้าว ยามะจัง ฟื้นแล้วเหรอ”

“อะ ...อืม” ยามะจังรีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้า

“ทุ่มนึงแล้วนี่”ทักกี้ยกแขนขึ้นดูนาฬิกา “ดูเหมือนพ่อแม่นายจะยังไม่กลับมานะ นายหิวไม๊ เดี๋ยวชั้นออกไปซื้ออะไรมาให้นะ”

“ไม่ต้องหรอก ชั้นไม่หิว นายกลับไปดีกว่า” ยามะจังเมินหน้า ไม่อยากให้ทักกี้เห็นแววตาของเค้าเอง

“เมื่อไหร่นายจะเลิกทำอย่างนี้ซะที นายเป็นอะไรกันแน่นะ นายบอกชั้นสิ ชั้นขอร้อง”ทักกี้พูดด้วยสายตาอ้อนวอน

“พอซะทีเถอะ นายอย่าทำดีกับชั้นอีกเลย”

“ไม่ นายไม่สบายอยู่นะ แล้วชั้นก็จะไม่ยอมไปเด็ดขาด ถ้านายไม่บอกเหตุผลมา”

“ชั้นไม่เป็นไรแล้วล่ะ นายไปซะดีกว่า” ยามะจังหลบสายตาพูดเสียงสั่น ทั้งๆที่พยายามแล้วแต่น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ กลับพร่างพรูออกมา.....ไม่ไหวแล้ว...ความรู้สึกอัดอั้นอย่างนี้......ยามะจังปล่อยโฮออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ความรู้สึกที่เคยพยายามเก็บกดเอาไว้มันคงจะมากเกินกว่าที่ใครจะรับได้ ทักกี้ได้แต่โอบกอดร่างที่สั่นเทานั้นไว้อย่างแผ่วเบาที่สุด แล้วก้มลงจูบแก้มใสที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตานั่น ก่อนจะค่อยๆเลื่อนมาจูบริมฝีปากสวยคู่นั้นอย่างอ่อนโยน ยามะจังไม่ปฏิเสธการกระทำของทักกี้แต่กลับกอดร่างนั้นไว้แน่นจนทักกี้เองก้อแปลกใจไม่น้อย “กอดชั้นนะ กอดชั้นหน่อย สัญญานะ ว่านายจะไม่ทิ้งชั้นไป”

“ชั้นรักนาย ยามะจัง นายคนเดียวเท่านั้น” ทักกี้พูดก่อนก้มลงประกบริมฝีปากของยามะจังอีกครั้ง .........จูบที่นุ่มนวลที่สุด จากชายที่รักที่สุด..... ทักกี้ค่อยๆเลื่อนตัวเองต่ำลงจูบที่ต้นคอขาวใสนั่น มือข้างหนึ่งเริ่มสอดเข้าใต้เสื้อของยามะจังแล้วลูบไล้แผ่นอกนั้นเบาๆ ก่อนจะค่อยๆถอดมันออกช้าๆ ทักกี้ก้มลงจูบแผ่นอกนั้นพลางลูบไล้ไปทั่ว มืออีกข้างค่อยๆเลื่อนลงปลดกางเกงของยามะจัง............

“อา........ทักกี้.....อ๊ะ” ยามะจังหายใจหอบ

“ไม่เป็นไรนะยามะจัง ชั้นจะรักนาย ชั้นจะทะนุถนอมนาย”

“ชั้นรักนาย..ทักกี้ .....รักนาย.........”

 

ยามะจังลืมตาขี้นภายในอ้อมกอดของทักกี้ พร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆบนใบหน้าที่เป็นสีแดงระเรื่อ รอยยิ้มที่หายไปจากใบหน้านั้นมานาน ทำให้ทักกี้รู้สึกใจชื้นขึ้นมาก ยามะจังโอบกอดร่างชายตรงหน้าไว้แน่น ในขณะที่ทักกี้ก้มลงจูบหน้าผากของยามะจังเบาๆแล้วโอบกอดร่างของยามะจังไว้อย่างแผ่วเบาที่สุด

“จะ2ทุ่มแล้ว ชั้นว่ารีบแต่งตัวก่อนที่พ่อแม่นายจะมาเหอะ” ทักกี้พูด ก่อนลุกขึ้นหยิบเสื้อผ้าให้ทั้งตัวเองและยามะจัง ไม่นานทั้งคู่ก้อสวมเสื้อผ้ากลับเข้าไปเรียบร้อย

“หิวจังแฮะ” ยามะจังพูดเสียงใส น้ำเสียงสดใสแบบที่ไม่ได้ยินมานาน

“งั้นเดี๋ยวชั้นออกไปหาซื้ออะไรมาให้ละกันนะ” ทักกี้หันมายิ้มให้ .....ยามะจังคนเก่าของเค้ากลับมาแล้วซินะ....

“งั้น ออกไปด้วยกันละกัน” ยามะจังยิ้มแล้วเดินมาควงแขนของทักกี้ ทักกี้เห็นอย่างนั้นก้อดีใจ ยิ้มกว้างออกมา ยามะจังที่เคยร่าเริงคนนั้นกลับมาแล้ว..... แล้วทั้งคู่ก้อพากันเดินลงมาข้างล่าง

“กลับมาแล้วจ้า” คุณแม่ของยามะจังเปิดประตูบ้านเข้ามาพอดี

“อ้าว ....ทักจัง” คุณแม่ของยามะจังทัก แต่สีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่

“สวัสดีครับ” ทักกี้ทัก “งั้นสงสัยชั้นต้องกลับก่อนแล้วล่ะ” ทักกี้หันไปบอกยามะจัง

“อืมม เดี๋ยวชั้นออกไปส่งที่หน้าประตู”

ปัง!! เสียงปิดประตูบ้านดังขึ้น ทั้งคู่ยืนร่ำลากันอยู่ตรงหน้าประตู

“งั้นชั้นกลับละนะ” ทักกี้หันมาบอกลาอีกครั้ง

“อืมม กลับดีๆนะ”  แล้วทักกี้ก้อเดินออกไป แต่ออกไปได้ไม่กี่ก้าว ทักกี้ก้อวิ่งกลับมา จูบยามะจังแล้วดึงร่างของยามะจังเข้ามากอด

