Note:: Fic Arashiอีกเรื่องนึง เป็นตอนต่อจาก Hate you, Hate meเน้อ

เป็นฟิกเก่าเก็บอีกเช่นกันจ้า

 

++Everything(it’s you)++Chapter1

 

“otsukaresama” เสียงทีมงานและเหล่าหนุ่มๆทั้ง5บอกว่าเป็นเวลาเลิกงานแล้ว

“ไปอาบน้ำเหอะ ซ้อมทั้งวัน เหนื่อยจะตายแล้ว” ไอบะตั้งใจจะพูดกะทุกคนแต่กลับหันไปหานิโนะคนเดียว

“ไปอาบกัน2คนไป๊” โชแอบแซวที่เห็นเพื่อนรักทั้ง2หวีตกันเหลือเกิน

“ไอ้บ้า” นิโนะหันมาด่าก่อนหันไปหวีตกะไอบะต่อ ส่วนโอจังก้อแค่ยิ้มๆไม่พูดอะไรแล้วก้อเดินไปอาบน้ำไม่สนใจใคร

......

“นิโนะกลับกันเหอะ” ไอบะเรียกเสียงหวาน

“อืมๆ” นิโนะตอบ

“กลับให้ถึงบ้านนะไอบะ” โชยังไม่เลิก

“วอนจริงๆ นายนี่..อ๊ากก” นิโนะอยากจะหันมาด่าอีกหลายๆรอบ แต่โดนไอบะลากออกไปซะก่อน

“กลับก่อนน้า บ๊ายบายยยย” ไอบะตะโกนบอกลาเพื่อนๆ แล้วก้อลากลิงน้อยออกจาตึกไปไม่ได้สนใจที่โชพูดเลย

“หวีตกันน่าอิจฉา เราเอามั่งดีกว่าเนอะ จ.....” โอจังจะหันมาพูดกะจุน แต่ว่า.. “อ้าว...จุน...ไม่อยู่เรอะ”

“นั่นสิ เหมือนไม่เห็นตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ” โชตอบ

“อะไรกัน แปลกจัง เดี๋ยวชั้นไปตามหาดู นายกลับไปก่อนก้อได้นะ”

“อืม งั้นชั้นไปนะ ถ้ามีปัญหาอะไรโทรมาละกัน”

“โอเค บ๊ายบาย” โอจังตอบก่อนเดินออกจากห้องแต่งตัวไป

 

โอจังเดินไปดูที่ห้องซ้อม เห็นแสงไฟลอดออกมาเล็กน้อย ห้องซ้อมขนาดใหญ่แต่กลับมีไฟเปิดอยู่แค่ดวงเดียว ภายในห้องมีจุนนอนแผ่หลาอยู่หน้ากระจกคนเดียว

“จุน” โอจังตะโกนเรียก แต่ไม่มีเสียงตอบ “จุน จุ๊นนนน” เรียกเสียงดังขึ้นแต่ก้อยังไม่มีเสียงตอบ “อะไรกัน หลับอยู่รึไง” ว่าแล้วก้อเดินเข้าไปดู

 

“เฮ้ยยยย! ตกใจหมดเลย” จุนพูดเมื่ออยู่ๆโอจังเอาหัวโผล่มาตรงหน้า

“ตกใจบ้าอะไร ชั้นเรียกตั้งหลายทีนายก้อไม่ยอมตอบ”

“อ้าวเหรอ เออโทษทีๆ”

“แล้วทำอะไรของนายอยู่เนี่ย”

“ก้อแค่นอนพัก” จุนพูดพลางยื่นมือให้โอจังดึงให้ตัวเองลุกขึ้น

“นอนพัก??? แล้วยิ้มเนี่ยนะ” โอจังถาม เพราะตอนที่เดินเข้ามาแอบเห็นจุนนอนยิ้มอยู่คนเดียว

“เออน่า ชั้นไปอาบน้ำล่ะ” จุนไม่ตอบแล้วก้อรีบวิ่งออกไป ก้อที่นอนยิ้มอยู่เมื่อกี้เพราะนอนคิดเรื่องโอจังอยู่นี่นา

“เร็วๆล่ะ ชั้นรอที่นี่นะ” โอจังตะโกนตามออกไป

 

....15นาทีผ่านไป....

