One Deep Night (Hyo x Shun)

ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นหน้าประตูบานใหญ่

“ชุน” ชายหนุ่มผมทองเรียกชื่อเจ้าของห้อง “ฉันเอง เฮียวกะ”

“.......................” ไร้เสียงตอบใดๆ

“ชุน....ฉันเปิดเข้าไปนะ” ในเมื่อเจ้าของห้องไม่ตอบ ชายหนุ่มจึงเปิดประตูเข้าไปโดยพลการ แต่จะเป็นไรไปเล่า ในเมื่อเขากับเจ้าของห้องมีความสัมพันธ์กันยังไง เรื่องนี้ใครๆก็รู้

“ชุน?...ไม่อยู่เหรอเนี่ย?” เป็ดคุงเป็นงงเมื่อเห็นสภาพห้องมืดมิด เงียบสงบ “ไปไหนเนี่ย เวลาแบบนี้ไม่ได้หากันได้ง่ายๆนะ” หนุ่มหล่อยกมือเกาหัวด้วยอาการหัวเสียเล็กน้อย

“ชุน~ ชุนอยู่ไหนนะเนี่ย” แล้วขายาวๆก็เริ่มเดินวนไปทั่วคฤหาสน์คิโด้ ปากก็ตะโกนร้องเรียกชื่อของคนสวยไปด้วย “เซย่า เห็นชุนปะ?” เมื่อหาคนที่ตามหาไม่พบ เป็ดคุงเลยหันไปถามกับเพื่อนที่เดินสวนกันมาแทน

“ไม่เห็นหรอก คงอยู่ในสวนเหมือนเดิมแหละ” เจ้าม้าตอบแบบไม่ใส่ใจ เพราะกำลังจะเดินไปเปิดตู้เย็นหาของกิน

“เมื่อกี้ฉันไปหาที่สวนมาแล้วก็ไม่เจอ” เป็ดคุงว่า

“โอ๊ย หนวกหูจริง ตะโกนซะดังทั่วบ้านเชียวนะแก” หนุ่มผมยาวสลวยโวยวาย “นี่ถ้าอิคคิอยู่นายไม่ได้ตายดีแน่ๆ”

“แหมๆ ก็เพราะแกนั่นแหละ ช่วยให้มันไม่อยู่บ้านได้ ฉันต้องขอบใจแกมากเลย” เป็ดคุงยกแขนขึ้นพาดคอเพื่อน “เวลาหมอนั่นอยู่ ฉันกับชุนไม่มีโอกาสได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองเล๊ย เซ็งเป็ดว่ะ”

“ไม่ต้องเลย ที่จริงนายเองก็เป็นต้นเหตุด้วยแหละ” หนุ่มผมยาวบ่นเซ็งๆ

ถ้ากำลังคิดว่าแล้วตาไก่ย่างหายไหนล่ะก็ กำลังจะบอกให้อยู่เนี่ยว่าสาเหตุก็ไม่ได้มาจากไหนไกลเล๊ย ก็แค่เป็ดไก่ไล่จิกกันทุกวี่วันเหมือนอย่างทุกที แต่ล่าสุดดันมาตีกันตอนใส่ชุดครอธอยู่ ตาหลิวเห็นท่าไม่ดี กลัวบ้านจะพังเลยรีบเข้ามาห้าม แล้วเป็นไงล่ะ พี่แกโดนลูกหลงจากตาไก่ย่าง ชุดครอธที่สภาพยับเยินอยู่แล้วเลยโดนปิ้งไปพร้อมกับไก่ งานนี้อิคคิเลยต้องรับผิดชอบด้วยการหอบชุดครอธของชีริวไปให้ท่านมูซ่อม...เรื่องก็เป็นฉะนี้แหละท่าน

“ว่าแต่ฉันหาชุนไม่เจอว่ะ พวกแกช่วยฉันหน่อยดิ” เป็ดคุงหันไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนทั้งสอง

“ไม่เอาหรอก ฉันจะไปคุยmsnกับชุนเร” หลิวว่า

“อั๋นไอ่อ่างอ่ะ” (ฉันไม่ว่างอ่ะ) ม้าตะกละที่เดินกลับมาจากห้องครัวพอดีว่าทั้งๆที่เคี้ยวอาหารเต็มปาก

“เหยย! นี่แกเพิ่งกินข้าวเย็นไปไม่ใช่เหรอ?” หนุ่มผมยาวตกใจเมื่อหันไปเห็นไอ้เตี้ยกินไม่ได้หยุด

“อาบอ้ำเอ็ดอ่ออิ๋วอีกแอ้วอ่ะ”(อาบน้ำเสร็จก็หิวอีกแล้วอ่ะ) เจ้าม้ายังเคี้ยวเอื้องเอ๊ย เคี้ยวตุ้ยต่อไป

