All About U (& Me)Intro
เป็นอะไรของนายวะริว ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ได้คนเดียว หนุ่มน้อยหน้าใสพูดขึ้นขณะนั่งอยู่บนรถไฟกับเพื่อนสนิท
อ้าว เคจังลืมไปแล้วเหรอ วันนี้เราจะได้เป็นนักศึกษามหาลัยแล้วนะ หนุ่มหน้าใสอีกคนตอบพร้อมรอยยิ้มแฉ่งบนใบหน้า
เออ โทษทีลืมไป เคจังตัวน้อยตอบ ก่อนจะใช้มือเล็กๆตบลงบนหัวของเพื่อน นี่แน่ะ ลืมกะผีอะไรล่ะ ถ้าลืมจะมานั่งรถไฟไปมหาลัยกับนายอยู่นี่ทำไม
โอ๊ย ไอ้โหด ตัวก็เล็กแค่นี้นะ ริวอิจิบ่นอุบกับเพื่อนสนิทที่ชื่อเคตะ ฟุรุยะพลางยกมือขึ้นลูบหัวตัวเองป้อยๆ ฉันหมายถึงว่า นายลืมไปแล้วเหรอว่ามหาลัยที่พวกเรากำลังจะไปเรียนกันเนี่ย มีพี่สุดที่รักของฉันเรียนอยู่ด้วย
อ๋อ..พี่เรียวเฮของนายอ่ะเหรอ? เคจังรับคำเสียงเล็ก พยักหน้าหงึกๆไปตามเรื่องทั้งๆที่ไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่เพื่อนพูดเลย
ก็ใช่น่ะสิ โอ๊ย คิดถึงพี่เรียวเฮจะแย่อยู่แล้ว ไม่ได้เจอกันมาตั้งปีนึงตั้งแต่พี่เขาเรียนจบไป นี่เขาจะจำฉันได้ไม๊นะ แล้วก็นั่งพล่ามพรรณนาอยู่คนเดียว หารู้ไม่ว่าเพื่อนที่นั่งข้างๆกำลังรำคาญอย่างสุดแสน
.....
เฮ๊ย เลิกพล่ามได้แล้ว เดี๋ยวก็นั่งเลยสถานีหรอก มือเล็กๆฉุดแขนของเพื่อนให้ตื่นจากอาการเพ้อฝันซะที
อ้าว ถึงแล้วเหรอ เย้ พี่เรียวเฮครับ รอผมด้วย ผมกำลังจะไปหาแล้ว แล้วก็ดี๊ด๊าลงจากรถไฟไปด้วยอาการร่าเริงสุดริดจนเพื่อนแอบหมั่นไส้ไม่ได้
แล้วนายจะไปตามหาพี่เรียวเฮของนายที่ไหนล่ะ เคจังถามเสียงแหลมขณะเดินผ่านประตูมหาลัยเข้ามา (แล้วไม่ไปเข้าเรียนกันเหรอจ้ะ?)
โธ่ จะไปยากอะไร หมีน้อยตัวกลมยิ้มแยกเขี้ยว ถามเขาเอาก็ได้นิ พูดเสร็จก็วิ่งเข้าไปหาคนที่เดินผ่านไปผ่านมาอย่างไม่อายใคร โทษนะครับ รู้จักจิบะ เรียวเฮไม๊ครับ?
เฮ๊ย ไอ้ริว จะบ้าเหรอ เพื่อนตัวน้อยตามไปห้ามไม่ทัน ...อายเขาบ้างสิวะ...
เคจัง.... แล้วหมีน้อยริวอิจิก็วิ่งหน้าตาแช่มชื่นกลับมา เหอๆ รู้แล้วล่ะว่าพี่เขาอยู่ไหน ไปกันเหอะ ว่าแล้วก็ลากเพื่อนด้วยการดึงมือน้อยๆของเคจังให้ตามตัวเองมาโดยไม่สนใจฟังเสียงบ่นโวยวายของเพื่อนเลยสักนิด
ที่นี่อ่ะเหรอ? เคจังถามเสียงใส ขณะมองตรงไปยังเพิงหมาแหงนโทรมซอมซ่อที่ไม่น่าจะมีสิ่งชีวิตอยู่ข้างในได้
ไม่ใช่โว๊ย โน่นต่างหาก นิ้วอ้วนๆ(รึเปล่า?)ชี้ไปยังร้านกาแฟเล็กๆติดอยู่กับรั้วมหาลัย ที่มีเสียงหัวเราะและเสียงคนคุยกันดังเล็ดลอดออกมา
แล้วคนที่นายไปถามเขาเป็นใครอ่ะ ทำไมถึงรู้ว่าพี่เรียวเฮอยู่ที่นี่
ไม่รู้เหมือนกันว่าใคร ฉันก็เพิ่งมามหาลัยวันนี้วันแรกเหมือนนาย จะไปรู้จักใครได้ไง แต่เขาบอกว่าถ้าจะหาจิบะ เรียวเฮก็ให้มาที่นี่ รับรองว่าเจอแน่ ริวอิจิสาธยายยืดยาว
งั้น...แปลว่าพี่เรียวเฮนี่ต้องเป็นคนดังแน่ๆเลยว่ะ ใครๆถึงรู้จักเขาไปหมด แถมรู้อีกว่าจะสิงสถิตย์อยู่ที่ไหน
.......................... ไม่มีเสียงตอบจากเพื่อนที่น่าจะยืนอยู่ข้างๆ เคจังน้อยหันไปมองเพื่อน(ว่าทำไมเงียบไป) ปรากฏว่าเพื่อนตัวดีไม่ได้ยืนอยู่ข้างๆซะแล้ว แต่...นู่น...เดินลิ่วๆไปร้านกาแฟที่ว่าแล้ว ไม่ได้สนใจเพื่อนตัวเองเล๊ย (ลากเขามากับตัวเองแท้ๆ)
เฮ๊ยย รอด้วยสิวะ ขาเรียวเล็กต้องรีบวิ่งตามเพื่อนไปยังร้านกาแฟทันที
...แอ้ดดดด....
ริวอิจิค่อยๆเปิดประตูเข้าไปยังร้านซึ่งไม่คุ้นเคย สอดสายตาไปทั่วๆเพื่อหาบุคคลเป้าหมายที่กำลังตามหา แล้วสายตาก็ไปหยุดอยู่ตรงโต๊ะกลางร้าน มีสาวๆทั้งนั่งและยืนอยู่จนล้นโต๊ะ ที่กลางวงล้อมมีชายร่างเล็ก ผู้ชายคนเดียวที่นั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มสาวสวยหลากหลายคน
ริวอิจิก้าวขาไปยังโต๊ะที่ว่า เอ่อ...พี่เรียวเฮครับ เสียงนุ่มๆดังขึ้นท่ามกลางเสียงหัวเราะพูดคุยที่มีอยู่เดิม ทำให้ร้านทั้งร้านตกอยู่ในความเงียบ สายตาทุกคู่จ้องมายังหนุ่มน้อยผู้มาใหม่
โอ๊ยยย เวรกำ เคจังยกมือขึ้นกุมขมับ ปวดหัวเหลือเกินกับเจ้าเพื่อนคนนี้ ชอบดุ่มๆทำอะไรไม่มีคิดหน้าคิดหลังเลยสักนิด
เอ่อ..... คนถูกเรียกหันมามองงงๆ
พี่เรียวเฮจริงๆด้วย จำผมได้ไม๊ครับ หมีน้อยยิ้มกว้างทันทีที่รู้ว่าตนพบคนที่ต้องการแล้ว
เอ่อ...ใครเหรอ? หนุ่มรุ่นพี่มองคนตรงหน้างงๆ
อ๊าววววว ริวอิจิร้องเสียงหลง สีหน้าผิดหวังอย่างรุนแรง ผม..โองาตะ ริวอิจิไงครับ รุ่นน้องที่โรงเรียนม.ปลายเดียวกับพี่ไง
อืมมม... ร่างบางทำท่าคิดนึงๆ อืมมม...ก็หน้าคุ้นๆนะ.... แต่ก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดี สร้างความผิดหวังให้หมีน้อยเป็นอย่างมาก (โดยมีเคจังแอบสมน้ำหน้าในใจอยู่ห่างๆ)
โธ่.....งั้นผมแนะนำตัวใหม่นะครับ โองาตะ ริวอิจิ รุ่นน้องปีหนึ่ง คณะวิศวะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ พูดเสร็จก็ยิ้มแยกเขี้ยวให้ผู้คนแปลกหน้าทั้งหลายได้ยลเป็นขวัญตา
....แล้วทำไมต้องมาฝากตัวกะเราวะ???...