“เสร็จแล้ว กลับเหอะ” จุนกลับมาที่ห้องซ้อมหลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย

“หึหึ นึกว่าถ้าช้ากว่านี้จะตามไปช่วยอาบแล้ว”

“บ้าเรอะ..รีบๆกลับเหอะน่า” จุนว่าแล้วก้อเดินออกไป ไม่รอโอจังแล้ว

“อะไรกัน ตัวเองช้ายังจะมาเร่งคนอื่นอีก” โอจังแอบบ่นก่อนปิดไฟเดินตาออกไป

 

...ระหว่างทางกลับบ้าน...

“ไปค้างบ้านชั้นม๊ะ” โอจังชวน

“อ่า โทษที วันนี้บอกแม่ว่าจะกลับเร็ว....เฮ้ยยยนี่มันจะ3ทุ่มแล้วนี่หว่า...บอกแม่ไว้ว่าจะกลับก่อน2ทุ่ม เวรกำ... งั้นชั้นไปก่อนนะ บ๊ายบาย” จุนพูดอยู่คนเดียวแล้วก้อวิ่งไปไม่ปล่อยให้โอจังพูดอะไรเลย.........

........ก่อนจะวิ่งกลับมาจูบโอจังทีนึงแล้ววิ่งกลับไปอีกที

“ไปนะ oyasumi” จุนตะโกนบอก

“oyasumi” โอจังยิ้มให้แล้วตะโกนตอบกลับ ก่อนจะเดินยิ้มกลับบ้านอย่างสบายใจ

+++++++++++++

 

...หลายวันต่อมาที่studio...

“อรุณสวัสดิ์” นิโนะกะไอบะตะโกนเข้ามาพร้อมกัน

“มาสายพร้อมกัน หมายความว่าไง” โชแซว

“ก้อไม่ได้หมายความว่าไงซะหน่อย” นิโนะตอบเรียบๆ

“อยากรู้เรอะโช” ไอบะแอบกระซิบกับโชแต่ไม่รอดพ้นสายตาของน้องลิงของเรา

“ไอบะ” นิโนะเรียกเสียงดัง แต่แอบหน้าแดง “รีบซ้อมเหอะน่า”

“จุนยังไม่มาเลย” โอจังบอก

“อ้าว ไม่ได้อยู่ด้วยกันกะโอจังหรอกเหรอ” ไอบะถาม

“อืม .... ไม่เหมือนนาย2คนนี่”

“พอเลยๆๆ แซวอยู่ได้ นี่ขนาดจุนไม่อยู่นะ...แล้วมันไปไหนเนี่ย ชั้นว่าพวกชั้นสายแล้วนะ” นิโนะเปลี่ยนเรื่อง ก่อนที่จะโดนแซวต่ออีก

“ตื่นสายตามเคยล่ะมั้ง” โชว่า

“มาแล้วๆๆ ขอโทษที่มาสาย” ว่าแล้วก็มีเสียงดังมาก่อนตัว

“มาซะทีนะ สายอยู่เรื่อยนะนาย” โชพูดต่อทันทีที่จุนโผล่หน้าเข้ามา

“เอาน่าๆ ไหนๆก้อมาแล้ว เริ่มซ้อมเลยไหวไม๊จุน” โอจังพูดกับโชก่อนหันมาถามจุน

“อืมๆ ไหวๆ” จุนตอบ แล้วทั้ง5คนก้อเริ่มงานของวันนี้ซะที

 

.....เย็นวันนั้น....(ตัดตอนง่ายๆแบบนี้อีกแล้ว ^^”)

“กลับก่อนน้า บ๊ายบายทุกคน” จุนบอกลาทุกคนแล้วก้อวิ่งออกไปทันที

“อ้าว เฮ้ยยย เดี๋ยวสิ...เฮ้ยยยยยยย” โอจังจะเรียกจุนให้อยู่ก่อน แต่ไม่ทันซะแล้ว

“อ้าว โดนทิ้งซะแล้ว” ไอบะพูดขึ้น แต่ดูเหมือนโอจังจะไม่เล่นด้วย

นิโนะส่งสายตาไปดุไอบะ แล้วเข้าไปคุยกะโอจัง “มีอะไรรึป่าว โอจัง”

“ป่าว ไม่มีอะไรหรอก”

“เหรอ” นิโนะตอบกลับแต่ก้อพอจะรู้ว่าคงมีปัญหาอะไรเพราะท่าทีของโอจังมันฟ้องอยู่แล้ว