“ชั้นรักนายนะ” ทักกี้พูดเบาๆ

“ทักกี้......” ยามะจังกอดทักกี้ตอบเบาๆ

“ชั้นกลัว....กลัวว่านายจะไปจากชั้นอีก” ทักกี้พูดเสียงสั่นเล็กน้อย

“ไม่หรอก ชั้นจะอยู่กับนาย” ยามะจังพูดเบาๆ พยายามฝืนไม่ให้น้ำตาไหลลงมาอีก “...จะอยู่กับนายตลอดไป…”

ทักกี้ค่อยๆคลายวงแขนออกเบาๆ “งั้นชั้นไปนะ นายดูแลตัวเองดีๆนะ”

“อื้ม” ยามะจังยิ้มบางๆตอบ แล้วยืนมองคนทักกี้เดินไปไกลลับตา ก่อนเปิดประตูกลับเข้าไปในบ้าน แล้วทำท่าจะเดินขึ้นห้องไปอีก

“ลูกจะไม่บอกทักกี้จริงๆเหรอ ดูเค้าเป็นห่วงลูกมากเลยนะ” คุณแม่ของยามะจังพูดด้วยสีหน้าเป็นกังวล ยามะจังไม่ตอบอะไร ทำท่าจะเดินขึ้นบันไดไปที่ห้อง แต่แล้วก้อหยุดหันกลับมา

“เอ่อ แม่ฮะ…ตกลงว่าผ่าตัดนี่ อีก2อาทิตย์สินะฮะ”

“เอ่อ....ใช่จ้ะ” ยามะจังพยักหน้ารับ ไม่พูดอะไร แล้วเดินขึ้นบันไดไป โดยมีสายตาของคุณแม่ที่มองตามด้วยความเป็นห่วง

++++++++++++++++++++

 

เช้าวันต่อมาที่Studio

“อรุณสว...อ้าว” เสียงไอบะตะโกนเมื่อเปิดประตูเข้าไป แต่ก้อพบว่ายังไม่มีใครมาเลย

“ยังไม่มีใครมาเลยเหรอ” นิโนะเดินตามเข้ามาติดๆ สรุปว่าเมื่อคืนก้อลงเอยว่านิโนะไปค้างที่ห้องไอบะอีกแล้ว (คงไม่ได้ทำอะไรกันใช่ไม๊ ^^” ) ทั้งคู่ว่างเป้ลง ไอบะนั่งลงพิงกำแพงแล้วเหยียดขายาวๆออก

“งั้นนอนเอาแรงดีกว่า” นิโนะพูดเสร็จก้อทิ้งตัวลงนอนหนุนตักไอบะ ไอบะหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อยแล้วก้อยิ้มๆไม่พูดอะไร ก่อนจะหันไปหยิบซาวนด์เบาท์ออกจากเป้มาฟัง พลางลูบผมนุ่มๆของนิโนะเล่น

“นิโนะ” ไอบะเรียกเบาๆ “นิโนะๆ นี่ นิโนะ” ดูท่านิโนะจะหลับไปซะแล้ว

“เจ้าลิงบ้า หลับง่ายจริง” ไอบะบ่น แต่บนใบหน้ากลับมีรอยยิ้มใส

“ว่าใครลิงบ้าห๊า” นิโนะลืมตาลุกขึ้นแล้วจูบปากไอบะเบาๆ ทำเอาไอบะหน้าแดงขึ้นมาอีก

“ก้อเรียกแล้วไม่ยอมตอบนี่นา” ไอบะพูดงอนๆ ด้วยใบหน้าสีชมพูระเรื่อ

“อิอิ งอนด้วย น่ารักจัง” นิโนะพูดเสร็จก็ทำท่าจะจูบไอบะอีกที แต่ไอบะหลบทัน นิโนะก้อเลยหน้าท่มไปเล็กน้อย

“555 สมน้ำหน้า”

“เล่นงี้เรอะ” นิโนะยันตัวขึ้นแล้วรวบตัวไอบะมากอดจากด้านหลัง

“อ๊ะ ปล่อยนะ” ไอบะได้แต่ดิ้นไปดิ้นมาในอ้อมกอดนั้น

“ปล่อยให้โง่สิ” นิโนะพูดเบาๆใส่หูนิโนะ ลมหายใจอุ่นๆที่รดใบหูทำเอาไอบะเคลิ้มขึ้นมาได้ง่ายๆ นิโนะค่อยๆไล้จมูกตัวเองไปตามแก้มใสนั้นเบาๆ “อืมมม ไอบะ นายน่ารักจัง”

“นิ...โนะ.... ปล่อย......” ไอบะพยายามจะหยุดนิโนะ แต่ดูท่าร่างกายจะไม่ได้ทำอย่างที่ใจคิดซะเลย. …..

......ที่หน้าห้องในตอนนั้น.....

“เฮ้ย!!!!!” โชส่งเสียงเรียกพลางมือลงบนไหล่คนที่ยืนอยู่หน้าประตู จนเจ้าตัวตกใจ สะดุ้งเฮือก

“เฮ้ยย!!!….. โธ่ โช   นาย ไอ้บ้า ตกใจหมดเลย”

“แล้วนายทำบ้าอะไรอยู่ล่ะ ทำไมไม่เข้าไป” โชพูดแล้วทำท่าจะปฺดประตูเข้าไปแต่..