เรียวเฮแอบนึกในใจ
....อ๊ะ...แต่...น่ารักจัง....
เห็นรอยยิ้มสดใสของรุ่นน้องน่ารักไปแล้วก็แอบใจเต้นไม่เป็นส่ำไปเล็กน้อย ทั้งๆที่วันๆก็มีแต่สาวๆสวยๆมาห้อมล้อมอยู่ตลอดอยู่แล้วแท้ๆ
อ้อ...อืมม.... ยังไม่ทันได้ตอบอะไรริวอิจิ สายตาก็พลันไปเห็นนาฬิกาฝาผนังในร้านเข้า เฮ๊ยยยยยยยยย ถึงเวลาเข้าคลาสแล้วนี่หว่า ยิ่งโดนอาจารย์เพ่งเล็งตั้งแต่เทอมที่แล้วด้วย จู่ๆก็ลนลานขึ้นมา คว้ากระเป๋าตรงหน้าได้แล้วก็ออกวิ่งทันที ฉันไปก่อนนะ ...จากไปโดยมีทุกคู่สายตามองตามปริบๆ โดยเฉพาะน้องใหม่ทั้งสองคน..
นี่... สาวนางหนึ่งพูดขึ้น พวกเธอเป็นเด็กปีหนึ่งเหรอ
ครับ น้องเฟรชชี่ยิ้มตอบ
น่าร๊ากกกจังเลยยยยยยย จู่ๆสาวๆก็กรูเข้ามาหาหนุ่มน้อยน่าใส
ว๊ายยย เด็กคนนี้ก็น่ารัก ทันใดที่สายตาคู่นึงหันไปเห็นเคจังเข้า น่ารักจังเลยยยยยยยยย สาวๆต่างก็กรูเข้ามารุมกอดหนุ่มน้อยทั้งสองกันยกใหญ่
เอ่อ...เดี๋ยวครับ... ริวอิจิงงไปหมดแล้ว
โอ๊ยยย อะไรเนี่ย ส่วนเคจังก็หัวเสียไม่น้อย
เคจัง....ช่วยฉันด้วยยยยยยยย ไม่ได้รู้เลยว่าตัวเองลากเพื่อนมาซวยแท้ๆ...
2B Continued
All About U (&Me)Chapter1
นายนี่นะ หาเรื่องยุ่งให้ฉันอยู่เรื่อยเชียว เสียงเล็กๆสมตัวบ่นอุบหลังจากปลีกตัวออกจากกลุ่มรุ่นพี่สาวสวยได้แล้ว
ดีใจจังเลย ในที่สุดก็ได้เจอพี่เรียวเฮแล้ว พี่เขายังหล่อเท่ห์เหมือนเดิม มีสาวๆตามกรี๊ดเป็นพรวนเลย สมกับเป็นพี่เรียวเฮเลยเนอะนายว่าปะ? หมีริวไม่ได้ฟังที่เพื่อนบ่นเลย เดินไปก็เอาแต่เพ้อถึงรุ่นพี่สุดที่รักไป
เฮ๊ย นี่นายไม่ได้ฟังฉันพูดเลยเหรอ เคจังตะเบ็งเสียง ...เป็นเพื่อนกับริวอิจิแบบนี้ท่าทางจะเหนื่อยนะเนี่ย...
อ้าว? เคจังมัวทำไรอยู่ เดี๋ยวก็เข้าเรียนสายหรอก แถมยังมีหน้ามาพูดแบบนี้อีก มันจะสายก็เพราะตัวเองนั่นแหละ (ที่จริงมันสายไปแล้วด้วย)
อ้าวเรียวเฮ ไหงมาเข้าคลาสได้วะ? เสียงทุ้มๆถามเพื่อนตัวดีที่ปกติเอาแต่โดดเรียนเป็นว่าเล่น
เออเด่ะ เซ็งจะแย่ แต่โดนอาจารย์เพ่งเล็งอยู่ โผล่มาให้เห็นหน้าวันแรกซะหน่อย เดี๋ยววันหลังๆค่อยโดด หนุ่มร่างเล็กหน้าหวานว่า นี่ฉันเกือบจะมาไม่ทันแล้วนะ เมื่อเช้ามีเด็กปีหนึ่งมาหาฉันที่โต๊ะ(หมายถึงโต๊ะประจำที่ร้านกาแฟน่ะ)ด้วยว่ะเคตะ
ห๊า? เด็กปีหนึ่งเนี่ยนะ วันนี้เพิ่งเปิดเทอมวันแรกยังไม่ทันได้อะไรเลย เขาจะมารู้จักนายได้ไง
เห็นบอกว่าเป็นรุ่นน้องที่โรงเรียนเก่าน่ะ ร่างบางว่าต่อ...
อ้าว? โรงเรียนนายมันชายล้วนไม่ใช่เหรอ โธ่เอ๊ย นึกว่าพูดถึงสาวๆซะอีก เซ็งเลย
ถามหาแต่สาวๆทั้งปีแหละ มีกี่คนก็ไม่พอนะนายน่ะ เสียงนุ่มๆแอบจิกเพื่อนซี้ ได้ข่าวว่าเพิ่งเลิกกับแฟนไม่ใช่เหรอ?
อย่าว่าแต่คนอื่นสิ นายก็พอๆกันนะจิบะคุง เปลี่ยนคู่เดทเป็นว่าเล่นซะขนาดนี้ จิกมา เคตะก็จิกกลับได้
เขามาชวนฉันเองนี่หว่า ร่างเล็กยิ้มมุมปาก
แล้ววันนี้เลิกเรียนแล้วจะไปกับใครดี คิดไว้รึยัง เคตะว่า
ไม่รู้ว่ะ ดูอารมณ์ก่อน บ่นๆสีหน้าไม่สู้ดี เพราะขี้เกียจเข้าเรียน
สักพักอาจารย์ก็เข้าห้องมาพอดี
จิบะคุงอยู่มั้ย? มาถึงอาจารย์ก็ถามหาเลย สมกับเป็นคนดังจริงๆ ดังทั้งในหมู่นศ.ด้วยกัน ไม่พอ อาจารย์ยังรู้จักแทบทุกคน
อยู่นี่คร้าบบบบบ คนถูกเรียกส่งเสียงตอบ
นึกว่าจะไม่มาเรียนซะแล้วสิ จำไว้นะ เทอมนี้ถ้าเข้าคลาสไม่ถึง80% ครูให้Fเธอแน่ หลังจากเจอนายตัวแสบนี่โดดเรียนเมื่อเทอมที่แล้วไปซะเยอะ อาจารย์เลยต้องตั้งมาตราการกันไว้ก่อนตั้งแต่วันแรกแบบนี้แหละ
ห๊า???? เสียงเล็กๆร้องดังลั่น แต่อาจารย์ทำท่าไม่สนใจแล้วก็เริ่มสอนทันที ส่วนเรียวเฮสุดแสบของทุกคนก็ได้แต่นั่งบ่นเป็นหมีกินผึ้ง คนที่น่าสงสารก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เคตะที่นั่งอยู่ข้างๆนั่นแหละ เลยเรียนไม่รู้เรื่องไปด้วยเลย
...ที่จริงไม่มาเรียนน่าจะดีกว่านะ มาแล้วก็รบกวนคนอื่นซะเปล่าๆ....
โอ๊ยยย เลิกเรียนซะที~~~ เสียงเล็กๆดังขึ้นทันทีที่เดินออกจากห้องเรียน
หลับทั้งชั่วโมงยังจะทำเป็นบ่นอีก เพื่อนซี้ว่า
แล้วทั้งคู่ก็เดินตรงไปยังสถานที่ประจำ ร้านกาแฟเดิมกับโต๊ะตัวเดิม
วันนี้ไปไหนดีอ่ะ
ก่อนจะถามว่าไปไหน ถามว่าไปกับใครดีปะ?