“อืมมม ไม่ต้องห่วงหรอก” โอจังยิ้มให้

“ก้อได้.... งั้นพวกชั้นกลับนะ...บายนะโช” นิโนะพูดทั้งๆที่ยังเป็นห่วงอยู่แต่ถ้าโอจังไม่พูดก้อไม่อยากถามมาก  ก่อนจะหันไปบอกลาโชอีกคน

“บาย” โชตอบกลับให้ทั้งนิโนะและไอบะ ก่อนที่ทั้ง2คนจะเดินออกไป “ว่าไง นายน่ะ” โชถามพลางตบบ่าโอจังเบาๆ

“ก้อบอกว่าไม่มีอะไรนี่นา” โอจังตอบเสียงเรียบ

“จะโกหกก้อให้มันแนบเนียนหน่อยดิ บอกว่าไม่มีอะไรแต่ทำหน้าหงอยซะขนาดนี้เป็นใครก้อดูออกทั้งนั้นแหละ” โชว่า “ไป เดี๋ยวชั้นขับรถไปส่งนายที่บ้าน”

“ขอบใจ” โอจังยิ้มให้ แล้วทั้งคู่ก้อพากันออกจากstudio

2B continued

 

++Everything(it’s you)++Chapter2++

 

...บนรถนายโช...

“นายมีปัญหาอะไรกะจุนเหรอ” โชเข้าประเด็นเลย

“ไม่รู้สิ ก้อไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอก....แค่พักนี้ดูจุนห่างๆไปน่ะ” โอจังพูดตรงๆเพราะถึงไม่บอก โชก้อคงเค้นจนให้พูดออกมาอยู่ดี

“นายคิดมากไปป่าว เวลาอยู่ด้วยกันที่studioก้อเห็นพวกนายรักกันดีนี่นา”

“อืมม.. อาจจะใช่” โอจังตอบเรียบๆ “แต่....”

“แต่.....” โชถามต่อ

“เหมือนจุนมีอะไรปิดบังชั้นยังไงไม่รู้ว่ะ พอเลิกงานก้อรีบกลับบ้าน ชั้นเรียกให้อยู่ก้อทำเหมือนไม่ได้ยิน แล้วก้อหนีกลับไปก่อนทุกที บางทีโทรไปก้อปิดเครื่องซะเฉยๆ”

โชฟังแล้วก้อไม่ได้ตอบอะไร

“นายว่าชั้นคิดมากไปงั้นเหรอ” โอจังถาม

“อืมมม จุนอาจจะมีธุระอะไรยุ่งอยู่ล่ะมั้ง คงไม่ได้ตั้งใจหลบหรือปิดอะไรนายหรอก”

“แต่ถ้ามีเรื่องอะไรก้อบอกชั้นได้นี่นา จุนกะชั้นไม่เคยมีเรื่องที่ต้องปิดบังกันเลยนะ”

“นายนี่พูดเหมือนนายกะจุนเพิ่งคบกันได้ไม่กี่วัน นาย2คนน่ะรักกันมาตั้งนานแล้วนะ รักกันมากแค่ไหนชั้นก้อรู้ดีด้วย นายคิดแบบนี้เหมือนไม่เชื่อใจจุนเลยนะ”

….โอจังได้ยินอย่างนั้นก้อเงียบไป....

“เฮ้ยยย ชั้นไม่ได้ว่านายไม่ดีนะ แค่ไม่อยากให้นายคิดมากเกินไปน่ะ” โชรีบพูด กลัวโอจังเข้าใจผิด

“อืมมม ก้อจริงอย่างที่นายว่าแหละ ชั้นต้องเชื่อใจจุนเนอะ”

“อย่าให้เรื่องเล็กๆน้อยๆมาทำให้นายไม่สบายใจเลย” โชยิ้มให้ “เอ้า ถึงบ้านนายแล้ว ลงไปซะ” โชจอดรถแล้วไล่เพื่อนซะเฉยๆ

“ไล่เลยนะแก” โอจังว่า แล้วเปิดประตูลงรถไป

“อย่าคิดมากล่ะ ไปนะ”

“อืม รู้แล้ว ขับรถดีๆล่ะ”

“บาย” โชบอกลาแล้วก้อเคลื่อนรถคันหรูออกไป

+++++++++++++++++++++++++++++++

 

