In da Coffee Shop
แกร๊ง แกร๊ง เสียงกระดิ่งหน้าประตูกระจกร้านกาแฟย่านใจกลางเมืองดังเตือนให้รู้ว่ามีผู้เข้ามาใหม่
ภายในร้านกาแฟเงียบสงบ ต่างจากสภาพวุ่นวายภายนอกในเวลาเลิกงาน หน้าร้านมีผู้คนมากมายต่างเดินขวักไขว่ทั้งคนทำงานสูงวัย คนหนุ่มสาว หรือเด็กนร. มัธยม
"ยินดีต้อนรับค่ะ" พนักงานสาวทักทายลูกค้า
ชายรูปร่างผอมสูง สวมหมวกและแว่นกันแดดไม่ได้สนใจพนักงานสาว หากแต่มองไปรอบๆภายในร้านเพื่อหาใครซักคน
...อยู่นั่นไง...
เมื่อเจอเป้าหมายแล้ว ร่างสูงก็เดินตรงไปยังที่นั่งริมหน้าต่างที่ซึ่งชายผมค่อนข้างยาวอีกคนกำลังนั่งหันหลังออกให้ จิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์
"อ้าว มาแล้วเรอะ" ชายผมยาวร้องทักเมื่ออีกฝ่ายเดินมาถึงและนั่งลงทันทีก่อนที่จะทักทายใดๆ "เป็นคนบังคับให้ชั้นออกมาแล้วยังมาสายอีกนะ"
"ขอกาแฟดำครับ" ผู้มาใหม่หันไปสั่งเครื่องดื่มกับพนักงานสาวที่ยืนรออยู่ ก่อนจะหันกลับมายังเพื่อนที่นั่งอยู่ก่อน ถอดหมวกและแว่นกันแดดออกเผยให้เห็นใบหน้าเรียวสวย แต่ขณะเดียวกันก็ต้องบอกว่าหล่อ!....และตอนนั้นเอง...
"ก๊ากกกกกกกกกก ฮ่าๆๆๆๆๆๆ" อยู่ๆคนตรงหน้าก็ปล่อยก๊ากออกมาแบบไม่เกรงใจใคร ก็ใบหน้าด้านซ้ายของคนร่างสูงน่ะสิ เห็นได้ชัดว่ามีรอยแดงเป็นแถบ ดูก็รู้ว่าต้องไปโดนฝ่ามือใครมาแน่ๆ
"หยุดขำเลยนะไอ้ริว" คนร่างสูงพูดแบบไม่ค่อยสบอารมณ์
"ฮ่าๆๆ แล้วไปโดนอะไรมา" ผู้เป็นเพื่อนนามว่าริว หรือริวอิจิถามยิ้มๆ
"ดูก็น่ารู้แล้ว จะถามทำไม"
"เออ ถามผิดไปว่ะ ต้องถามว่าฝีมือใครเหรอครับคุณเคตะ" ก็ไอ้หมอนี่มันคบสาวทีละกี่คนกันล่ะ นับแทบไม่หวัดไม่ไหว จะไปรู้ได้ไงว่าคนไหนทำ
"เฮ้อ~~~"ร่างสูงนามว่าเคตะถอนหายใจเบาๆก่อนตอบ "ก้อยูกะน่ะสิ"
....เอ...แล้วยูกะนี่มันคนไหนล่ะ ขอนึกก่อน...
.....นึกไม่ออกวุ้ย..ช่างมันเหอะ.....ก็คงหนึ่งในสมาชิกฮาเร็มของหมอนี่นั่นแหละ....
"..แล้วไปทำอะไรให้เค้าโมโหล่ะ"
"ก้อ...แค่ลืมนัดตอนวันเกิดเอง" เคตะตอบด้วยน้ำเสียงเฉยชา
"โฮ่ จริงๆเล๊ย งั้นก้อสมควรแล้วล่ะ" ริวอิจิพูด พลางทิ้งตัวลงพิงพนักโซฟาตัวใหญ่
"ก้อคืนก่อนไปเมากะพวกยุสุเกะมานี่หว่า ตอนเช้าก็เลยตื่นไม่ไหว พอรู้สึกตัวอีกทีก็บ่ายแล้ว เค้าก้อมาหาถึงที่..."