ขณะสองหนุ่มกำลังถกเถียงกันเรื่อยเปื่อย ขาของทั้งคู่ก็พากันมาถึงที่หมาย ก่อนจะค่อยๆเปิดประตูเข้าไป
พี่เรียวเฮครับบบบ เสียงนุ่มๆดังออกมาจากภายในร้านทันทีที่สองหนุ่มเปิดเข้าไป ทำเอาเจ้าของชื่อตกใจเกือบหงายหลัง (ขวัญอ่อนไปปะ?)
นะ....นาย... ร่างบางตกใจเล้กน้อยเมื่อเห็นคนตรงหน้า
ผมริวอิจิ โองาตะที่เจอกันเมื่อเช้าไงครับ ริวอิจิพูดเสียงใส แถมยิ้มให้อีกชุดใหญ่
เรื่องนั้นฉันรู้แล้ว แต่นายมาทำอะไรที่นี่ จู่ๆก็มีเด็กที่ไหนไม่รู้มาวุ่นวาย พี่แกก็ชักหงุดหงิดเล็กน้อย
ก็มาหาพี่ไงครับ หมีน้อยไม่ได้รู้อะไร ยังยิ้มตอบให้อีก แต่รู้สึกว่าจะได้ผล เพราะรอยยิ้มน่ารักๆทำรุ่นพี่ใจร้อนคนนี้เย็นไปได้เยอะ
...เฮ๊ยย...น่ารักจังวุ้ย...
เออนี่...เธอเป็นเพื่อนเขาเหรอ? ขณะที่เพื่อนซี้กำลังต่อปากต่อคำกับหมีน้อยน่ารักอยู่ ร่างสูงก็เล็งเห็นเป้าหมายตรงหน้า
เอ่อ...ค...ครับ เคจังตัวน้อยนั่นเองที่โดนตาคู่สวยๆของเคตะจับจ้องไปซะแล้ว
หวัดดี ฉันชื่อทาจิบานะ เคตะ เป็นเพื่อนเรียวเฮน่ะ พูดแนะนำตัวเองไม่พอยังส่งยิ้มหวานให้อีกต่างหาก
เอ๋? ชื่อเคตะเหรอครับ? เสียงเล็กร้องขึ้น ทำคนตรงหน้าตกใจ คือผมก็ชื่อเคตะเหมือนกัน ฟุรุยะ เคตะครับ
ชื่อเหมือนฉันเลยเหรอ? ร่างสูงยิ้มดีใจ งั้นฉันจะเรียกนายว่าอะไรดีละ จะได้ไม่ซ้ำกัน
เอ่อ.... เคจังหน้าแดงเล็กน้อยเมื่อมีรุ่นพี่หล่อเท่(แถมล่ำอีกต่างหาก)มาทำท่าตีซี้ด้วย เรียกว่า...เคจังก็ได้ครับ..คือริวอิจิมันก็เรียกผมแบบนั้น... จู่ๆมาบอกให้คนที่เพิ่งเจอหน้ากันเรียกตัวเองแบบนี้มันก็ออกจาะแปลกๆอยู่สักหน่อย แต่ช่วยไม่ได้ ก็ชื่อมันซ้ำกันนี่นา
โอเค งั้นเคจัง เลิกเรียนแล้วใช่มั้ย? ไปกินข้าวกับฉันนะ รู้จักกันปุ๊บก็ชวนไปเที่ยวทันที สมแล้วที่เป็นเพื่อนซี้ของจิบะ เรียวเฮ
ค...ครับ ยังไม่ทันไร ฝ่ายเคจังเองก็ตอบรับคำชวนของคนแปลกหน้าไปโดยไม่รู้ตัว ก็เห็นหน้าสวยๆ กับฟังเสียงทุ้มๆนี่แล้วมันเคลิ้มไปหมดนี่นา...
ตกลงปลงใจกันได้(แค่สองคน)แล้ว ก็หันไปบอกเพื่อนที่ยังกัดอยู่กับหนุ่มรุ่นน้องทันที
เฮ๊ย เรียวเฮ เดี๋ยวฉันจะไปกินข้าวกับเคจังนะ นายจะไปด้วยป่าว?
ห๊า??? เพื่อนซี้เป็นงง เคจังนี่คือเด็กคนนี้เหรอ? ที่สำคัญเพิ่งเจอกันเมื่อกี้จะไปกินข้าวด้วยกันแล้วเหรอ (ทำเป็นงง ก็นิสัยเดียวกันนั่นแหละ)
ห๊า???? ริวอิจิร้องมั่ง(แต่รู้สึกตัวช้าไปหน่อย)
เอาเหอะ จะไปไม่ไปก็ตามใจ พวกฉันไปก่อนละกัน แล้วมือใหญ่ๆก็กุมมือเล็กๆของเคจังเดินออกนอกร้านไปไม่สนใจเพื่อนๆเลยสักนิด
เดี๋ยว ไอ้เคะ รอก่อน
เคจัง รอฉันด้วยยยยย
และแล้วทั้งสี่หนุ่มก็มาลงเอยที่ร้านอาหารย่านศูนย์การค้า
เคจังอยากกินอะไรครับ? เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง เสียงทุ้มของเคตะถามรุ่นน้องน่ารักอย่างเอาอกเอาใจ
เอ่อ..อะไรก็ได้ครับพี่ เคจังรับคำเสียงเล็ก
งั้นพี่สั่งให้ละกันนะ ว่าแล้วก็หันไปเรียกพนักงานเสิร์ฟมาเพื่อสั่งอาหาร ในสายตาคงรู้สึกว่าโลกนี้มีแค่ตัวเองกับเคจังแล้ว ไม่ได้สนใจสายตาหวานๆสองคู่ที่นั่งจ้องตาปริบๆอยู่เลยสักนิด
นี่ แล้วนายมีธุระอะไรกับฉันเหรอ รู้ว่าเพื่อนหลุดออกนอกวงสนทนาของตัวเองไปแล้ว ก็เลยหันมาหาที่คู่(?)ของตัวเองแทน
อ๋อ ผมแค่อยากมาหาพี่เรียวเฮน่ะครับ ไม่ได้มีธุระอะไรเลย ก็ตั้งแต่พี่เรียนจบไป ผมก็ไม่ได้เจอพี่มาตั้งปีนึง
เหรอ... ว่าแต่นายรู้จักฉันได้ยังไงนะ? ก็เท่าที่จำได้เหมือนไม่เคยได้คุยกับรุ่นน้องคนนี้เลยสักกะนิด ถึงจะบอกว่าเป็นรุ่นน้องที่โรงเรียนก็เหอะ
โธ่ ถ้าไม่รู้จักก็แปลกแล้วล่ะ ตอนอยู่โรงเรียนพี่ออกจะดัง ทั้งหล่อ ทั้งเท่ เรียนก็เก่ง(แต่โดดประจำ) กีฬาก็เยี่ยม ไม่มีใครไม่รู้จักพี่เรียวเฮหรอก
คนฟังได้ยินแล้วก็เชิดจมูกรับคำชมทั้งหลายโดยไม่มีอาการถ่อมตัวแม้แต่น้อย อืม เข้าใจละ ขอโทษนะ คนมันดัง
ตอนอยู่ที่โรงเรียน ผมก็ไม่กล้าเข้ามาคุยกับพี่เลย หมีน้อยริวพูดพลางซุกหน้าลงเล็กน้อย ออกอาการเขินหน่อยๆ ทำเอาคนตรงหน้าจ้องตาค้าง น้ำลายแทบหก แล้วพอรู้ว่าจะได้มาเรียนมหาลัยเดียวกับพี่ ผมก็เลยนึกฮึดขึ้นมา เพราะผมว่ามันต้องเป็นโชคชะตาแน่ๆเลยที่ทำให้ผมได้มาเจอพี่อีก ผมน่ะอยากเจอพี่มาตลอดเลย เพราะว่าพี่เรียวเฮเป็นรุ่นพี่ที่ผมนับถือ(เด็กเกเรแบบนี้ ไปนับถือมันตรงไหน??) แล้วก็ชื่นชอบเอามากๆ พูดจบแล้วก็ยิ้มให้รุ่นพี่ตรงหน้าอีกหนึ่งรอบเป็นการตบท้าย