“เฮ้ยยๆๆๆๆ หยุดก่อนๆๆๆ อย่าเพิ่ง” จุนรีบห้าม

“อะไรวะ” โชพูดงงๆ

“ชี่...เงียบๆสิ” จุนยกนิ้วขึ้นบอกให้โชเบาเสียงลง “มาดูนี่สิ” แล้วก้อเรียกโชมาช่วยกันแอบดูเพื่อนรัก2คนที่กำลังสวีทกันอยู่ในห้องซ้อม

“โฮ่ เจ้าลิงนี่ไม่เบาแฮะ” โชยิ้ม(หื่นๆ)

“อรุณสวัสดิ์” เสียงโอจังตะโกนดังมาแต่ไกลเมื่อเห็นจุนกับโชยืนอยู่ที่หน้าประตู ทั้งคู่รีบโบกไม้โบกมือบอกให้โอจังลดเสียงลงเพราะกลัวคนข้างไหนจะได้ยินแต่โอจังหาได้รู้เรื่องไม่ “อะไรวะ ของทำไรกันอยู่น่ะ”

“โอจัง เบาๆหน่อยสิ” จุนพูดเบาๆเมื่อโอจังเดินใกล้เข้ามา

“ทำไมเหรอ” โอจังยังหน้าเหรอหราอยู่ ไม่ทันที่จุนกะโชจะตอบอะไร นิโนะก้อเปิดประตูหน้าโหดออกมา

“พวกนายยยยยยยย...แอบดูงั้นรึ” นิโนะพูดเสียงดังทั้งหน้าแดงๆ ไม่รู้เพราะอายหรือเพราะโมโหกันแน่ จุนกะโชได้แต่ยิ้มแห้งไม่กล้าพูดอะไร จุนทำท่าจะวิ่งหนี แต่โชคว้าไว้ทัน

“เฮ้ยยย จะเอาตัวรอดคนเดียวรึ” จุนไม่ทันได้ตอบอะไร ทั้งหมดก้อโดนลูกกระทืบของนิโนะไปเรียบร้อย รวมถึงโอจังที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลย (น่าสงสาร ^^” แต่ที่จริงก้อเพราะนายนั่นแหละ)

 

“โอ๊ยยยย เจ็บโว๊ยย ชั้นไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยซะหน่อย ทำไมชั้นต้องโดนด้วยเนี่ย” โอจังบ่นอุบอิบ

“ใช่ๆ” จุนกะโชทำท่าเห็นด้วย

“นาย2คนน่ะเงียบไปเลย” นิโนะหันมาดุใส่ ทั้งคู่เลยหน้าจ๋อย

“นิโนะรุนแรงออกอย่างนี้ นายไม่แย่เหรอไอบะจัง” จุนยังไม่วายหันไปกระซิบกระซาบกะไอบะ แต่ดูเหมือนลิงโนะจะหูดีซะเหลือเกิน

“เฮ้ยยย พูดอะไรวะ” นิโนะรีบหยุดนู๋จุน “แล้ววันนี้จะไม่ซ้อมรึไง” แล้วก้อเปลี่ยนเรื่องซะเฉยๆก่อนที่มันจะยาวไปกว่านี้ (โฮะๆๆ ลิงก้ออายเป็นเนอะ)

แล้วทั้ง5หนุ่มก้อได้ฤกษ์ซ้อมกันซะที.....

To b con

 

++HATE YOU, HATE ME++Chapter12

 

หลายวันต่อมา....

“เฮ้อ~~~เหนื่อยจัง” เสียงนู๋จุนบ่นหลังการซ้อมอย่างเช่นเคย ก่อนหันมาหาเพื่อนๆที่กำลังเก็บข้าวเก็บของกันอยู่“ไปหาอะไรกินกันเหอะ”

“นายนี่ คิดเป็นแต่เรื่องกินกับนอนจริงๆเลยนะ” โชแอบกัด

“ยุ่งน่า…” จุนหันไปจะเถียง แต่ยังไม่ทันพูดอะไร ไอบะก้อพูดแทรกซะก่อน

“อืมๆๆ ไปเหอะๆ ไม่ได้ไปไหนพร้อมๆกัน5คนมานานแล้วนี่นะ”

“อ๊ะ ก้อแน่ล่ะ พวกนายเอาแต่ไปไหนมาไหนกันแค่2คนนี่นา” จุนพูดแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ไอบะกะลิงโนะ ทำเอาไอบะหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย

“ว่าแต่คนอื่น ทำยังกะนายกะโอจังไม่เป็นแน่ะจุน” นิโนะรีบเถียงแทน จุนไม่พูดอะไรต่อแต่ทำหน้าทะเล้นใส่

โอจังได้ยินที่นิโนะพูดถึงตัวเอง เลยหันมายิ้มๆ “พวกชั้นไม่เหมือนพวกนายหรอกนิโนะ” จุนพยักหน้าหงึกๆเห็นด้วยพลางคิดในใจ......ช่ายยยๆๆ....

“พวกชั้นปลีกตัวไปกัน2คนเฉพาะตอนกลางคืนนะ” จุนที่ยังพยักหน้าอยู่........อื้มมช่าย...เอ๊ยยยยย.....

“เฮ้ยยยยยย พูดอะไรน่ะโอจัง” นู๋จุนหน้าแดงขึ้นมากระทันหัน

“พอเลยๆ พวกนายทั้งหมดแหละ อย่ามาพูดให้อิจฉาได้ไม๊” โชที่ฟังอยู่นานเริ่มออกอาการอิจฉาเพื่อนๆเล็กน้อย

“นายจะมาอิจฉาทำม๊ายยยย อย่างนายอ่ะนะ มีสาวๆมาให้เลือกเยอะแยะไปหมด เห็นนายควงไม่เคยซ้ำหน้า เปลี่ยนสาวยังกะเปลี่ยนกางเกงใน” จุนพูด เพื่อนที่เหลือก้อทำท่าเห็นด้วย

“เฮ้ยยย นั่นก้อพูดเกินไป เดี๋ยวคนอ่านเข้าใจผิดหมด” โชแก้ตัว (ผิดยังไงเหรอเฮีย?? ^^” ) “ก้อชั้นยังไม่เจอคนที่ใช่จริงๆนี่หว่า”

“ชั้นว่าเพราะนายไม่อยากถูกผูกมัดมากกว่ามั้ง” โอจังพูด

“อืม สงสัยจะใช่” โชพูดยิ้มๆ พลางยกเป้ขึ้นสะพาย “แล้วเสร็จกันรึยัง จะได้ไปซะที”

“เออ เดี๋ยวๆ เร่งจริง” จุนตอบแล้วรีบหันไปเก็บของต่อ โชเดินไปเปิดประตูห้องซ้อมเตรียมจะออกไป แต่ก้อตกใจเมื่อเห็นใครมายืนรออยู่หน้าห้องซ้อม