"พอเห็นสภาพเพิ่งตื่นของนาย เค้าก้อเลยฝากรอยนั่นไว้แล้วก้อกลับไปสินะ" ริวอิจิพูดต่อให้ สีหน้าบอกว่ารู้สึกเหนื่อยหน่ายกับนิสัยของเพื่อนตัวดีจริงๆเลย
"อืม" เคตะตอบขณะที่หลบให้พนักงานยกถ้วยกาแฟวางลงตรงหน้า
"นายนี่น้า~ นี่ถ้าชั้นมีน้องสาวนะ ชั้นจะไม่ยอมแนะนำให้รู้จักกับนายแน่ๆ"
"อ้าวเฮ๊ย ทำไมพูดงี้วะ แล้วถ้าเป็นน้องสาวแกจริงๆชั้นก็ไม่มีทางใจร้ายด้วยหรอก" เคตะพูดพลางยกถ้วยกาแฟสีดำสนิทขึ้นจิบ
"เออ ให้มันจริงเหอะ"
"แต่ว่าไหนๆก็ไม่มีโปรแกรมแล้ว คืนนี้ไปดื่มกันเหอะว่ะ" ก้อโดนสาวทิ้งไปแล้วนิ ..แต่ก้อใช่ว่าจะทำให้นายเคตะคนนี้รู้สึกอะไรได้ ก้อแค่ผู้หญิงคนนึง...
"เสียใจว่ะ วันนี้ชั้นนัดกับแฟนไว้แล้ว" ริวอิจิตอบ
"โหยย...ไรว้า เพื่อนโดนแฟนทิ้งนี่ไม่มีสนใจ ยังจะมีอารมณ์ไปเที่ยวกับแฟนตัวเองอีก" เคตะแอบโวยวาย
"หุบปากเลยนายน่ะ นี่ถ้านายโดนทิ้งทีแล้วชั้นต้องคอยมาอยู่เป็นเพื่อน ชั้นก้อไม่ต้องทำมาหากินแล้ว" ก็แฟนมันเยอะ มันก้อเลยโดนทิ้งบ้าง ทิ้งเค้าบ้างเป็นกิจวัตรอยู่แล้วนิ
"ว่าแต่เมื่อไหร่จะพาแฟนนายมาให้รู้จักซะทีวะ คบกันมาตั้งนานละ ชั้นยังไม่เคยเห็นหน้าเลย"
"เมื่อไหร่ก้อเมื่อนั้นแหละ" ริวอิจิตอบแบบขอไปที
"ก้อพูดงี้ทุกที......" เคตะพูดต่อก่อนจะค้างอยู่อย่างนั้น สายตาจ้องไปทางประตูกระจกทางเข้าร้าน
แกร๊ง แกร๊ง เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับใครบางคนที่เดินเข้ามา
"อ้าวเฮ๊ย ตาค้างเชียว เป็นอะไรไปวะ" ริวอิจิแอบงงกับท่าทีของเพื่อนก่อนจะหันหลังไปมองตาม
....ชายร่างเล็ก ผมสีอ่อน แก้มขาวใส กับใบหน้าหวานๆ...
ริวอิจิแอบยิ้มมุมปากก่อนจะหันหลังกลับมา ...เฮ้อ~~~ ว่าแล้วว่าต้องมองคนสวย นี่ขนาดเพิ่งเลิกกะแฟนมานะ...
"น่ารักจังงงงงง" แค่เห็นแว่บแรกก็ทำเอาคนอย่างเคตะแอบเพ้อได้ ..ไม่ธรรมดาซะแล้ว..