อ้อ........ พี่ชายฟังไอ้น้องพูดซะยาวแต่ไม่ได้เข้าหัวเลย เพราะตอนนี้เริ่มเพ้อไปกับรอยยิ้มตรงหน้าซะเกือบเรียกสติกลับมาไม่ทันถ้าไม่มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาล่ะก็
RRRRRRRR
ฮัลโหล มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพูดกรอกเสียงเท่ลงไป ห๊า!!! อะไรนะ แล้วจู่ๆก็ร้องเสียงหลงพร้อมกับลุกขึ้นยืน ทำเอาคนที่นั่งอยู่ด้วยตกอกตกใจ งงว่าเกิดอะไรขึ้น อายูมิจังน่ะเหรอ?? ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ นี่แก ถ้าเขาเป็นอะไรไปล่ะก็แกเตรียมตัวตายได้เลย พูดเสร็จก็เก็บโทรศัพท์แล้ววิ่งแจ้นออกจากร้านไปโดยไม่ร่ำลาใครสักคำ ปล่อยให้สองชีวิตน้อยๆที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่งงเต็กไปตามๆกัน ส่วนเพื่อนซี้ร่างสูงหาได้สนใจอะไรเลย(เพราะว่าชินแล้ว) นั่งกินอาหารที่สั่งมาสบายใจเฉิบ
เคจัง กินกันเถอะ อาหารมาแล้วนะ แล้วก็หันไปเรียกเคจังตัวน้อยมากินด้วย
ครับๆ ขานี้พอได้ยินเสียงเคตะก็ลืมเรื่องอื่นไปหมดสิ้น หันไปกินตามเสียงเรียก
พี่เคตะครับ อายูมิจังนี่ใครเหรอครับ พอตั้งสติได้ หมีน้อยก็รีบหันไปโวยวายกับเคตะทันที
หืมมม ร่างสูงหันมามองริวอิจินิดนึง สายตาประมาณว่าอย่ามาขัดความสุขของฉันกับเคจังได้ไม๊ อายูมิจังน่ะเหรอ ก็สุดที่รักของเรียวเฮมันไง แอบยิ้มเจ้าเล่ห็แล้วก็หันกลับไปหาเคจังต่อ โดยไม่ใส่ใจว่าพี่พูดไปมันทำคนฟังอึ้งไปแค่ไหน
....สุดที่รักของพี่เรียวเฮ......
....ใครกัน? ใครคือคนที่พี่เรียวเฮรัก....
เมื่อสติหลุดไปแล้ว ริวอิจิก็ฟิวส์ขาด กระฉากคอเสื้อรุ่นพี่ร่างใหญ่(เธอช่างกล้า)ขึ้นมาทันที
ใครครับ? สุดที่รักของพี่เรียวเฮคือใครเหรอครับ?
อยากรู้เหรอ? เคตะยังยิ้มทั้งๆที่คอเสื้อยังอยู่มือของรุ่นน้อง พาไปเจอมั้ยล่ะ?
................. ริวอิจิอึ้งไปนาน ...จะไปเจอหน้าคนรักของพี่เรียวเฮเหรอ....
ระหว่างที่หมีน้อยอึ้งไปนั้น เคตะทั้งสองก็หันไปจัดการกับอาหารแทน ปล่อยให้หมีนั่งนิ่งคนเดียวไป
ไปครับ ในที่สุดก็ตัดสินใจได้ พอดีกับที่สองเคตะทานอาหารเสร็จ หยิบกระดาษขึ้นเช็ดปากพอดี
ร่างสูงแอบยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าจริงใจของรุ่นน้อง ...งานนี้ท่าทางจะมันส์ว่ะ.... งั้นก็ตามมา
2B Continued
All About U (&Me)Chapter2
ที่นี่ที่ไหนเหรอครับ พี่เคตะ หมีน้อยอ่ยปากถามรุ่นพี่ตัวโตขณะที่เหลียวซ้ายแลขวาไปทั่วบริเวณที่ไม่คุ้นตา
ไม่ต้องถามมากน่า ตามมาเงียบๆน่า แล้วก็เลิกทำตัวล่อกแล่กซะที เคตะหันไปว่า
เอ่อ...พี่เคตะครับ พวกเราแอบตามมาแบบนี้จะดีเหรอครับ ถ้าพี่เรียวเฮรู้อาจจะโมโหก็ได้นะครับ เคจังถามเบาๆ รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไรที่แอบตามเรียวเฮมาแบบนี้
ไม่เป็นไรหรอกเคจัง พี่ไม่ยอมให้เรียวมันมาโมโหอะไรใส่เคจังหรอก ทีกับเคจังล่ะยิ้มหวานตอบเชียว
อ๊ะ พี่เรียวเฮออกมาแล้ว ริวอิจิตะโกนร้องเสียงดังทันทีที่ได้ยินเสียงแหลมๆดังออกมาจากรั้วคฤหาสน์หลังใหญ่
พวกนายอยากลองดีกับฉันใช่มั้ย?
พอได้ยินเสียงคุ้นหูดังออกมา เคตะก็รีบดึงรุ่นน้องทั้งสองเข้ามาหลบหลังเสาไฟฟ้า (สามคน? จะหลบมิดมั้ยนั่น?)
เอ๋? ทำไมต้องหลบด้วยล่ะครับ หมีน้อยถามโดยไม่มีการเก็บเสียงเลย
ชี่ พูดเบาๆสิวะ เดี๋ยวเรียวมันก็รู้หมดหรอกว่าพวกเราตามมันมา
ขณะเดียวกันเสียงแหลมๆก็ยังดังออกจากมาไม่ขาดสาย ฉันบอกกี่ครั้งกี่หนแล้วว่าให้ดูแลอายุมิจังให้ดี
....อายุมิจัง....
ริวอิจิรู้สึกเหมือนหายไม่ออกไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อที่ว่าจากปากของรุ่นพี่สุดที่รักของตน
....ชื่อคนรักของพี่เรียวเฮสินะ....
...พี่เรียวเฮที่แสนจะน่ารักแต่กลับโกรธเป็นฝืนเป็นไฟเพราะเรื่องของคนคนนี้...
....พี่คงจะรักเขามากเลยสินะ....
อายุมิจัง อยู่ไหนน่ะ อายุมิจัง เสียงเล็กๆยังคงตะโกนเรียกชื่อที่ฟังแล้วบาดหัวใจใครบางคนเป็นที่สุด อ๊ะ อยู่นี่เอง อายุมิจัง ฉันตามหาตั้งนานแน่ะ คำพูดของเรียวเฮทำให้อีกสามคนที่ได้แต่แอบฟังเสียงรับรู้ว่าเขาเจออายุมิจังแล้ว
....อยากเห็นจังเลย...คนรักของพี่เรียวเฮ....