“ขอโทษครับ ไอบะคุงล่ะครับ”

“เอ่อ.. เดี๋ยวนะ” โชตอบ “ไอบะจัง” แล้วหันแล้วหันมาหาไอบะที่กำลังหยิบเป้ขึ้นสะพาย

ไอบะรวมถึงนิโนะได้ยินก้อหันไปตามเสียงเรียก “อ้าว ยามะจัง” ไอบะทักเมื่อเห็นชายที่ยืนอยู่หน้าห้องซ้อม จุนกะโอจังได้ยินชื่อยามะจังก้อหันมามองทั้งคู่ เป็นที่รู้โดยทั่วกันว่าพักหลังนี้ยามะจังกลับมาร่าเริงขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก แต้ด้วยเหตุอันใดนั้นไม่มีใครทราบได้

“มีอะไรเหรอ” ไอบะถามเมื่อเดินมาถึงตัวยามะจัง

“เอ่อ...คือ....” ยามะจังทำท่าจะพูดแล้วก้อหันไปมองโชที่ยืนอยู่ก่อนแล้ว กับนิโนะที่เกาะไอบะเป็นลูกลิงอยู่ (ก้อเป็นอยู่แล้วนี่ ^_^) ไอบะเห็นท่าทางของยามะจังก้อเลยดึงแขนยามะจังเดินหลบออกมาจาก2คนนั่น

“มีอะไรงั้นเหรอ” ไอบะถามอีกที

“ครับ คือแค่อยากฝากไอบะคุงให้ช่วยเอานี่ให้ทักกี้พรุ่งนี้ทีน่ะครับ” ยามะจังพูดแล้วยื่นจม.ฉบับหนึ่งให้ ไอบะยกมือขึ้นรับจม.ช้าๆ

“แล้วทำไมนายไม่ให้เองล่ะ” ไอบะถามงงๆ

“เอ่อ....ผมคงไม่มีโอกาสจะให้เค้าด้วยตัวเองน่ะครับ ไอบะคุงอย่าถามอะไรมากเลยครับ เอาเป็นว่าผมขอร้อง ช่วยเอาจม.นี่ให้ทักกี้แทนผมทีนะครับ” ยามะจังพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ต่างกับสีหน้าที่ออกอาการสับสนและเป็นกังวลของไอบะ

“อืมมม เข้าใจล่ะ พรุ่งนี้ใช่ไม๊” ไอบะจำใจรับคำ

“ครับ ขอบคุณมากนะครับ” ยามะจังยิ้มกว้าง แล้วยกมื่อขึ้นกุมมือไอบะแน่น “ขอบคุณมากๆสำหรับที่ผ่านมาด้วยนะครับ”

“อะ...อืมมมม” ไอบะตอบงงๆ “ไม่เป็นไรหรอก”

“งั้นผมไปนะครับ ลาก่อนครับ” ยามะจังพูดลาแล้วเดินออกมา แล้วบอกลาโช นิโนะ จุนและโอจังซึ่งยืนแอบดูกันอยู่หน้าประตูห้องซ้อมอีกทีก่อนเดินจากไป โดยมีสายตาของทั้ง5หนุ่มมองตามงงๆ ไม่มีใครเห็นว่าหลังรอยยิ้มสดใสแล้ว หลับหลังยามะจังกำลังปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มนั้น

++++++++++++++++++

 

“พักนี้ดูยามะจังร่าเริงขึ้นเนอะ” นิโนะที่ยังไม่รู้เรื่องอาการของยามะจังพูดขึ้น

“ทำไมพวกนายทำหน้าเครียดกันจัง” โชที่ไม่รู้เรื่องอะไรเช่นกันก้อถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของไอบะ จุน และโอจัง

ทั้ง3คนหันมามองหน้ากันแล้วก้อตัดสินใจเล่าให้โชและนิโนะฟัง

“หา!!!!!!! โรคหัวใจ!!!!!!!” โชพูดเสียงดังจนทุกคนต้องรีบบอกให้ลดเสียงลง “เออๆ โทษที ...ว่าแต่เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมพวกนายเพิ่งมาบอกวะ”

“ใช่ๆ นายบอกจุนกะโอจัง แต่ไม่บอกชั้นเนี่ยนะ ไอบะ” นิโนะแอบงอน แล้วหันไปหาโชแทน “เนอะๆ” โชก้อได้แต่แอบยิ้ม นานๆจะเห็นเจ้าโนะงอนเป็นเด็กอย่างงี้ ปกติออกจะเงียบขรึม .....ความรักมันทำให้คนเราเปลี่ยนไปได้จริงๆน้า.....

“อ้า~~ ไม่ใช่นะ นิโนะ ชั้นจะบอกนายหลายทีแล้ว แต่นายไม่ยอมฟังเองตะหาก” ไอบะพยายามง้อ “ก้อพออยู่กะนาย2คนทีไร นายก้อเอาแต่....” นิโนะได้ยินแค่นั้นก้อแทบสำลักเส้นอุด้งที่กำลังเคี้ยวยู่ แต่จุนได้โอกาสแซว

“เอาแต่อารายเหรอออออ”

ไอบะหน้าแดงหันมาค้อนใส่จุน แต่นิโนะรีบหยุด(อีกแล้ว) “เฮ้ยๆๆๆ พอๆๆๆ รู้แล้วๆ ชั้นผิดเอง ไม่ต้องอธิบายมากก้อได้”

“ที่จริงที่พวกเราไม่ได้บอกนายก้อเพราะเราบังเอิญรู้มาด้วยน่ะ” โอจังพูดเข้าเรื่องต่อ “แล้วยามะจังเองก้อขอร้องไอบะไว้ไม่ให้บอกใคร”

“ใช่ๆๆ แต่ที่ชั้นเล่าให้จุนกะโอจังฟังเพราะเห็นว่า2คนนี้พอรู้เรื่องบ้าง ก้อเลยไปขอคำปรึกษาน่ะ” ไอบะพูดต่อ กลัวนิโนะจะงอนจริงๆ “นายอย่างอนสิ นิโนะ” จุน โอจังและโช เห็นท่าทีของคู่นี้แล้วก้ออดยิ้มไม่ได้ .....ดีใจกะนายด้วยนะนิโนะ......โชแอบคิดในใจ นิโนะเห็นเพื่อนๆทั้ง3มองแล้วยิ้มๆอย่างนี้ก้อออกอาการเขินเลยรีบแก้เก้อ

“เอ๊ยยย ป่าวงอนซะหน่อย” นิโนะพูดหน้าแดงๆ. “แล้วพวกนายยิ้มอะไรกันวะ”

“ป๊าวววว” จุนกะโชพูดออกมาพร้อมกัน แล้วก้อหันมาหัวเราะกันเอง

“เฮ้ยยย หัวเราะอะไรกันอ๊า”

ส่วนไอบะเองก้อแอบยิ้มที่เห็นนิโนะเขินขนาดนี้.......