เช้าวันต่อมา

“จุนสายอีกแล้วเหรอ” ไอบะถามเมื่อเปิดประตูเข้าstudioมาแล้วไม่เจอจุน

“พักนี้สายทุกวันเลย บ่อยเกินเหตุนะเนี่ย” นิโนะว่า

“มาสายแถมยังชอบรีบกลับก่อนอีก แปลกๆนะ” ไอบะพูดต่อ

“มาแล้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆ” แล้วเสียงเจ้าตัวก้อดังขึ้นเหมือนทุกวัน

“สายทุกวันเชียวนะนาย ให้มันรู้เวลามั่งสิ” โชเทศน์อีกแล้ว

“อ่า ขอโทษๆๆๆ” จุนขอโทษเพื่อนๆแล้วหันไปหาโอจัง “โอจางงงง โชมันว่าชั้นอีกแล้วอ่ะ”

“ก้อสายบ่อยขนาดนี้ เป็นชั้นชั้นก้ออยากจะด่าอยู่หรอก” โอจังพูดด้วยอารมณ์งอนๆที่พักนี้จุนไม่ค่อยสนใจตัวเองเท่าไหร่

“อ้าว ไม่ช่วยกันเลย โอจังอ่ะ”

โชได้ยินเลยแอบหัวเราะ “เหอะๆ เป็นไงล่ะ” จุนไม่ตอบแต่หันไปแลบลิ้นใส่โช แล้วเข้าไปง้อโอจังที่ท่าทางจะอารมณ์ไม่ค่อยดี

หลับหลังสายตาของทั้ง2คน โช,ไอบะ กะนิโนะก้อแอบยิ้มกันเอง

 

....พักกลางวัน....

“จุน ไปกินข้าวกัน” โอจังเรียก

“อ่า... โทษทีนะโอจัง ชั้นมีธุระนิดหน่อย โอจังไปกินก่อนละกัน เดี๋ยวชั้นตามไป” จุนบอกปัด

“มีธุระอะไรเหรอ ให้ชั้นไปเป็นเพื่อนไม๊” 

“ไม่ต้องหรอก แค่แป๊บเดียว เดี๋ยวชั้นตามไปนะ…อ๊ะ ไอบะจัง กับนิโนะนี่นา” จุนพูดขึ้นเมื่อเห็นเพื่อน2คนเดินมาพอดี “ไอบะ!! นิโนะ!!”

ทั้งคู่เดินตามมาเสียงเรียก “มีอะไร ไม่กินข้าวเหรอ นายน่ะ” นิโนะถาม

“เดี๋ยวไปๆ นายไปกันก่อนเหอะ ฝากโอจังไปนั่งเป็นกขค.หน่อยนะ” จุนยิ้มตอบ

“เหอะๆ ได้ๆ แล้วรีบตามมาล่ะ”

“เออ รู้แล้วๆ รีบๆไปเหอะน่า” จุนว่าแล้วก้อดันหลังโอจังให้ไปกะ2คนนั้น “เดี๋ยวตามไปนะโอจัง”

โอจังไม่ทันได้พูดอะไรก้อโดนทั้งจุนดันออกมา แล้วก้อโดนไอบะกะนิโนะดึงออกมาด้วย......

 

....10นาทีต่อมา...ที่โรงอาหารในตึก...

จุนเดินยกถาดอาหารมาหาไอบะ นิโนะ และโอจังพร้อมกับโช พลางคุยกับโชด้วยท่าทางที่โอจังเห็นแล้วไม่ค่อยจะพอใจซักเท่าไหร่

“มาแล้วเหรอ ทำไมมาพร้อมกันได้ล่ะ” ไอบะถาม

“ก้อบังเอิญเจอกันระหว่างทางน่ะ” โชตอบแล้วนั่งลงกินข้าวไม่สนใจอะไร

“แล้วไปไหนมากันน่ะ” โอจังถาม

จุนนั่งลงข้างโอจังแล้วเริ่มจัดการกับอาหารตรงหน้าไม่ได้สนใจที่โอจังถามเลย

“ชั้นแค่ไปเอาของที่ห้องแต่งตัวน่ะ” โชว่า

“นายล่ะจุน” โอจังซัก แต่...เงียบ...ไม่มีเสียงตอบ

“จุ๊นนนน” โอจังตะโกน

“หะ หา..อะไรเหรอ”

“นายนี่ ไม่ฟังที่ชั้นพูดเลยเหรอ ชั้นถามว่าไปไหนมา” โอจังชักจะน้อยใจอีกแล้ว

“อ้อ ไปคุยกะทีมงานนิดหน่อยน่ะ ไม่มีอะไรหรอก” จุนตอบทั้งๆยังก้มหน้าอยู่กับอาหารตรงหน้า

“อืมมม เหรอ” โอจังพูดลอยๆ แต่ในหัวกำลังคิดว่าจุนไปไหนมากันแน่.....