นึกได้แบบนั้นแล้วริวอิจิก็พรวดพราดเดินออกจากหลังเสาไฟฟ้าแล้วเดินเข้าไปยังคฤหาสน์ตรงหน้าทันที
เฮ๊ยเดี๋ยว ริวอิจิ!! กลับมาก่อน เคตะพยายามเรียกไม่ให้เสียงดังเกินไป แต่ดูเหมือนจะไม่ทันซะแล้ว เมื่อริวอิจินอกจากจะไม่ฟังแล้วยังเดินดุ่มๆตรงไปยังประตูคฤหาสน์ทันที พลางเหลียวซ้ายแลขวาไปทั่ว ท่าทางที่พยายามมองหาอะไรสักอย่างอย่างตั้งอกตั้งใจทำให้เรียวเฮสังเกตุเห็นริวอิจิได้ไม่ยาก
อ้าวนาย? มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? เรียวเฮถาม
ห๊ะ! พอรู้ตัวว่าถูกอีกฝ่ายเห็นเข้าซะแล้ว หมีน้อยก็ตกใจรีบวิ่งไปหลบหลังเสาไฟฟ้าต้นเดิมทันที แต่ก็ถูกเคตะที่ยืนอยู่ตรงนั้นอยู่แล้วไล่ให้ไปหลบที่อื่นแทน
แน่นอนว่าขนาดนี้แล้ว เรียวเฮก็ต้องเห็นแน่ๆละ
นี่ จะหลบไปทำไม ไม่ต้องแล้ว ออกมานี่ให้หมดทุกคนนั่นแหละ
โธ่เอ๊ย ซวยจริง เพราะนายคนเดียวเลย ร่างสูงบ่นขณะเดินออกจากหลังเสาอย่างเสียไม่ได้ แถมยังโยนความผิดให้หมีน้อยอีก ทั้งๆที่ตัวเองนั่นแหละเป็นคนนำคนอื่นเค้ามา ส่วนตะน้อยก็ได้แต่เดินคอตกพร้อมกับเกาะชายเสื้อร่างสูงไว้ด้วย
นายพาเจ้าพวกนี้มาทำไมห๊า แล้วร่างบางก็ตรงเข้าไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนทันที ก็ถ้าเคตะไม่ได้เป็นคนพามาแล้วน้องๆพวกนี้จะมาถึงที่นี่ถูกได้ยังไงกัน
เอ่อ...ก็...เขาอยากเห็นอายุมิจังสุดที่รักนายไง เคตะยิ้มแห้งๆตอบ เนอะ อายุมิจัง แล้วก็หันไปยิ้มหวานให้อายุมิจังแทน
เอ๋? อายุมิจัง? ไหนล่ะครับ ผมยังไม่เห็นเลย หมีน้อยเหลียวซ้ายแลขวามองหาหญิงสาวคนสวยที่เป็นคนโปรดปรานของเรียวเฮ แต่มองยังไงก็ไม่เห็นผู้หญิงที่น่าจะใช่อายุมิจังอยู่แถวๆนี้เลย ว่าแต่เจ้าเหมียวนี่น่ารักจังเลย แมวของพี่เรียวเฮเหรอครับ หาทาร์เก็ทไม่เจอก็เลยหันไปเล่นกับแมวเหมียวน่ารักที่ร่างบางกำลังอุ้มอยู่แทน
อายุมิจังก็อยู่ตรงหน้านายนี่ไง นิ้วเรียวๆของเคตะชี้ไปยังสิ่งที่อยู่ในอ้อมกอดของร่างบาง เจ้าตัวสีขาวๆขนปุยๆที่กำลังร้องเหมียวเหมียวอ้อนคนที่กำลังอุ้มมันอยู่
เอ๋? ริวอิจิยังงงๆอยู่ นี่เขามาหาคนรักของเรียวเฮนะ ไม่ได้มาหาแมวที่ไหน
ส่วนเรียวเฮก็ไม่พูดอะไรได้แต่ทำเป็นหนันหน้าหนีไปทางอื่นเพราะที่จริงไม่อยากให้ใครรู้หรอกว่าอายุมิจังที่เขารักแสนรักน่ะ หมายถึงเจ้าเหมียวสีขาวนี่ ขืนเพื่อนๆที่มหาลัยรู้หมดคงได้เสียชื่อหนุ่มฮ๊อตคนดังของมหาลัยแน่ๆ
นายนี่ยุ่งไม่เข้าเรื่อง เรียวเฮไม่ได้สนใจหมีน้อยเลยแต่กลับไปลงกับเพื่อนซี้แทน
ส่วนริวอิจิตอนนี้กำลังสนอกสนใจกับเจ้าแมวยกใหญ่จนลืมเรื่องอื่นไปหมดแล้ว น่ารักจังเลยเจ้าเหมียว ชื่ออะไรเหรอครับ หันไปถามเรียวเฮ
ก็ชื่ออายุมิไง เคตะตอบแทน
อ๋อ อายุมิจัง ชื่อน่ารักเนอะ แล้วก็หันไปเล่นกับแมวต่อ ห๊า!!! กว่าริวอิจิจะเก็ทก็ใช้เวลาไปนานโข อย่าบอกนะครับ ว่าอายุมิจังที่ว่าคือเจ้าแมวตัวนี้
...เออ...ก็ใช่น่ะสิ... เคจังที่ยืนมองอยู่ตลอดแอบนึกในใจ ...รู้สึกตัวช้าจริงนะแก...
อ้าว? งั้นอายุมิจังก็ไม่ใช่คนรักของพี่เรียวเฮน่ะสิ เงยหน้าละสายตาจากแมวมองคนตรงหน้า
................... เรียวเฮไม่ตอบ มองหน้าไปทางอื่น
ก็นี่แหละ สุดที่รักของมันละ เคตะเลยตอบแทนให้อีก
นี่ เลิกสอดได้แล้ว แล้วก็เลยโดนเพื่อนด่าซะ
งั้นพี่เคตะก็หลอกผมน่ะสิ หมีน้อยหันไปต่อว่ารุ่นพี่อีกแรง สีหน้าน้อยอกน้อยใจ
ไม่ได้หลอกนะ ก็นายเข้าใจว่าอายุมิจังเป็นคนเองนี่นา
นั่นสิ พี่เขาก็ไม่ได้บอกนายสักหน่อยว่าอายุมิจังเป็นคน นายเข้าใจผิดเองต่างหาก เคจังช่วยผสมโรงเข้าข้างเคตะอย่างออกหน้าออกตา ทั้งๆที่จริงตอนแรกตัวเองก็เข้าใจผิดไม่ต่างกับเพื่อนหรอก
ที่จริงนายน่าจะดีใจนะที่อายุมิจังไม่ใช่คน เพราะก็แปลว่าเรียวเฮยังไม่มีคนรักไง เคตะรีบอ้างต่อ
อ๊ะ จริงด้วย โดนจูงไปจูงมาก็หลงกับดักเข้า ริวอิจิก็เลยยิ้มออกมา ดีจังนะครับพี่เรียวเฮ
เกี่ยวอะไรกับฉันละ? ...เออ...นั่นสิ เกี่ยวอะไร??...
สรุปว่าพี่เรียวเฮยังไม่มีแฟนใช่มั้ยครับ ริวอิจิถามพร้อมโปรยยิ้มหวานให้
เอ่อ...ก็.... เจอยิ้มแบบนี้ไปเป็นเรียวเฮก็พูดไม่ออกไปเหมือนกัน
แฟนไม่มี มีแต่แมว เคตะตอบให้อีก
บอกว่าอย่ายุ่ง แล้วก็โดนเพื่อนด่าอีกรอบ
จริงเหรอครับ ดีจังเลย หมีน้อยเชื่อเคตะไปหมดซะทุกคำ แต่หันไปยิ้มกับพี่สุดที่รักแทน อ๊ะ? ว่าแต่ที่นี่ที่ไหนเหรอครับ บ้านใหญ่โตจังเลย นึกได้ว่ากำลังยืนอยู่หน้าคฤหาสน์หลังมหึมา พี่เรียวเฮมาทำอะไรที่นี่เหรอครับ?
ก็นี่บ้านฉัน เรียวเฮตอบสั้นๆ ที่จริงไม่ค่อยอยากบอกใครหรอกว่าตัวเองมีบ้านใหญ่โตขนาดนี้ เพื่อนที่รู้ก็มีแค่เคตะนั่แหละ แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่แล้ว
อ๋อ..บ้านใหญ่ สวยดีนะครับ ริวอิจิยิ้มอีก ก่อนจะรู้สึกตัวช้าเหมือนเดิม ห๊าาาาา บ...บ้านพ..พี่เรียวเฮเหรอครับ?