+++++++++++++++++++

 

เช้าวันต่อมาที่StudioรายการShonen

ขณะที่ทีมงานและหนุ่มๆอีกหลายคนกำลังเตรียมงานอยู่นั้น

“เอ๊ะ แล้วยามะจังล่ะ” เสียงใครคนหนึ่งถามขึ้นเมื่อดูในscript แล้วไม่มีส่วนของยามะจัง

“อืมมม น่านสิ ทำไมไม่มีส่วนของยามะจังล่ะ นี่วันนี้ก้อยังไม่มานี่นา” ใครอีกคนหนึ่งพูดขึ้นแล้วหันมาถามทักกี้ “เมื่อเช้านายไม่ได้ไปรับหรอกเหรอ”

ที่ถามอย่างงี้ก้อเพราะตั้งแต่เมื่อ2อาทิตย์ที่ผ่านมา ทักกี้กะยามะจังนั้นกลับมาคบหากันเหมือนเดิม โดยทักกี้เองก้อคอยไปรับไปส่งยามะจังอยู่ตลอด

“อ๋อ ยามะจังบอกว่าวันนี้มีถ่ายตอนบ่ายน่ะ เช้านี้ก้อเลยไม่ได้ไปรับ” ทักกี้ตอบ

“งั้นเหรอ งั้นเช้านี้ก้อถ่ายส่วนที่ไม่มียามะจังไปก่อนสินะ”

“อื้ม ก้อคงต้องอย่างนั้นแหละ” ทักกี้ตอบ แล้วหนุ่มๆทั้งหลายก้อเริ่มงานกัน......

 

หลังพักกลางวัน

“เอ๊ะ ทำไมยามะจังยังไม่มานะ” ทักกี้ยกนาฬิกาขึ้นดูแล้วก้ออดเป็นห่วงไม่ได้ “นี่มันจะบ่ายแล้วนะ ทำไมยังไม่มาเตรียมตัวอีก ปกติยามะจังไม่เคยมาสายนี่นา”

“น่านสิๆๆ” เสียงเพื่อนๆอีกหลายคนเห็นด้วย

“งั้นเดี๋ยวชั้นไปถามผู้กำกับให้นะ ว่าจะเอาไง” โทมะพูดแล้วก้อลุกเดินไป ....

โทมะหายไปนานแล้วก้อวิ่งกลับมาอย่างกระหืดกระหอบ “ทักกี้ แย่แล้วๆๆๆ”

“อะไรของนาย มีอะไรรึ” ทักกี้ถาม

“ยามะจังน่ะ ....ยามะจัง.... ลาออกจากบริษัทแล้ว” โทมะพูดไปหอบไป เพราะรีบวิ่งกลับมาบอก

“หา!!!! นายว่าไงนะ ยามะจังลาออก!!! เป็นไปไม่ได้หรอก นายเอาที่ไหนมาพูด” ทักกี้พูดขึ้นท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่ของอีกหลายหนุ่ม

“เฮ้ยยย จริงๆนะ ชั้นไปคุยกะผู้กำกับมา แล้วก้อไปคุยกะทางผู้ใหญ่อีก เค้าบอกว่ายามะจังน่ะ ขอลาออกมาตั้งแต่เดือนที่แล้วแล้วด้วย”

“บ้า ไม่จริงหรอก งั้นทำไมยามะจังไม่เคยบอกอะไรชั้นเลยล่ะ” ทักกี้เริ่มพูดเสียงสั่น “ชั้นจะลองโทรหาเค้าดู” แล้วก้อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรทันที.........ไม่มีคนรับทั้งที่บ้านและมือถือ......

“อืมมมมม ...เดือนที่แล้วงั้นเหรอ” ใครคนหนึ่งพูดขึ้น “งั้นก้อเป็นช่วงที่ยามะของเลิกกะทักกี้น่ะสิ” ทักกี้ได้ยินอย่างนั้นก้ออึ้งไป

“ขอโทษครับ ทักกี้อยู่ไม๊ครับ” เสียงใสๆดังขึ้นถามคนที่ยืนอยู่หน้าประตู เจ้าของชื่อได้ยินก้อหันไปมอง “ไอบะจัง”  ไอบะเห็นทักกี้ก้อเดินเข้ามาหา

“ยังพักอยู่ใช่ไม๊ นึกว่าจะไม่ทันซะอีก” ไอบะพูดแล้วยื่นจม.ฉบับหนึ่งให้ทักกี้ “เอ้า นี่ยามะจังฝากมาให้” ทักกี้รีบรับจม.ไป แต่ยังไม่ได้อ่าน

“ไอบะจังเจอยามะจังด้วยเหรอ เมื่อไหร่ ที่ไหน แล้วยามะจังบอกอะไรรึป่าว” ทักกี้ถามเป็นชุดพร้อมกับเขย่าร่างบางตรงหน้าอย่าลืมตัวจนเพื่อนๆคนอื่นต้องรีบห้าม

“ยามะจังไม่ได้บอกอะไรเลย แค่บอกให้ฝากจม.นี่ให้ทักกี้วันนี้น่ะ” ไอบะตอบ “มีอะไรงั้นเหรอ”

ทักกี้เงียบไปไม่พูดอะไร คนอื่นก้อเลยพูดให้แทน “ยามะจังลาออกจากบริษัทน่ะ”