 

....แล้วช่วงบ่าย ทุกคนก้อกลับไปซ้อมกันต่อจนเย็น......

“ชั้นกลับก่อนนะ ทุกคน บ๊ายบาย” จุนบอกลาทุกคนแล้วก้อจะรีบกลับก่อนทุกคนเช่นเคย

“เดี๋ยว!!อย่าเพิ่ง” โอจังรีบเข้าไปคว้ามือจุนไว้ ก่อนที่จุนจะหนีกลับไปก่อนอย่างทุกครั้ง

“โอ๊ย เจ็บ” จุนร้อง ทำเอาโอจังตกลงเพราะไม่ได้บีบมือจุนแรงซะหน่อย “ปล่อยๆๆๆๆ”

โอจังรีบปล่อยมือ แต่พอยกมือจุนขึ้นดูก้อแปลกใจที่มีรอยแดงๆอยู่ไม่น้อยเลย ทำไมเค้าถึงไม่ทันสังเกตเห็นนะ “ไปโดนอะไรมาเนี่ยจุน”

“ป่าวๆ ไม่มีอะไรหรอก ชั้นมีธุระ ไปก่อนนะ” จุนรีบดึงมือกลับแล้วก้อวิ่งหนีออกไป ทำเอาโอจังยิ่งคิดมากกว่าเดิม ในขณะที่เพื่อนๆที่เหลือแอบดูอยู่เงียบๆ

++++++++++++++++++

 

....บ่ายวันอาทิตย์....

นานๆทีพวกหนุ่มๆarashiจะได้มีวันหยุดซะที โอจังพยายามโทรเข้ามือถือจุนตั้งใจจะชวนไปเดท แต่พอติดแล้วก้อโดนตัดทุกครั้ง ก้อเลยไปหาถึงบ้านแต่ไม่เจอ

“จุนออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้าแล้วล่ะ วันนี้ไม่ได้ทำงานหรอกเหรอ แม่เห็นเค้าออกไปเวลาปกติ นึกว่าไปทำงานซะอีก” แม่ของจุนพูดเมื่อโอจังบอกว่าวันนี้เป็นวันหยุดของพวกเค้า

“งั้นเหรอครับ ไม่เป็นไร ขอโทษที่มารบกวนนะครับ” โอจังบอกลาแล้วก้อเดินออกมา ....ไปไหนของเค้าอีกนะ พักนี้นายแปลกไปจริงๆนะจุน....ว่าแล้วก้อตัดสินใจไปหาโชที่บ้านเพื่อปรึกษาเรื่องนี้

 

โอจังเดินมาถึงหน้าบ้านโช กำลังจะกดออดเรียก แต่กลับมีคนเปิดประตูออกมาพอดี

“ขอบใจนะโช ช่วยได้มากเลย แล้วไว้จะมาอีกนะ”

“อืม ได้เลย ให้ชั้นปะ.....” โชพูดไม่ทันจบก้อตกใจที่เห็นโอจังยืนอึ้งอยู่หน้าประตู

“จุน!!!”โอจังเรียกผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างหน้าโชด้วยเสียงสั่น

“โอจัง!!!” จุนที่เห็นท่าทางของโช พร้อมกับเสียงเรียกชื่อตัวเอง พอหันไปเห็นโอจังก้อตกใจมากกว่าโชหลายเท่า

“อธิบายมาสิ”

“เอ่อ...คือ...” ทั้งจุนและโชได้แต่อ้ำอึ้ง

“มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ” โชพูด

“ก้อชั้นรอพวกนายอธิบายอยู่นี่ไง”

“เอ่อ...”

“ว่าไงล่ะ อธิบายไม่ได้งั้นเหรอ”

“คือว่า....”