“เออ เอาเหอะ ฉันไปละ เดี๋ยวชุนเรจะรอ แล้วนายก็เลิกหนวกหูได้แล้ว เดี๋ยวเจ๊แกจะวีนแตกได้ซวยกันหมด” สั่งเสียเสร็จเรียบร้อย พี่หลิวก็เดินสะบัดผมจากไป

“ชุนมันไปเซเว่นหน้าปากซอยมั้ง นายไม่กลับไปอาบน้ำที่ห้องก่อน เดี๋ยวมันก็กลับมาเองแหละ” ม้าเตี้ยพูดหลังจากกลืนอาหารลงคอไปได้

“นั่นมันแกแล้ว ไม่ใช่ชุน” เป็ดคุงเถียง

“งั้นก็ตามใจ” เซย่าไม่สนใจ เดินหอบแซนด์วิช ข้าวปั้น กับข้าวกล่องที่ซื้อมาตุนจากเซเว่นหอบใหญ่กลับห้องไป ทิ้งเป็ดน้อยให้อยู่เดียวดาย จะเดินตะโกนตามหาที่รักอีกเดี๋ยวไอ้มังกือก็ได้ออกมาด่าอีกรอบ แถมไม่อยากจะคิดถึงตอนเจ๊ซาโอริวีนแตก

....บรื๋อย์...สยองวุ้ย...

“ช่วยไม่ได้ กลับห้องก่อนละกัน เดี๋ยวค่อยโทรหาเอา” (อยู่บ้านเดียวกันแต่ต้องใช้วิธีโทรหาแน่ะ) บ่นๆอย่างเสียไม่ได้ หนุ่มผมทองก็จำใจเดินกลับห้องตัวเองไป...

 

“เฮ้อ...” ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ขณะเปิดประตูเข้าห้องตัวเอง

....เอ๋?? นี่เราลืมปิดไฟที่ห้องเหรอเนี่ย?....

แล้วก็เป็นงงอีกรอบ เมื่อเห็นห้องตัวเองเปิดไฟสว่างจ้า

...ติ๋ง....ติ๋ง...

เสียงน้ำหยดดังเอื่อยๆออกมาจากห้องน้ำ ชายหนุ่มเสียวสันหลังวูบขึ้นมาทันใด ก่อนจะทำใจกล้าค่อยๆหันหลังไปทางห้องน้ำที่มาของเสียง

...แก๊ก...แก๊ก...

เสียงปริศนายังคงดังต่อไปอีก ประตูห้องน้ำที่เหมือนกำลังจะถูกเปิดออก ชายหนุ่มเจ้าของห้องเตรียมตั้งท่ารับมือ

...เฮ๊ย! หรือว่า...จะเป็น....ผ...ผ...ผ...ผี....

และแล้วเงาบางๆก็ปรากฏขึ้นเมื่อประตูห้องน้ำถูกเปิดออก

“จ๊ากกก ช่วยด้วย หม่าม้า ช่วยเฮียวด้วย ผมกลัวแล้วววว ฮือๆๆๆ” ไอ้เป็ดหมดท่าอย่างแรง ลงไปนั่งกับพื้นยกมือขึ้นไหว้ปรกๆ

“เฮียวกะ? เฮ๊ย เฮียวกะ เป็นไรไป นี่ฉันเอง” เสียงหวานนุ่มคุ้นหูดังขึ้นตรงหน้า คนถูกเรียกเลยค่อยๆหรี่มอง “ฉันเอง ชุนไง”

หนุ่มผมทองกระพริบตาปริบๆ เมื่อเห็นหน้าหวานๆของคนตรงหน้าก็รีบกระโดดขึ้นมาทำเนียน ยืนเก๊กหล่อทันที “เอ่อ...อ๋อ ไม่มีไรหรอก ฉันซ้อมเล่นละครน่ะ”

ร่างบางได้ยินอย่างนั้นแล้วก็ได้แต่แอบขำ

“ว..ว่าแต่..ฉันตามหานายตั้งนานแน่ะ นายหายไปไหนมาน่ะ?” เป็ดคุงรีบเปลี่ยนเรื่องก่อนที่จะโดนขำมากไปกว่านี้

“ไม่ได้ไปไหนสักหน่อย ฉันนอนรอนานอยู่ตั้งนานจนจะหลับอยู่แล้ว เห็นนายไม่มาสักทีก็เลยเข้าไปอาบน้ำ”

...นอนรอเลยเหรอ...เฮียวกะแอบคิดไปไกลจนน้ำลายเกือบหยด ที่จริงหนูชุนเค้านอนดูทีวีอยู่หรอก

“นายรีบไปอาบน้ำเหอะนะ นะ” ร่างบางในเสื้อคลุมอาบน้ำอ้อนเสียงหวาน มือเรียวค่อยๆลูบแขนของอีกฝ่ายขึ้นลงเล่น ก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้นประกบริมฝีปากคนตรงหน้าเบาๆ

“แล้วนายล่ะ?”