“หา!!!!” ไอบะตกใจไม่แพ้กัน เผลอๆอาจจะมากกว่าก้อได้ ไอบะหยุดคิดอยู่ก่อนจะพูดออกมา “หรือว่า......”

to b con

 

++HATE YOU, HATE ME++Chapter13

 

“โอจังๆ พาชั้นไปรพ.ที่ยามะจังเคยไปหน่อยสิ” ไอบะที่วิ่งหน้าตื่นกลับมาห้องซ้อม พร้อมทักกี้แหละหนุ่มๆอีกกลุ่มใหญ่ พูดพลางเขย่าแขนโอจัง

“หา...อะไรๆ” โอจังงงกับไอบะและกลุ่มคนตรงหน้า “เรื่องอะไร แล้วนี่ยกโขยงมาทำไมกัน”

“เอาเหอะน่า แล้วจะเล่าให้ฟังทีหลัง” ไอบะพูดแล้วไม่รออะไรทั้งสิ้น ลากโอจังออกจากห้องซ้อมทันที

“ชั้นไปด้วย โอจัง” จุนที่ดูท่าจะเข้าใจสถานการณ์เอ่ยขึ้น

“ชั้นด้วย” นิโนะเอามั่ง..........ไม่รู้อะไร แต่ไอบะไปไหนชั้นไปด้วย......

“อ้าว ไปกันหมด งั้นชั้นไปด้วยดิ” โชที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ พูดมั่ง

“เออ ก้อไปกันหมดละหัน เหลืออยู่คนเดียวจะอยู่ทำไม” โอจังพูดแล้วก้อรีบเดินออกตามแรงดึงของไอบะ

“รีบไปเหอะ อย่ามัวเถียงกันอยู่เลย” ทักกี้เร่ง เวลานี้คงไม่มีใครเป็นกังวลไปกว่าทักกี้อีกแล้ว

“พวกเราไปด้วยนะ” พวกหนุ่มๆที่ตามมาพูดเป็นเสียงเดียวกัน (เหอะๆ พวกตัวประกอบ น่ารำคาญจัง ไม่อยากเอามันไปเลยให้ตายดิ - ผู้แต่ง)

“เออๆ ไปกันหมดนั่นแหละ” โอจังสรุปแล้วก้อพาทั้งหมดวิ่งลงจากตึกมา (แล้วไม่ต้องทำงานกันเรอะ)

ทักกี้ได้แต่ภาวนาในใจ........ยามะ นายอย่าเป็นอะไรเลยนะ......

++++++++++++++++++++++++

 

ที่โรงพยาบาล ไอบะและทักกี้รีบวิ่งตรงไปที่เคาท์เตอร์พยาบาลเพื่อถามถึงยามะจัง การที่เด็กหนุ่มกลุ่มใหญ่แห่กันเข้ามาในโรงพยาบาล สร้างความตกใจให้กับคนที่นั่นอยู่มาก

จุนเหลือบไปเห็นพยาบาลทากะ(จำกันได้ป่าวหว่า -_-“) เดินออกมาจากห้องๆหนึ่งเลยรีบสะกิดโอจัง โอจังหันไปบอกไอบะกับทักกี้แล้วตัวเองก้อเลยรีบเดินเข้าไปถามถึงยามะจัง

“ตอนนี้อยู่ในห้องผ่าตัดค่ะ” พยาบาลทากะบอกกับโอจังพร้อมชี้ทางไปห้องผ่าตัดให้

 

ที่หน้าห้องผ่าตัด พ่อกับแม่ของยามะจังนั่งเงียบอยู่ ไม่มีคำพูดใดๆออกจากปากทั้ง2คน มีเสียงสีหน้าและสายตาที่เป็นกังวล แต่ทั้งคู่ก็พยายามให้กำลังใจตัวเองและอีกฝ่ายอย่างที่สุด

“ทักจัง” แม่ของยามะจังเรียกแล้วค่อยๆลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นทักกี้และเพื่อนๆกลุ่มใหญ่เดินตรงเข้ามา “รู้เรื่องแล้วงั้นเหรอ”

“ครับ” ทักกี้ตอบสีหน้าเศร้าอย่างเห็นได้ชัด “เพื่อนๆพวกนี้เขาบอกผมน่ะครับ” แล้วชี้มือไปทางพวกไอบะซึ่งเล่าเรื่องทั้งหมดให้ทุกคนฟังขณะมารพ.

“น้าเสียใจนะ โทโมะฮิสะเค้าขอร้องไว้ว่าไม่ว่ายังไงก้ออย่าบอกทักกี้” แม่ของยามะจังพูดเสียงสั่น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ดูจะเริ่มไหลรินออกมาช้าๆ

“ไม่หรอกครับ” ทักกี้ตอบเบาๆ “ผมว่าเราอย่าเพิ่งคิดอะไรไปในทางไม่ดีเลยครับ การผ่าตัดอาจจะสำเร็จก็ได้ครับ” ทักกี้พยายามพูดด้วยความหวัง แม้ว่าใจจริงตัวเองจะกังวลไม่แพ้กัน

จุนซึ่งกำลังจะร้องไห้ได้ยินที่ทักกี้พูดก้อพยายามกลั้นน้ำตาสุดฤทธิ์ไม่ให้ไหลลงมา โดยมีโอจังยืนโอบไหล่เบาๆอยู่......

 

และแล้วเวลาก้อผ่านไปนาน ทักกี้ที่เดินวนไปวนมาอยู่นานค่อยๆนั่งลงเพราะไอบะขอร้องให้เค้าใจเย็นๆ ในขณะที่คนอื่นก้อนั่งบ้างยืนบ้างแยกกันเป็นกลุ่มๆ แต่สิ่งที่ทุกคนมีเหมือนกันคือสีหน้าไม่สบายใจ และความกังวลที่อยู่ภายในใจ

“นานจังเลย” เสียงของจุนดังขึ้นทำลายความเงียบ

“ทุกคนกลับไปก่อนเถอะ นี่มันก็เย็นแล้วเดี๋ยวที่บ้านจะเป็นห่วง นี่ก้อโดดงานมากันไม่ใช่เหรอ” พ่อของยามะบอกกับทุกคน

“ไม่เป็นไรหรอกครับ พวกผมก็เป็นห่วงยามะจังเหมือนกัน” โชพูดแทรกขึ้น

“งั้นเดี๋ยวพวกผมไปโทรบอกทางบ้านไว้ก่อนดีกว่า” เสียงใครคนหนึ่งพูดขึ้น “ขอตัวก่อนนะครับ”แล้วก้อขอตัวไปโทรศัพท์พร้อมเพื่อนๆอีก2-3คน และแล้วทั้งหมดก้อกลับเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง.....