อืม ตอบแบบขอไปทีเหมือนเดิม
นายน้อยครับ ได้เวลาให้อาหารอายุมิจังแล้วนะครับ จู่ๆก็มีผู้ชายใส่สูทดูดีเดินเข้ามาพูดกับร่างบาง
นี่ฉันบอกเป็นล้านครั้งแล้วว่าให้เลิกเรียกฉันแบบนั้นได้แล้ว แล้วก็หันไปทางเคตะ นี่ แล้วนายจะหัวเราะอีกนานมั้ย
เวลาเคตะได้ยินคนใช้บ้านเรียวเฮเรียกเพื่อนเขาว่านายน้อยแล้วเป็นต้องอดขำไม่ได้ทุกที ไอ้เรียวที่วันๆเอาแต่โดดเรียนสร้างเรื่องปวดหัวให้อาจารย์ไม่เว้นแต่ละวัน แถมยังมีแต่สาวๆสวยๆ(ตอนนี้เด็กหนุ่มๆด้วย)มารุมนับไม่ถ้วน แต่เวลาอยู่บ้านมันเป็นถึง นายน้อย เชียว คิดยังไงก็ขำอยู่ดี
พวกนายก็ด้วย ห้ามเอาเรื่องที่บ้านฉันไปเล่าให้ใครฟังเชียวนะ เข้าใจมั้ย? ร่างบางหันมาบอกกับรุ่นน้องทั้งสอง
เข้าใจแล้วครับ เคจังรับคำแต่โดยดี ซึ่งเรียวเฮก็เชื่อว่าคงจะพูดรู้เรื่อง แต่ปัญหารู้สึกจะอยู่ที่เจ้าหมีซะมากกว่า
เอ๋?? ทำไมล่ะครับ? หมีน้อยเอียงคอถาม
ไม่ต้องถามได้มั้ย? ฉันบอกว่าให้ทำก็ทำตามเหอะน่า เรียวเฮบ่นอุบ ...คุยกับไอ้หมอแล้วนี่เหนื่อยจริงวุ้ย...
ถ้าไม่ทำตามที่เรียวเฮบอก เดี๋ยวเรียวไม่รักนะ เคตะแทรกขึ้นมาอีก
เฮ๊ย พูดอะไรของนายวะ เรียวเฮรีบขัดเมื่อเพื่อนพูดอะไรเพ้อเจ้อออกมา
เข้าใจแล้วครับ ถ้าพี่เรียวเฮไม่อยากให้พูดผมก็จะไม่บอกใคร แต่ไม้นี้ทำให้หมีน้อยยอมทำตามแต่โดยดีแฮะ
อ...เออ..ถ...ถ้าอย่างนั้นก็ดี ว่าแล้วก็หันไปหาคนใช้ที่ยืนรออยู่พร้อมกับยื่นเจ้าอายุมิจังให้ เอ้า..แล้วดูแลให้ดีๆละ ถ้าพวกนายทำอายุมิจังหายอีกคราวหน้าพวกนายได้ตายสมใจแน่ แล้วก็ดุคนใช้อีกรอบเป็นการทิ้งท้าย ส่วนพวกนาย... หันกลับมาที่เพื่อนกับรุ่นน้องอีกสองคน ตั้งใจว่าจะไล่ให้กลับบ้านไปซะ แต่พอสายตามาลงที่เคตะที่กำลังยิ้มกริ่มอยู่ก็.. กินข้าวที่นี่ก่อนก็ได้ แล้วเดี๋ยวจะให้คนขับรถไปส่ง
เย้~~ ร่างสูงร้องดีใจเสียงดัง แล้วทั้งสี่ชีวิตก็เดินเข้าคฤคาสน์หลังโตไปด้วยกัน...
อร่อยจังเลยครับ เคจังร้องเสียงหลงเมื่อตักอาหารคำแรกเข้าปาก นี่พี่เรียวเฮได้กินอาหารดีๆแบบนี้ทุกวันเลยเหรอครับเนี่ย น่าอิจฉาจัง ก็บนโต๊ะน่ะมีอาหารวางเต็มไปหมด แถมมีแต่ของหรูๆอย่างกับนั่งกินที่ภัตตาคารงั้นแหละ
ไม่หรอก หมอนี่มันชอบออกไปกินข้าวข้างนอกมากกว่า ที่บ้านมีของดีๆอยู่แล้วแท้ๆ เคตะช่วยตอบแทนอีกแล้ว
พูดมากน่ะ รีบๆกินแล้วก็กลับไปซะที เจ้าของบ้านออกปากไล่เพื่อนที่ชอบมาฝากท้องที่บ้านเขาอยู่เรื่อย
ส่วนหมีน้อยไม่พูดไม่จา พอเห็นอาหารตรงหน้าก็รีบซัดแบบไม่ยั้ง จนเคจังรู้สึกอายซะเอง
พี่เรียวเฮครับ สั่งอาหารมาเยอะขนาดนี้จะดีเหรอครับ เห็นอาหารวางเต็มโต๊ะริวอิจิเลยหลงคิดว่ากำลังนั่งอยู่ในร้านอาหารซะงั้น
ไม่ได้สั่งมาเว๊ย แม่บ้านเขาทำมาให้
เอ๋?? น้องหมีแอบงง ความจำสั้นแบบนี้น่าเป็นปลาทองมากกว่าหมีนะ
นี่มันบ้านฉันต่างหาก เรียวเฮว่า
ห๊า? บ้านพี่เรียวเฮเป็นร้านอาหารเหรอครับ
ไม่ใช่เว๊ย ที่นี่บ้านฉัน แม่บ้านเขาทำอาหารมาให้ทาน ย้ำหลายทีเรียวเฮเริ่มเหนื่อยแล้วนะ พูดไม่รู้เรื่องซะทีไอ้น้องคนนี้นี่
งั้นเหรอครับ ริวอิจิยิ้มตอบไม่ได้รู้เลยว่าทำคนตรงหน้าแอบโมโหเล็กน้อย พอเห็นรอยยิ้มน้องหมี เรียวเฮก็แทบจะหายโกรธเป็นปลิดทิ้ง อาหารบ้านพี่เรียวเฮอร่อยดีนะครับ ยิ้มเสร็จแล้วก็หันไปกินข้าวต่อ ทำคนตรงหน้าอารมณ์ค้างเล็กน้อยถึงปานกลาง แต่ก็อดยิ้มบางๆออกมาไม่ได้
ไม่นานนักอาหารเต็มโต๊ะก็ตกลงไปอยู่ในท้องของหนุ่มๆทั้งสี่คน (แต่เหมือนจะเบนหนักไปที่ริวอิจิซะมากกว่า)
ขอบคุณที่เลี้ยงข้าวนะครับ ดึกแล้ว งั้นผมกลับก่อนก็ดีกว่า หมีน้อยยิ้มให้เจ้าของบ้านขณะเดินออกมาหน้าบ้าน
ให้คนขับรถไปส่งละกันนะ
ไม่ต้องก็ได้ครับ ผมกลับเองได้
ไม่เป็นไรหรอก ดึกแล้ว กลับบ้านเองมันอันตราย ที่จริงมันก็ยังไม่ได้ดึกขนาดนั้นสักหน่อย แต่ซื่อๆอย่างริวอิจินี่คงอันตรายกว่าคนปกตินิดหน่อย
เอ่อ..ก็ได้ครับ งั้นไปก่อนนะครับ บ๊ายบาย โบกมือลาเรียวเฮแล้วก็ทำท่าจะก้าวขึ้นรถคันหรูพร้อมๆกับเคตะทั้งสอง เอ่อ... แล้วก็หันกลับมาหาเจ้าของบ้านที่ยืนส่งอยู่อีกที แล้วไว้ผมมาที่นี่อีกได้มั้ยครับ?
อ...อืมม...ได้สิ เห็นสายตาอ้อนๆของริวอิจิแล้วไม่รู้ทำไมมัปฏิเสธไม่ลง ทั้งๆที่ร่างบางก็ไม่ได้ชอบให้ใครมายุ่มย่ามที่บ้านสักเท่าไรแท้ๆเชียว
จริงนะครับ หมีน้อยยิ้มหน้าบาน งั้นไปแล้วนะครับ ราตรีสวัสดิ์ ขอโทษที่มารบกวนนะครับ โค้งให้อย่างสวยงามมีมารยาทก่อนจะขึ้นรถไป....