“ฉันอาบเสร็จแล้วนิ ก็นายอยากมาช้าเอง”

“อาบอีกรอบก็ได้น่า” ชายหนุ่มยิ้มมุมปากพร้อมกับดึงปลายเชือกผูกเอวของเสื้อที่คลุมร่างบางอยู่

“เฮ๊ย เดี๋ยวเฮียวกะ” หนูชุนร้องโวยวายเมื่อเสื้อคลุมโดนปลดออก พร้อมกับที่อีกฝ่ายจัดการอุ้มตัวเองขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างอารมณ์ดี “เฮียวกะ บอกให้ปล่อยไง เฮ๊ยเดี๋ยว อย่าเพิ่งสิ นี่!! โอ๊ย ผมฉันเปียกหมดแล้วนะ....”

 

......................

“ชุนจ๋า~~~~~” หนุ่มหล่อลากเสียงหวาน “อย่างอนเลยน้า~~~”

“ไม่ได้งอนสักหน่อย” หนูชุนตอบไม่มองหน้าขณะถือดรายเป่าผมไปด้วย

“แค่ผมเปียกแค่นี้เอง ทำเป็นไอ้หลิวไปได้ เดี๋ยวฉันเป่าให้ละกันนะ” เป็ดคุงยื่นมือไปคว้าดรายมาถือซะเอง

(หลิว : ฮัดเช้ยยย ....ใครนินทาตรูวะ....)

คนสวยไม่ตอบ แต่ก็ยอมให้เป็ดคุงเป่าผมให้โดยดี

“เสร็จแล้ว” เป็ดน้อยพูดพร้อมกับยิ้มหวานให้หนุ่มผมสีมรกต

“...ข...ขอบใจ..” ชุนจังเบนสายตาไปทางอื่น ก็จู่ๆมายิ้มให้แบบนี้มันเขินนี่นา

“อ้าว....นี่ ยังงอนอยู่อีกเหรอ?” ถูกเมินหน้าหนีแบบนี้ เป็ดคุงเลยเข้าใจผิด

“ก็บอกว่าไม่ได้งอนไงเล่า”

“งั้นก็หันมาทางนี้สิ” แขนเรียวทั้งสองข้างสอดเขาข้างเอวบาง พลางโอบร่างนั้นไว้เบาๆ

“..............” ร่างบางก็ยังคงหันหน้าหนีไปทางอื่นแถมไม่ยอมตอบอีก

“งอนอยู่จริงๆด้วย”

“บอกว่าเปล่าไ....” หน้าหวานหันมาเถียง แต่พูดไม่ทันจบกระโยคดีก็โดนอีกฝ่ายประกบริมฝีปากเข้ามาซะก่อน “...อื้อ.....”

“...นี่...” เฮียวกะลากเสียงหวานหลังจากถอนริมฝีปากออกแล้ว “เวลาแบบนี้มันไม่ได้มีบ่อยๆนะ อย่ามัวแต่งอนอยู่เลย”

“ก็บอกว่าเปล่าไง” หนูชุนก้มหน้า ไม่กล้ามองตา เมื่อเห็นสายตาหวานเยิ้มของคนตรงหน้า

“ปากแข็งจริงนะ” หนุ่มหล่อใช้ปลายนิ้วเชยคางมนขึ้น “ดูสิว่าจะแข็งไปได้แค่ไหน” พูดเสร็จก็ประทับริมฝีปากลงไปอีกรอบก่อนจะค่อยๆสอดลิ้นอุ่นๆเข้าไปช้าเบาๆ

“...ฮ้า.....อื้อ........” เสียงหวานครางเบาๆ สร้างความพอใจให้กับหนุ่มลูกครึ่งไม่น้อย “เฮียว...กะ.....”

ปลายนิ้วเรียวค่อยๆสอดผ่านเสื้อคลุมของร่างบางให้ร่วงหล่นลงช้า

“...อ๊า.....” เสียงหวานสั่นเล็กน้อย เมื่อปลายนิ้วเย็นสัมผัสกับหน้าอกตัวเองเบาๆ ขณะที่ริมฝีปากนุ่มก็ยังถูกปิดอยู่ “.....เฮีย...ว.....”

“...รักฉันรึเปล่า ชุน...” เสียงทุ้มกระซิบข้างหูเบาๆ ลมหายใจที่กระทบใบหูยิ่งทำให้ร่างบางเกร็งขึ้นอีก “..รัก....รึเปล่า...”