 

แอ๊ดดด..ดด..ด เสียงประตูห้องผ่าตัดเปิดขึ้นหลังจากนั้นไม่นานนัก ทักกี้รีบตรงเข้าไปยังคุณหมอที่เดินออกมาเช่นเดียวกับกับพ่อแม่ของยามะจัง

“ว่าไง โทโมะฮิสะ เป็นไงบ้าง” แม่ของทักกี้ถามคุณหมอ น้องชายของตัวเองด้วยความกระวนกระวาย

“ผม.....เสียใจครับพี่” คุณหมอหนุ่มตอบเบาๆ แล้วหลับตาลง เสียงร้องไห้ของแม่ของยามะ และสีหน้าที่บอกถึงความทุกข์ใจที่สุดของพ่อของเค้า รวมถึงคุณหมอซึ่งเป็นน้าแท้ๆของเค้าเอง  ทั้งหมดบอกให้ทุกคนได้รู้ว่าได้สูญเสียเพื่อนรักไปแล้ว

ทักกี้ได้แต่ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นเมื่อรู้ว่าคนที่รักที่สุดในชีวิตได้จากไป ภายใต้ใบหน้านิ่งเฉยนั้น แววตาที่เศร้าที่สุด น้ำตาที่ไหลอาบแก้มอย่างไม่อายใคร และมือที่สั่นอยู่นั้น บอกได้ดีว่าเค้าจะเจ็บปวดแค่ไหน

นิโนะกอดร่างไอบะที่กำลังร้องไห้ไว้ ส่วนจุนก้อหันหน้าไปซบอกแล้วร้องไห้เช่นกัน โอจังลูบหัวจุนเบาๆ ในขณะที่ตัวเองก้อพยายามกลั้นน้ำตาไว้อย่างที่สุด ไม่ต่างกับโชที่ได้แต่ก้มหน้าเงียบ ส่วนหนุ่มๆที่เหลือก้อได้แต่กอดคอกันร้องไห้ให้กับเพื่อนรักที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับมา........

++++++++++++++++++++++++

 

ทักกี้พาร่างที่แทบจะไร้วิญญาณเดินกลับมาจนถึงบ้านของตัวเองได้ แล้วรีบเดินตรงขึ้นไปที่ห้อง เค้าไม่แม้แต่จะเปิดไฟแต่กลับเดินเข้าไปนั่งบนเตียงท่ามกลางความมืด ห้องห้องนี้ ห้องของเค้าเอง แม้จะมองอะไรไม่เห็นแต่ทุกอย่างที่นี่ก้อหวนให้เค้านึกถึงช่วงเวลาดีๆที่เคยมีกับยามะจัง ไม่...เค้าไม่อยากมองเห็นอะไรทั้งนั้น.....แล้วน้ำตาก้อพาลจะไหลลงมาอีกครั้ง เค้าได้แต่ยกมือขึ้นปิดหน้าร้องไห้อยู่อย่างนั้น......ยามะจัง....ทำไม......นายบอกไม่ใช่เหรอ .........ว่านายจะอยู่กับชั้น....... นายบอกว่าจะอยู่กับชั้นตลอดไป ......ทำไม...... ทำไมนายถึงไม่รักษาสัญญาล่ะ.....ทำไม.........ทำไมนายถึงทิ้งชั้นไป..........

ทักกี้ค่อยๆทิ้งตัวเองลงนอนบนเตียง หลับตา สายตาที่เริ่มชินกับความมืดจะทำให้เค้ามองเห็นทุกอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น เค้าไม่อยากเห็นทุกอย่างในห้องนี้จะทำให้เค้าต้องนึกถึงยามะจัง ทักกี้พยายามข่มตาลง......มันเป็นความฝันใช่ไม๊.....นายไม่ได้จากชั้นไปจริงๆใช่ไม๊....ยามะจัง.....พรุ่งนี้เช้า พอตื่นมา......ชั้นก้อจะไปรับนายที่บ้านอีกเหมือนเดิม....ใช่ไม๊......

 

เช้าวันต่อมา แสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ทำให้ชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงต้องลืมตาตื่นขึ้น.....เช้าแล้วงั้นเหรอ......ทักกี้คิดพลางหลับตาลงอีกครั้ง ไม่ เค้าไม่อยากลืมตา ถ้ามันจะทำให้เค้าต้องรับรู้ความจริงที่ว่า ยามะจัง คนที่เค้ารักที่สุดในชีวิตได้จากไปแล้ว เค้าไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น....

 

ทักกี้นอนข่มตาตัวเองอยู่นาน จนกระทั่งได้ยินเสียงออดหน้าบ้าน......ใครกัน.....ไปให้พ้น....ชั้นไม่อยากพบใครตอนนี้.......