"เดี๋ยวก่อนๆ นั่นมันผู้ชายนะเว๊ย" ริวอิจิทัก
"อืม ก็จริง แต่ตัวเล็กเหมือนผู้หญิงเลยว่ะ" เคตะพูดพลางมองหลังคนร่างเล็กที่กำลังเดินไปยังที่นั่งริมหน้าต่างอีกฝากนึงของร้าน ก่อนจะนั่งลงหันหลังมาทางพวกเขา "อ่าว ดันนั่งหันหลังให้อีก ว้า~~"
ริวอิจิหันกลับไปมอง แล้วก็แอบยิ้มอีกครั้ง "พระเจ้าไม่เข้าข้างนะวันนี้"
"โธ่ แค่นี้คิดเหรอว่าจะหยุดชั้นได้" ไม่พูดเปล่า ร่างสูงลุกขึ้นจากโต๊ะทันที
"อ่าวเฮ๊ย อีกแล้วเหรอ" ริวอิจิรู้ดีว่าเคตะจะทำอะไร
"อยู่แล้ว น่ารักขนาดนี้ใครจะปล่อยไปเฉยๆวะ นายคอยดูละกัน" ว่าแล้วขายาวๆก็ก้าวตรงไปอีกฝากหนึ่งของร้าน
...ยังไงก็คงห้ามไม่ได้อยู่แล้วนิ เอาวะ... ริวอิจิแอบยิ้มเล็กๆก่อนจะย้ายไปนั่งฝั่งตรงข้ามที่เคตะนั่งอยู่เมื่อกี้ มองไปทางโต๊ะของคนร่างเล็ก
แล้วขายาวๆของเคตะก็ก้าวไปยังโต๊ะที่เป็นเป้าหมาย ชายร่างเล็กหน้าหวาน ดวงตากลมโตกำลังมองเหม่อออกผ่านกระจกหน้าร้านออกไปยังภายนอก
.....โอ๊ยยย น่ารักจริงๆด้วย.... ร่างยาวแอบคิดเมื่อได้เห็นใบหน้าหวานใกล้ๆ
"สวัสดีครับ" เคตะทักทายด้วยรอยยิ้มบาดใจ
คนร่างเล็กมองงงๆด้วยดวงตากลมใส ...ใครเนี่ย??... (เหมือนจะ)หน้าคุ้นๆ....
"มาคนเดียวรึป่าวครับ" เคตะถามต่อ ในขณะที่อีกฝ่ายยังแอบเอ๋ออยู่เล็กน้อยก่อนจะยิ้มหวานให้เมื่อเริ่มรู้จุดประสงค์ของอีกฝ่าย
"อ๋อ ครับ มาคนเดียวครับ"
"แหม ผมก็มาคนเดียวเหมือนกัน นั่งคนเดียวมันเหงานะครับ" เมื่อเห็นว่าเข้าทาง เคตะก็เริ่มปฏิบัติการม่อทันที
.....มาคนเดียวเรอะ ไอ้ตอแหล.... ริวอิจินั่งมองเพื่อนยิ้มๆแต่ก็อดแอบหมั่นไส้ไม่ได้ (แล้วได้ยินเค้าคุยกันได้ไงวะ??)
"ถ้าไม่รังเกียจ ขอผมนั่งด้วยคนได้ไม๊ครับ" เคตะยิ้มเท่ห์ให้ ประมาณว่าถ้าเป็นสาวๆล่ะก็ ไม่มีใครปฏิเสธลงแน่ๆ
"เชิญสิครับ" ร่างเล็กยิ้มตอบ
"แหม ขอบคุณนะครับ" ว่าแล้วก็ลงนั่งฝั่งตรงข้ามของคนร่างเล็กทันที "เอ่อ..ผมชื่อเคตะนะครับ ทาจิบานะ เคตะ จะเรียกเคตะ เคจัง หรือเคเฉยๆก็ได้ครับ" ร่างยาวแนะนำตัวพร้อมฉีกยิ้มกว้าง
"งั้นเรียกเคตะดีกว่านะครับ" ร่างเล็กยิ้มน้อยๆ แอบขำกับท่าทีของคนตรงหน้า "ผมเรียวเฮครับ"
"เรียวเฮเหรอครับ ชื่อน่ารักจัง เหมาะกับคนน่ารักๆอย่างคุณเลยครับ" เคตะรีบหยอดคำหวานใส่
"ขอบคุณครับ" เรียวเฮยิ้มเขินๆ "ว่าแต่เราเคยเจอกันที่ไหนรึป่าวครับ ผมว่าคุณดูคุ้นๆนะครับ" มุขเก่าๆที่เคตะมักใช้จีบสาวๆเสมอ วันนี้กลับถูกอีกฝ่ายแย่งไปใช้ซะก่อน ทำเอาเคตะแอบดีใจว่าอีกฝ่ายจะต้องคิดเหมือนตัวเองแน่ๆ