“...อื้อ....” ร่างบางยกแขนเรียวขึ้นโอบคอของอีกฝ่ายไว้แน่น

“...เรียกชื่อฉันอีกนะ...” เสียงแหบพร่าว่าเบาๆ ขณะที่ลิ้นอุ่นๆลากไปบนร่างบางที่ถูกย้อมเป็นสีชมพู ก่อนจะค่อยๆเลื่อนต่ำลงเรื่อยๆ

“....อ๊า...........” ร่างบางครางเสียงหวาน “..เฮีย...ว....ฉัน.....”

“ฉันรักนายนะชุน....”

...........................

........

...

 

หนุ่มผมทองค่อยๆหรี่ตาขึ้นช้า เมื่อแสงแดดอ่อนๆส่องผ่านผ้าม่านผืนบางเข้ามา เขาหันไปมองร่างบางที่นอนอยู่ข้างๆ แขนเรียวเล็กกอดเขาไว้แน่น

มือเรียวค่อยๆลูบผมนุ่มสีมรกตที่เป็นประกายเมื่อถูกแสงแดดอ่อนส่องกระทบ
”....ชุน.....ชุน....” เฮียวกะเรียกร่างบางที่หลับตาพริ้มอย่างมีความสุข “ชุน...เช้าแล้วนะ...ตื่นเถอะ...”

ร่างบางขยับตัวเบาๆ “หืม.....ขออีกหน่อยน่า.....” ไม่มีทีท่าว่าจะยอมลุกง่ายๆ

“นี่...จะไม่ตื่นเหรอ.....”มือเรียวๆเริ่มซุกซนด้วยการลูบไล้ไปบนร่างบางช้า “งั้นฉันทำต่อจากเมื่อคืนนะ....”

ได้ยินแค่นั้นคนสวยรีบเด้งขึ้นจากที่นอนทันที “โอ๊ยๆ ตื่นก็ได้ๆ” มือเล็กๆจับผ้าห่มคลุมท่อนบนของตัวเองไว้

“อรุณสวัสดิ์...” เสียงทุ้มว่าก่อนเจ้าของเสียงจะค่อยๆก้มลงมาช้าๆจนริมฝีปากห่างกันแค่ไม่กี่มิล

เช้าวันใหม่ที่น่าจะเริ่มต้นอย่างแสนสุข...

...แต่ทว่า...

“ชุน~~~ชุนอยู่ไหน พี่กลับมาแล้ว เอาเสื้อขนแกะมาฝากด้วยนะ” จู่ๆเสียงนรกแตกก็ดังขึ้น ทำเอาหนุ่มผมทองขนหัวลุกขึ้นมาทันที

“ห๊า...เสียงพี่อิคคินี่นา ทำไงดีล่ะเฮียวกะ” หนูชุนเองก็ลนลานไม่แพ้กัน

....ซวยแล้ว...ตายแน่กรู....

“เฮ๊ย ไอ้เป็ด แกเอาน้องชั้นไปไว้ไหน เปิดประตูนะ” ยังไม่ทันคิดอะไรออก เสียงนั้นก็มาดังขึ้นที่หน้าห้องของเป็ดคุงซะแล้ว “ฉันจะพังเข้าไปละนะ”

.........ว๊ากกกกกกกก........ตายๆๆๆๆ....ศพไม่สวยแน่เลยกรู.....

โครมมมมมมมมมมมมม

เสียงประตูบานใหญ่ล้มลงเป็นเศษเสี้ยงชิ้นเล็กชิ้นน้อย

“...พี่.....................” เสียงหวานเรียกคนตรงหน้า มือบางกำผ้าห่มที่คลุมตัวเองไว้แน่น

“แกร๊.................................” ผู้พี่เห็นผู้น้องในสภาพเปลือยเปล่า แถมยังอยู่บนเตียงอีกต่างหาก ไม่ต้องให้บอกว่าจะเดือดแค่ไหน “นี่แกถือโอกาสตอนฉันไม่อยู่เรอะ ไอ้เป็ด แกตายยยยยยยยยยยย อย่าหนีนะเว๊ย”

“อยู่ให้โง่เรอะ” เป็ดคุงร้องพลางโดดหนีเอาชีวิตทันที

“......หยุดนะพี่..................”

แม้สงครามจะจบไปแล้ว แต่ณคฤหาสน์คิโด้ก็ยังคงไร้ซึ่งความสงบและสันติสุขอยู่ดี...

(ชีริว : โอ๊ยยย หนวกหูแต่เช้าเลยเว๊ย คนละหลับจะนอน เมื่อคืนคุยกับชุนเรถึงตีสามแน่ะ)

(เซย่า : อืมมม อยากกินไก่ทอดเคเอฟซีจังเลย.....—นอนฝันถึงของกิน น้ำหลายไหลอยู่--- )

 

The End