“ทักกี้” เสียงคุ้นๆดังขึ้นที่หน้าประตู “นายอยู่รึเปล่า เปิดหน่อยสิ ทักกี้”  ทักกี้จำเสียงนั้นได้ดี แม้จะไม่อยากแต่เค้าก้อปฏิเสธที่จะไม่ลงมาเปิดประตูให้กับเจ้าของเสียงนี้ไม่ได้

“เข้ามาสิ ไอบะ” ทักกี้พูดหลังจากเปิดประตูให้

“ขอโทษที่มารบกวน” ไอบะพูดเบาๆ “ชั้นเป็นห่วงนายน่ะ”

“อืม ขอบใจ” ทักกี้ตอบด้วยสีหน้านิ่งเฉยเหมือนเดิม

“ชั้น...เอ่อ...ชั้นเสียใจด้วยนะ” ไอบะพูดปลอบ แต่นั่นยิ่งทำให้ทักกี้ยิ่งเจ็บปวดเมื่อต้องรับรู้ว่าเค้าไม่ได้ฝันไป ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นความจริง  ทักกี้ไม่ตอบอะไร ได้แต่นิ่งเงียบอยู่อย่างนั้น จนไอบะรู้สึกอึดอัดขึ้นมา

“เอ่อ..แล้ววันนี้นายคงไม่ไปทำงานสินะ” ไอบะพูด เค้าพยายามจะปลอบใจทักกีให้ดีที่สุด แต่เค้าก้อรู้ดีว่าคงไม่มีคำพูดอะไรที่จะช่วยให้ทักกี้คลายความเจ็บปวดลงได้ง่ายๆ

.......ทำงานงั้นเหรอ......ทักกี้คิด เค้าไม่อยากไปไหน ไม่อยากทำอะไร .........แต่.........ยังไงเราก้อหนีความจริงไปไม่ได้สินะ.......ทักกี้พยายามข่มใจตัวเอง......ถึงยังไง ชั้นก้อคงไม่สามารถทำให้นายกลับคืนมาได้สินะ.....ยามะจัง.................

“เดี๋ยวชั้นจะไปทำงานเหมือนกัน เมื่อวานก้อหนีงานกันออกมากระทันหัน” ทักกี้หันมาพูดกับไอบะ หลังจากที่เงียบอยู่นาน “นายไปก่อนเหอะ เดี๋ยวชั้นต้องอาบน้ำแต่งตัวอีก” ทักกี้พูดแล้ว พยายามฝืนยิ้มให้ไอบะ

“อืมม ได้” ไอบะพูดเบาๆเหมือนเดิม “งั้นชั้นไปนะ”น้ำเสียงบอกได้ว่าเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย แต่ก้อต้องไปก่อนตามที่ทักกี้บอก ว่าแล้วก้อเดินเปิดประตูออกไป

“เป็นไงบ้าง” นิโนะที่ยืนรออยู่ด้านนอกถามขึ้น เมื่อไอบะเปิดประตูออกมา

ไอบะไม่ตอบอะไร แต่สีหน้าที่แสดงออกก้อพอทำให้นิโนะเข้าใจ แล้วทั้งคู่ก้อเดินจูงมือกันออกไปเงียบๆ.....

 

ส่วนทักกี้ก้อเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง ขณะที่กำลังถอดเสื้อที่ใส่อยู่ตั้งแต่เมื่อวานออกก้อได้ยินเสียงกร๊อบแกร๊บจากตรงกระเป๋าเสื้อ เค้าหยิบของข้างในนั้นออก........จดหมาย.......จดหมายของยามะจังนี่นา..........ลืมไปสนิทเลย........เค้ารีบนั่งลงแล้วกางจดหมายออกอ่าน

 

ทักกี้... กว่านายจะได้อ่านจม.ฉบับนี้ ชั้นคงจะไม่ได้อยู่บนโลกนี้อีกแล้ว ก่อนอื่นชั้นอยากจะขอโทษที่ชั้นไม่เคยบอกให้นายรู้มาก่อน ชั้นเสียใจนะ ชั้นขอโทษที่ชั้นไม่ได้อยู่เคียงข้างนาย ชั้นขอโทษที่ชั้นทำให้นายต้องเสียใจในหลายๆครั้ง ชั้นอยากให้นายรู้ว่าชั้นเองก็เจ็บปวดไม่แพ้กันที่ชั้นต้องทำอย่างนั้น ชั้นทนความรู้สึกอัดอั้นนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว ความรู้สึกกลัวว่าวันข้างหน้าชั้นไม่มีนายอีก ชั้นก้อเลยตัดสินใจตายไปซะเลยดีกว่า ที่ชั้นไม่เคยบอกอะไรนายเลย เพราะชั้นคงไม่กล้ามองหน้าที่เจ็บปวดที่ตอนที่นายรู้ว่าชั้นจะตายได้ ยกโทษให้กับความเห็นแก่ตัวของชั้นด้วยนะ

ชั้นรู้ว่าตอนนี้นายกำลังเสียใจ แต่ชั้นมีสิ่งหนึ่งที่อยากจะบอกให้นายรู้ นายจำที่ชั้นเคยบอกได้ไม๊ ว่าชั้นจะอยู่กับนายตลอดไป ชั้นขอโทษที่ชั้นไม่สามารถอยู่เคียงข้างนายได้ แต่ชั้นรู้ดีจากแววตาที่นายเคยมีให้ชั้น ว่าชั้นจะอยู่ในใจนายตลอดไป ชั้นยังคงจะมีชีวิตอยู่ในนั้นตราบเท่าที่นายจะยังต้องการ ขอบคุณสำหรับความรู้สึกที่นายเคยมีให้ตลอดมา แค่มีนายก็ทำให้ช่วงชีวิตสั้นๆของชั้นมีความหมายขึ้นมาแล้ว ขอบคุณมากนะ รัก...ยามะ

 

น้ำใสๆที่หยดลงบนกระดาษทำให้ตัวหนังสือเลือนลางขึ้นมาเล็กน้อย ทักกี้รีบพับจม.เก็บ ......ขอแค่ครั้งนี้เท่านั้น.....อีกแค่ครั้งเดียวที่ชั้นจะร้องไห้กับเรื่องนี้.......แล้วชั้นจะไม่ร้องไห้อีก.......แล้วทักกี้ปล่อยให้น้ำตาไหลพร่างพรูออกมาอีกครั้ง ก่อนจะเก็บจม.นั้นลงในลิ้นชัก.....…ใช่แล้วล่ะ......นายจะอยู่ในใจของชั้น.......ตลอดไป......

 

Don't ever doubt your trust in me
I'll give you my heart so honestly
Deep in my soul, baby you'll find a dream
I'll never change, I promise you

Nothing and no one can tear us apart
You'll always be here inside of my heart
And just as sure as the stars shine above
No matter what happens, you can count on my love

 

++++The End+++