"เอ..งั้นเหรอครับ?? แต่ผมว่าคงไม่นะครับ เพราะน่ารักๆแบบคุณเนี่ย ต่อให้เจอแค่ครั้งเดียวผมก็ไม่ลืมแน่ๆ"
เรียวเฮฟังแล้วก็แอบอมยิ้ม "แล้ว..หน้าคุณ...??" นิ้วเรียวๆชี้ไปยังแก้มซ้ายของหนุ่มหล่อที่มีรอยแดงเป็นแถบ
เคตะยกมือขึ้นจับแก้มตัวเอง ยิ้มแหยๆ "เอ่อ..ก้อมีเรื่องนิดหน่อยน่ะครับ อย่าใส่ใจเลยครับ"
"ใครกันน้า ทำกับหน้าสวยๆของคุณได้ลงคอ ใจร้ายจัง" เรียวเฮพูดเสียงหวาน
"งั้นถ้าเป็นคุณ คงไม่ใจร้ายกับผมใช่ไม๊ครับ"
เรียวเฮแอบอมยิ้ม "ฮะๆๆ ไม่รู้สิครับ ผมไม่ได้มีเรื่องอะไรจะต้องไปใจร้ายกับคุณนี่ครับ"
"แหม นั่นสินะครับ ฮะๆๆ" ร่างยาวหัวเราะแก้เก้อ "แต่ว่า...อย่าเรียกคุณเลยครับ เรียกผมเคตะเถอะครับ"
"ก็ได้ครับ เคตะ" เรียวเฮยิ้มตอบ
"งั้นผมเรียกคุณว่าเรียวเฮนะครับ" เคตะยิ้มร่าเมื่ออีกฝ่ายแสดงท่าทีตอบสนอง
"ครับ เชิญครับ" ยิ้มหวานอีกแล้ว
"แล้วเรียวเฮมานั่งทานกาแฟแบบนี้คนเดียวบ่อยๆเหรอครับ"
"อืม....ก็ไม่เชิงหรอกครับ"
"อย่าบอกนะครับว่าคนน่ารักอย่างเรียวเฮยังไม่มีแฟน ผมไม่เชื่อแน่ๆ" นายเคตะยังหยอดคำหวานเลี่ยนจน(คนแต่ง)แทบอาเจียนต่อไป
ร่างเล็กยิ้มเขินๆ "เคตะว่างั้นเหรอครับ"
"ใช่สิครับ" เคตะตอบทันควัน "แต่ถ้าเรียวเฮยังว่างอยู่จริงๆล่ะก็ ผมขอสมัครเป็นแฟนเลยละกันนะครับ"
"พูดอะไรแบบนั้นครับ ผมว่าอย่างเคตะนั่นแหละ ถ้าบอกว่าไม่มีแฟนผมก็ไม่เชื่อเหมือนกัน" (เอ้า..ชมกันไปชมกันมาอยู่เนี่ยแหละ)
"จริงๆนะครับ ยิ่งถ้าสำหรับเรียวเฮแล้วผมว่างเสมอ"
....ไอ้โกหกกกกกกก.....ไอ้ตอแหลลลลลลล..... ริวอิจิที่เกือบจะอาเจียนไปหลายทีกับคำหวานเลี่ยนของเพื่อนตัวดี นั่งแอบฟังแล้วก้อชักจะออกอาการ...เขายกแขนขึ้นดูนาฬิกา..ได้เวลาแล้วแฮะ... ก่อนจะหันไปเรียกพนักงานสาว"เอ่อ..ขอโทษนะครับ ช่วยเช็คบิลด้วยครับ"
ริวอิจิจ่ายเงินให้พนักงานเรียบร้อย ก่อนจะเดินไปหาเพื่อนที่กำลังสนุกอยู่กับหนุ่มน่ารัก
"อ่าวริว จะกลับแล้วเหรอ" เคตะทักเมื่อเห็นเพื่อนเดินมาหา ส่วนเรียวเฮก็กำลังจะหันไปมองว่าเคตะทักใครกัน "เรียวเฮครับ นี่ริวอิจิ เพื่อน....." เคตะตั้งใจจะแนะนำเพื่อนสนิทให้กับร่างเล็ก
"ริว มาแล้วเหรอ" แต่พูดยังไม่ทันจะจบ เรียวเฮกลับหันไปยิ้มร่าทักอีกฝ่ายซะเอง
.....เอ่.....อ.............อะไรนะ???....... ร่างยาวได้แต่ยิ้มค้าง...............ง สระอง งงครับ....