ร่างบางมองรถคันสวยขับเลยออกมาไปไกลก่อนจะหันหลังกลับเข้าบ้านหลังใหญ่ของตัวเอง อืม...ริวอิจิงั้นเหรอ... บ่นกับตัวเองเบาๆพร้อมกับรอยยิ้มบางๆที่ริมฝีปากสวย
เมี๊ยว..... เสียงเจ้าเหมียวตัวโปรดดังขึ้นข้างๆเท้า พร้อมกับขนนุ่มๆที่สัมผัสได้เมื่ออายุมิจังเข้ามาคลอเคลียใกล้ๆ
อ้าว อายุมิจัง ร่างบางยิ้ม ก้มลงอุ้มเจ้าเหมียวสีขาวขึ้นมากอด ออกมาข้างนอกทำไม กลับเข้าบ้านกันดีกว่าเนอะ แล้วขาเรียวๆก็เดินกลับเข้าบ้านโดยมีอายุมิจังซุกอยู่ในอ้อมกอด
2B Continued
All About U (& Me)Chapter3
โอ๊ยย เคจังจะรีบไปไหน รอฉันด้วย หมีน้อยเร่งฝีเท้าวิ่งตามเพื่อนร่างเล็กออกไปทางประตูหลังมหาลัย
ดูเหมือนหลังๆมานี่คนที่รีบร้อนจะมาร้านกาแฟหลังมหาลัยจะเป็นเคจังซะมากกว่าริวอิจิไปซะแล้ว
เคจัง รอด้วยยยยยยยยยย เสียงแหลมๆร้องเรียกเพื่อน แต่คนถูกเรียกดูท่าจะไม่ใส่ใจเลยสักนิด
แกร๊งงงงงงง
เสียงกระดิ่งที่แขวนอยู่เหนือประตูร้านกาแฟร้านเดิมดังขึ้น เหล่านักศึกษาที่มานั่งเต็มร้านจนแทบไม่มีลูกค้าอื่นเลย ไม่มีใครใส่ใจว่าจะมีใครเข้าร้านมารึเปล่า มีเพียวสายตาคู่เดียวที่คลี่ยิ้มทันทีที่เห็นร่างเล็กๆเดินผ่านประตูเข้ามา
ขายาวๆลุกจากที่นั่งไปหาทันที
เคจังมาแล้วเหรอ?
แฮ่ก...พี่เคตะ...รอ...รอนานมั้ยครับ? เคตะน้อยว่าพลางหอบไปด้วย
นี่วิ่งมาเหรอ?
...ค...ครับ...แฮ่ก ร่างเล็กยังหอบไม่หยุด ก...เดี๋ยวพี่เคตะจะรอนาน...
เหนื่อยแย่เลย คราวหลังฉันไปหานายที่คณะเองดีกว่า
........................................ ร่างเล็กไม่ตอบ แต่หน้าแดงขึ้นมาแทน กับเคจังนี่รู้สึกตาโย่งจะใจดีออกหน้าออกตายังไงไม่รู้
สวัสดีครับพี่เรียวเฮ ขณะเดียวกันหมีน้อยก็แหวกว่ายกลุ่มสาวๆเข้าไปยังโต๊ะประจำของรุ่นพี่สุดที่รัก
อ้าว หวัดดี ฝ่ายนี้ทำเป็นเพิ่งเห็นเพิ่งทัก ทั้งๆที่จริงแอบมองอยู่ตั้งแต่ตอนที่เคตะลุกไปแล้ว
เฮ๊ยเรียว ฉันกลับเลยนะ เสียงเพื่อนซี้ดังขึ้นขัด
เฮ๊ย เดี๋ยวดิวะ
อะไรอีกวะ ฉันจะไปรีบไปเดทกับเคจังเว๊ย พูดพลางยกแขนโอบรุ่นน้องร่างเล็กไว้ ฝ่ายคนถูกกอดก็ได้แต่หน้าแดงไม่กล้าพูดอะไร
เดี๋ยวสิเคจัง จะทิ้งฉันไว้เหรอ หมีน้อยเริ่มรู้สึกว่าพักนี้ตัวเองโดนเพื่อนทิ้งซะแล้ว
อะไรล่ะ ฉันกับพี่เคตะไม่อยู่ นายจะได้อยู่พี่เรียวเฮสองต่อสองไง เพื่อนร่างเล็กกระซิบ
(สองต่อสองอะไร สาวๆนั่งรุมล้อมเพียบขนาดนี้)
อืม ก็จริง หมีน้อยโดนเพื่อนหว่านล้อมสำเร็จ แต่ว่า..... ยังไม่ทันพูดอะไร เคจังก็ทำท่าจะหนีออกไปกับรุ่นพี่ร่างสูงซะแล้ว แขนล่ำๆกำลังจะเปิดประตูออกไป ทันใดนั้นเอง เสียงกระดิ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น ประตูถูกผลักเข้ามาจากด้านนอกจนเกือบกระแทกหน้าร่างสูง แล้วเสียงเล็กแหลมแสบแก้วหูก็ดังขึ้น
เคจางงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง~~~ สาวสวยร่างผอมเพรียวเจ้าของเสียงแหลมกระโดดเข้ากอดตาโย่งอย่างไม่แคร์สายตาใคร
ทุกสายตาในร้านได้แต่หันไปมองตาปริบๆ ส่วนเคจังตัวน้อยก็ได้แต่อึ้ง พูดอะไรไม่ออก มือที่ถูกกุมอยู่สะบัดแขนล่ำๆนั่นออกทันที
เฮ๊ยยยย ยัยบ้า มาทำอะไรที่นี่ห๊ะ เคตะตวาดใส่สาวสวยตรงหน้า
อะไรกัน ....สุดที่รักมาหาทั้งที พูดดีๆหน่อยก็ไม่ได้ สาวน้อยว่า ก่อนจะหันมาทางเคจังที่ยืนมองด้วยสายตาที่จะเหมือนจะร้องไห้ออกมาได้ทุกเมื่อ เคจัง นี่ใครเหรอ?
เคตะน้อยทำท่าจะเดินหนีไปจากตรงนั้น แต่มือใหญ่ๆรีบคว้าข้อมือเรียวไว้
เดี๋ยวเคจัง จะไปไหน? ร่างสูงเรียก
ผม...ผม..... ร่างเล็กทำท่าจะร้องไห้ซะงั้น ...ก็มันเห็นอยู่ชัดๆว่าพี่เคตะมีแฟนแล้ว ที่ผ่านมาเราคงคิดไปเองคนเดียว...
เฮ้ ร้องไห้ทำไม?
ว้าา ร้องไห้ซะแล้ว..... สาวน้อยพูดแทรกขึ้น
เธอน่ะเงียบไปเลย เคตะก็เลยหันไปด่าซะ ก่อนจะหันกลับมาทางร่างบางอีกรอบ นี่ร้องไห้ทำไมเหรอ?
ไม่มีอะไรหรอกครับ... เคตะน้อยปฏิเสธ พลางพยายามดึงมือตัวเองออกจากมือใหญ่ๆของอีกฝ่าย
ไม่มีแล้วร้องไห้ทำไม
ก็....ปล่อยผมเถอะครับ
เขาไม่ชอบก็ปล่อยสิ เสียงแหลมๆขัดขึ้นอีก
บอกว่าอย่ายุ่งไงเล่า ตาโย่งหันไปด่าอีกรอบ มือยังจับร่างเล็กไว้แน่นไม่ยอมปล่อย นี่ถ้าเป็นเรื่องยัยคนนี้ล่ะก็นายเข้าใจผิดแล้วล่ะ
....เข้าใจผิดอะไร ก็เห็นอยู่ชัดๆ....
นี่น้องสาวฉันเอง
....นั่นไง...ว่าแล้วเชียว...
........
...
...เอ๋???...
....น้องสาว????....
ร่างบางเงยหน้ามองคนตรงหน้า ก่อนจะหันไปทางสาวสวยที่ยืนแอบอยู่ข้างหลังรุ่นพี่ตัวโต
น้อง...สาว...????
อืม น้องสาว(ตัวแสบ)ฉันเอง เสียงทุ้มต่ำยืนยันอีกรอบ
ทาจิบานะ มิโอะ อยู่ม.ห้า เป็นนางแบบค่า
เคตะน้อยหันไปมองสาวน้อยที่กำลังยืนชูสองนิ้วให้อีกรอบ แล้วก็ต้องเขินจนหน้าแดง
....ตาย...นี่เราบ้าจังเลย... เข้าใจผิดว่าน้องสาวเป็นแฟนพี่เคตะไปได้....