โอจังเห็นอย่างนั้นก้อหันหลังทำท่าจะกลับ

“เดี๋ยวโอจัง นายเข้าใจผิดนะ” โชรีบเรียกไว้

“ถ้านาย2คนหาคำอธิบายให้ชั้นได้แล้วค่อยมาบอกละกัน” โอจังตอบทั้งๆที่ยังหันหลังให้ทั้ง2คน ก่อนจะเดินออกไป

“โอจัง โอจัง” จุนพยายามเรียกโอจังให้หยุดก่อน แต่ดูเหมือนโอจังจะไม่สนใจเสียงเรียกของจุนเลยซักนิด.....

“ซวยแล้วไม๊เนี่ย” โชพูดขึ้น

“ทำไงดีอ่ะโช” จุนหันไปโวยวายกะโชทั้งน้ำตาคลอ

“ใจเย็นๆ ไว้ชั้นจะช่วยจัดการให้ ตอนนี้เดี๋ยวชั้นไปส่งนายที่บ้านก่อนละกันนะ”โชพูดตัดบทเพราะยังคิดอะไรไม่ออกเหมือนกัน จุนเองก้อจำใจต้องกลับบ้านไปทั้งๆอย่างนั้น

 

คืนนั้นจุนพยายามโทรหาโอจังอยู่หลายครั้ง แต่ก้อไม่มีคนรับ สุดท้ายก้อได้แต่นั่งคิดมากอยู่ทั้งคืน ในขณะที่โอจังก้อดื่มเบียร์จนเมาอยู่ที่บ้านของตัวเองเช่นกัน.....

2B Continued

 

++Everything(it’s you)++Chapter3

 

....เช้าวันต่อมา...ที่studio

“อรุณสวัสดิ์” เสียงไอบะกะนิโนะที่มาพร้อมกันเช่นเคย

“อ้าว จุน ไหงวันนี้มาเร็วได้ล่ะ” ไอบะถามทันทีที่เห็นจุนมานั่งรออยู่ก่อน “แล้วโอจังล่ะ” ไอบะถามต่อเมื่อไม่เห็นหัวหน้าวงที่มักจะมาถึงก่อนเสมอ

“ยังไม่มาเลย” โชตอบ

“ชั้นมารอตั้งแต่เช้าแล้วเนี่ย” จุนพูดเสียงอ่อยๆ

“อ้าว มีเรื่องอะไรกันอ่ะ” นิโนะถามเมื่อเห็นท่าไม่ปกติ

แล้วโชก้อเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้ทั้ง2คนฟัง....

“เออ ซวยจริงๆด้วยว่ะ พักนี้โอจังมันยิ่งระแวงนายอยู่ด้วย ยิ่งมาเจองี้ยิ่งไปกันใหญ่” นิโนะว่าเมื่อรู้ที่มาที่ไปของเรื่องทั้งหมด

“อย่ามาซ้ำเติมกันสิวะ คนยิ่งกลุ้มๆอยู่ แล้วนี่จะไปอธิบายกะโอจังว่าไงดีล่ะ” จุนโวยวาย

“เอ้อ...ไงดีนะ......”ไอบะพยายามจะช่วย แต่ก้อคิดไม่ออกเหมือนกัน

“แล้ววันนี้มันจะมาไม๊เนี่ย” โชบ่นเมื่อไม่เห็นวี่แววว่าโอจังจะมา.......

 

......ผ่านไปหลายชม.โอจังก้อยังไม่มาซะที.....

“ไปหามันที่บ้านเหอะ” โชลุกขึ้นพูด

“ไปแล้วจะพูดกะโอจังว่ายังไงล่ะ” จุนว่า “ท่าทางโอจังโกรธจริงนะ ถึงขนาดไม่มาทำงานเนี่ย ปกติโอจังไม่เคยเหลวไหลกับเรื่องงานเลยแท้ๆ”

“ก้อเพราะอย่างงั้นถึงได้ต้องไปหามันไง เรื่องจะอธิบายยังไงก้อเอาไว้ก่อนเหอะน่า” โชพูดแล้วดึงจุนให้ลุกขึ้น จุนจำใจต้องลุกขึ้นตาม ถึงจะอยากเจอโอจัง แต่ตอนนี้ก้อคิดไม่ออกว่าถ้าเจอแล้วจะพูดกับโอจังว่ายังไงดี

“นาย2คนจะไปด้วยป่าว” โชหันไปถามไอบะกะนิโนะที่ถึงจะกลุ้มเรื่องจุนกะโอจังอยู่แต่ก้อแอบไปนั่งมีโลกส่วนตัวกัน2คน

“ไปสิ” นิโนะลุกขึ้นตอบแล้วก้อดึงให้ไอบะลุกขึ้นด้วย

“เออดี งั้นก้อไปรถชั้นละกันนะ” โชว่า แล้วทั้งหมดก้อออกจากตึกไป....