"จะไปกันรึยังครับเรียว" ริวอิจิหันไปยิ้ม แถมยังพูดจาสนิทสนมกับร่างเล็กอีก
"ไปเลยก็ได้ครับ แต่เดี๋ยวชั้นจ่ายค่ากาแฟก่อนนะ" ร่างเล็กยิ้มตอบ
"โอ๊ย ผมจ่ายให้เรียบร้อยแล้วครับ" ก้อริวอิจิบอกให้พนักงานคิดเงินโต๊ะของตัวเองแล้วก็โต๊ะของเรียวเฮรวมกันเลยน่ะสิ
"อีกแล้วนะริวน่ะ ไม่เคยให้ชั้นทำอะไรเองหรือเป็นคนจ่ายค่าอะไรเลย" ร่างเล็กพูดเสียงงอนๆ
มือใหญ่ๆขยี้หัวคนน่ารักเบา "ก็ดีแล้วนี่ครับ อยู่กับผม เรียวไม่ต้องทำอะไรหรอก"
เคตะฟังบทสนทนาของทั้งคู่ ก่อนจะมองหน้าคนสองคนตรงหน้าแบบซ้ายทีขวาที บอกให้รู้ว่างงโคดๆ
"ฮะๆๆๆๆๆๆ" ริวอิจิหัวเราะเสียงดัง ส่วนเรียวเฮก็ยังเอาแต่แอบยิ้ม สร้างความฉงนให้กับคนตรงหน้าต่อไป "เอ่อ เคตะ นี่เรียว แฟนชั้นเอง" และแล้วความจริงก็ปรากฏ...
....เรียว....เรียวๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ.... ใช่! หมอนี่เคยบอกว่าแฟนมันชื่อเรียว.... เรียว...กับ..เรียว..เฮ....
เคตะได้แต่ตาโตอ้าปากค้างน้ำลายแทบหยดอยู่อย่างนั้น
"ก็ผมบอกแล้วไงครับว่าเคตะดูคุ้นๆหน้า" เรียวเฮลุกขึ้นยืนก่อนจะยิ้มหวานให้อีก ก็ริวอิจิเคยเล่าวีรกรรมม่อหญิงของเคตะให้เรียวเฮฟังอยู่เรื่อย แถมรูปถ่ายเวลาพวกหนุ่มๆแห่กันไปเที่ยว ไปเมาที่ไหน ก็มีเคตะอยู่ในนั้นด้วยทุกที เรียวเฮก็เลยรู้จักผู้ชายคนนี้ซะตั้งแต่ยังไม่เคยเห็นหน้านั่นแหละ
"งั้น..ชั้นไปก่อนนะเว๊ย" ริวอิจว่า พลางยกแขนขึ้นโอบคนตัวเล็กไว้
"ไปนะครับเคตะ" ร่างเล็กยิ้มหวานให้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหันหลังเดินไปพร้อมกับหนุ่มหล่อผมยาว
แล้วหนุ่มหล่อเพลย์บอยมาดเท่ก็ถูกปล่อยให้เอ๋อรับประทานอยู่อย่างน้านเพียงลำพัง
.......เฮ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยย เดี๋ยวเด่ะ....................
จบดีกว่านะ.... :P