เดี๋ยวก่อนเคจัง ตกลงนี่ใครอ่ะ? แฟนใหม่เคจังเหรอ? เสียงแหลมๆของมิโอะจังแทรกขึ้นมาอีก
เออ แฟนฉันเอง มือใหญ่ๆกอดไหล่บางไว้แน่น
ฟุรุยะ เคตะครับ เคตะน้อยแนะนำตัว ทั้งๆที่อายุมากกว่า แต่ไม่รู้ทำไมต้องทำตัวหงอๆก็ไม่รู้
เอ๋????? ชื่อเดียวกับเคจังเลย ฉันเรียกนายว่าฟุรุยะคุงละกันนะ เพราะฉันเรียกพี่ฉันว่าเคจังแล้ว สาวน้อยว่าแบบไม่ใส่ใจนัก สายตามองไปทั่วร้านเพื่อหาใครบางคน พี่เรียวเฮล่ะ??
กลับไปแล้ว เคตะรีบตอบ เธอก็กลับไปได้แล้วละ
อะไรกัน ฉันอุตส่าห์มาหา ทำไมไล่กันจริง
ขณะเดียวกันฝ่ายเรียวเฮในตอนนั้น....
พี่เรียวเฮทำอะไรอยู่น่ะครับ หมีน้อยก้มไปใต้โต๊ะคุยกับรุ่นพี่มาดแมนที่ตอนนี้ดูไม่แมนเอาซะเลย
ชี่ เงียบน่า เดี๋ยวยัยนั่นก็จับได้หรอก ที่แท้ก็จะหลบมิโอะจังนี่เอง
ยัยนั่นนี่หมายถึงใครหรอครับ พี่เรียวเฮ? ขานี้นอกจากจะไม่ยอมเงียบแล้วยังเรียกชื่อซ้ำหลายรอบให้เขาได้ยินอีก
โอ๊ย บอกให้เงียบๆไงเล่า เจอรุ่นน้องเจ้าปัญหา(ที่อ่านสถานการณ์ไม่เคยออก)เข้าไป ฝ่ายเรียวเฮเองก็เลยเผลอพูดเสียงดังออกมาซะเอง
อยู่นี่เองพี่เรียวเฮ เสียงแหลมดังขึ้นจากด้านหลังทำเอาเจ้าของชื่อหน้าซีด มาทำอะไรอยู่ใต้โต๊ะคะ?
...ซวยเลยกรู เพราะไอ้น้องเวงนี่แท้ๆ...
เอ่อ..พี่ทำของตกน่ะ เลยก้มลงมาเก็บ หนุ่มหล่อรีบหาข้อแก้ตัว
หาอะไรเหรอครับ เดี๋ยวผมช่วยหาให้ ริวอิจิถาม จนป่านนี้แล้วก็ยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย
เรียวเฮหันไปมองหน้าหมีน้อยด้วยสายตาเย็นชาเล็กน้อย ...เพราะแกคนเดี๊ยวววววว... ก่อนจะเบนสายตาไปทางอื่น
วันนี้มิโอะต้องไปถ่ายแบบตอนสองทุ่ม ตอนนี้ยังมีเวลาว่างอีกเยอะ พี่เรียวเฮ ไปทานข้าวกับมิโอะนะ สาวน้อยพูดเสียงหวาน
นี่เธอ ใครเค้าว่างไปกินข้าวด้วยกัน กลับไปได้แล้ว ฝ่ายพี่ชายรู้ดีว่าน้องสาวตัวแสบสร้างความวุ่นวายให้เพื่อนเลยพยายามไล่กลับบ้าน
โธ่เคจังอย่ายุ่งได้ปะ ไม่ได้ชวนตัวเองสักหน่อย จะไปไหนก็ไปไป๊
...อ้าว?..ไล่พี่ชายตัวเองเป็นหมูเป็นหมาซะงั้น...
หนอยยยยยย ถึงจะเป็นน้องสาว แต่โดนพูดแบบนี้ใส่มันก็โมโหนะเฟ้ย มือใหญ่ๆดึงคอเสื้อสาวน้อย ลากออกมาราวกับนั่นไม่ใช่น้องสาวในไส้
โอ๊ยย เจ็บนะ เคจังบ้า ปล่อยนะ สาวน้อยกรีดร้องพลางดิ้นไปมา
งั้นก็เลิกมาวุ่นวายสักทีได้มั้ย
เฮ๊ย ไอ้เคะ พอเหอะ เพื่อนเรียวร้องทักเมื่อเห็นตาโย่งเริ่มน๊อตหลุด
ได้ยินเรียวเฮทัก เคตะถึงตั้งสติได้ มือใหญ่ๆปล่อยร่างน้องสาวให้เป็นอิสระ
ไอ้พี่บ้า ถูกปล่อยแล้วก็ยังแสบไม่เลิก ขอบคุณพี่เรียวเฮที่ช่วยนะคะ พี่เรียวเฮนี่พึ่งได้เสมอเลย
.....ฉันไปทำตัวพึ่งได้กับเธอตอนไหนเนี่ย??....
หนุ่มหล่อนึกในใจ คิดได้ว่าเมื่อกี้ไม่น่าเข้าไปช่วยเลย..
เราไปกันดีกว่าค่ะพี่เรียวเฮ นางแบบสาวพูดพลางกอดแขนเพื่อนพี่ชาย
เอ่อ...โทษทีนะมิโอะจัง ฉันไม่ว่างหรอก เสียงหล่อนุ่มเอ่ยคำปฏิเสธ
อ้าว?? ทำไมล่ะคะ?
ค...คือ.... ที่จริงก็ไม่ได้ติดธุระอะไร แต่แค่ไม่อยากไปด้วยก็เท่านั้น
เรียวเฮเขามีนัดแล้วน่ะ เคตะรีบแทรก
เอ๋? จริงเหรอ? นัดกับใคร ผู้หญิงรึเปล่า? สาวสวยร้องโวยวาย
เอ่อ...นัดกับ...... ....จะบอกว่าใครดีวะเนี่ย...
มองไปรอบๆ เห็นหมีน้อยกำลังยืนเอ๋ออยู่
นัดกับหมอนี่น่ะ ว่าแล้วก็ดึงแขนหมีอ้วนมายืนข้างๆ
อ้าว? แล้วนี่ใครอีกเหรอคะ? สาวน้อยทำหน้าเซ็งๆเมื่อมีคนไม่รู้จักโผล่มาอีก
รุ่นน้องชื่อริวอิจิน่ะ เรียวเฮตอบให้ เพราะคิดว่าคงเร็วกว่าปล่อยให้เจ้าตัวตอบเองแน่ๆ
เอ๊ะ? เรามีนัดกันไว้เหรอครับ? น้องหมีก็ยังสติลตามคนอื่นเขาไม่ทันอยู่วันยังค่ำ
ช...ใช่ๆ ก็นัดกันไว้เมื่อวาน จำไม่ได้เหรอ โกหกเห็นๆ
จริงเหรอเนี่ย? ลืมสนิทเลย แต่ริวอิจิกลับเข้าใจว่านัดไว้แต่ตัวเองลืมไป
ไปกันสองคนเหรอ?
อ..อืม เรียวเฮตอบ
งั้น...มิโอะไปด้วยนะ ขานี้ก็ไม่ยอมเลิกราง่ายๆ นะริวอิจิคุง ให้มิโอะไปด้วยนะ รู้ว่าพูดกับฝ่ายนี้น่าจะง่ายกว่าเป็นไหนๆ (น้องริวโดนหลอกง่ายนี่เอง)
อื้อ (แล้วก็โดนหลอกจริงๆ) หมีน้อยช่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร แถมยังยิ้มตอบรับเขาอีกต่างหาก
หนุ่มหล่อร่างบางได้แต่ยืนบื้อ ......เวรกำของช้านนน.....
...คนเกิดมาหล่อก็มีกรรมแบบนี้แหละ เรียวเฮเอ๊ย....
2B Continued
ps. แต่งได้บึนมากๆ จะอ่านกันรู้เรื่องมั้ยเนี่ย?
edit @ 2007/01/26 23:39:50