 

....หน้าบ้านโอจัง....

.....อออดดดดดด..... โชกดออดอยู่หลายรอบก้อยังไม่มีใครมาเปิดประตู

นิโนะลองโทรเข้ามือถือโอจัง แล้วก้อได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังมาจากในบ้าน

“แปลว่าอยู่บ้านสินะ” โชว่าแล้วก้อกระหน่ำกดออดจนเพื่อนต้องรีบห้าม

“เฮ้ยยย โช เบาๆ เดี๋ยวก้อพังหรอก”

“โอจัง!!!!” โชตะโกนขึ้นไปบนบ้าน เมื่อทำยังไงโอจังก้อไม่ยอมลงมา “นายฟังชั้นนะ...นายกำลังเข้าใจจุนผิดนะ....พวกชั้นไม่ได้เป็นอย่างที่นายคิดนะ.....นายลงมาซะทีเหอะ”

..........เงียบ........... ไม่มีเสียงตอบอะไรออกมาจากในบ้าน.....

“โอจัง!!!! นายได้ยินชั้นไม๊.....นายเข้าใจผิดไปเองนะ........นายกำลังทำให้จุนเสียใจนะ”

“โอจัง ได้ยินชั้นไม๊” จุนตะโกนพร้อมเสียงสะอื้น “โอจัง!!!!! โอจัง!!!!ตอบหน่อยสิ”

โอจังที่นั่งอยู่ในห้องของตัวเอง ไม่ได้สนใจที่โชพูดเลย แต่เพียงแค่ได้ยินเสียงจุน ก้อแทบจะทำให้เค้าร้องไห้ แต่ไม่ว่ายังไง เค้าก้อยังไม่อยากเห็นหน้าจุนตอนนี้....

“โอจัง!!! ชั้น! จุนเองนะ นายได้ยินชั้นใช่ไม๊ โอจัง!!! โอจะ......”

“พวกนายกลับไปเหอะ” ในที่สุดก้อมีเสียงตอบกลับออกมา แต่คำพูดที่พูดมา ไม่ใช่อย่างที่ทุกคนต้องการเลยซักนิด

“ทำไมล่ะโอจัง!!! นายไม่เชื่อที่ชั้นพูดงั้นเหรอ นายไม่รักชั้นแล้วใช่ไม๊” จุนตะโกนถาม น้ำตาไหลอาบแก้มใสๆทั้ง2ข้าง

คำพูดของจุนแทบจะกรีดเข้าไปในใจของโอจัง “นายกลับไปก่อนเถอะนะ” โอจังพยายามตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่ฟังดูเจ็บปวดไม่น้อย เค้าไม่อยากเห็นจุนตอนนี้ ไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น ยิ่งจุนพูด เค้าก้อยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก “ชั้นเข้าใจแล้ว ไม่ต้องอธิบายอะไรแล้ว แต่นายกลับไปก่อนเถอะนะ แล้วพรุ่งนี้ชั้นจะไปทำงานเหมือนเดิม”

“โอจัง.....”

“พอเถอะจุน” โชตบไหล่จุนเบาๆ “ทำอย่างที่โอจังว่าเหอะ ไว้ค่อยรอเจอโอจังพรุ่งนี้เหอะ”

“แต่ว่าพรุ่งนี้....” จุนยังพูดไม่ทันจบแต่พอเห็นสีหน้าเพื่อนๆที่พยายามบอกให้จุนทำตามที่โอจังว่าเลยจำใจต้องกลับก่อน แล้วทั้ง4คนก้อพากันขึ้นรถกลับไป โดยมีแววตาเศร้าๆของโอจังที่มองผ่านจากหน้าต่างห้องตัวเองมองตามออกไป

 

.....วันต่อมาที่studio....

“อรุณสวัสดิ์โอจัง” โชทักด้วยสีหน้ายิ้มแย้มที่เปิดประตูเข้ามาแล้วเจอโอจังนั่งรออยู่เหมือนเคย

“อรุณสวัสดิ์” โอจังทักตอบด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

“หวัดดี” นิโนะทักเมื่อเปิดประตูตามโชเข้ามา